อันที่จริง สิ่งที่โคบายา มาซาโยชิพูดนั้นก็เป็นความจริง
มีช่องว่างข้อมูลบางอย่างระหว่างนางาฮิโกะ อิโตะกับเขา
ในเวลานี้นางาฮิโกะ อิโตะ คิดว่ายากระเพาะเสี่ยวหลินยังคงอยู่ยงคงกระพัน ในเวลานี้การคว้าบริษัทผลิตยาโคบายาก็เทียบเท่ากับการคว้ารถไฟที่สร้างรายได้อย่างมหาศาล
อย่างไรก็ตาม โคบายา มาซาโยชิและสมาชิกคนอื่นๆ ของตระกูลโคบายา รู้เรื่องเกี่ยวกับการมีอยู่ของบริษัทผลิตยาเก้าเสวียน
เมื่อรู้ว่าในขณะนี้ ในประเทศจีน ในเมืองจินหลิง มียากระเพาะจิ่วเสวียนตัวหนึ่งที่เป็นที่นิยมในประเทศจีน และประสิทธิภาพของยากระเพาะจิ่วเสวียนนี้แข็งแกร่งกว่ายากระเพาะเสี่ยวหลินอย่างมาก
ดังนั้น เมื่อโคบายา มาซาโยชิแสดงความกังวลของตัวเองออกมา คนอื่นๆ ก็เปลี่ยนใจแทบจะในทันที
ตอนเมื่อกี้นี้พวกเขายังคงคิดว่าบริษัทผลิตยาโคบายา จะต้องมีมูลค่าอย่างน้อยสองหมื่นล้านดอลลาร์ หนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์นั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะรับได้
แต่ตอนนี้พวกเขาตระหนักได้ทันทีว่า ยังมีคนที่เต็มใจเสนอราคามูลค่าหนึ่งหมื่นห้าพันล้านดอลลาร์ ซึ่งหายากมากอยู่แล้ว
หากยากระเพาะจิ่วเสวียนประสบความสำเร็จในการข้ามมาทางตะวันออกที่ญี่ปุ่น การประเมินมูลค่าของบริษัทผลิตยาโคบายาก็จะลดลงอย่างมาก
ดังนั้น ทุกคนลองคำนวนดูแล้ว จึงสนับสนุนการตัดสินใจของโคบายา มาซาโยชิฝ่ายเดียวแทบจะในทันที
โคบายา มาซาโยชิรู้สึกตื่นเต้นมาก
ตราบเท่าที่มีการลงนามข้อตกลงร่วมกับตระกูลอิโตะ บริษัทผลิตยาโคบายาก็จะได้รับการอัดฉีดทุนทันทีจำนวนสี่พันห้าร้อยล้านดอลลาร์ และตัวเองก็จะได้รับค่าตอบแทนอีกห้าร้อยล้านดอลลาร์ด้วย
หาดเป็นเช่นนั้น ตัวเองก็จะกลายเป็นมหาเศรษฐีในทันที!
สี่พันห้าร้อยล้านดอลลาร์ถือเป็นตัวเลขทางดาราศาสตร์อย่างแท้จริง ด้วยเงินจำนวนมากขนาดนี้ แม้ว่าบริษัทผลิตยาโคบายาจะสูญเสียหนึ่งร้อยล้านดอลลาร์ต่อปี ก็เพียงพอที่จะยึดมั่นได้นานถึงสี่สิบห้าปีแล้ว
หากเป็นเช่นนี้ ผู้บริหารระดับสูงอย่างพวกเขา ก็สามารถอยู่ในบริษัทผลิตยาโคบายาได้อย่างมั่นคง แม้ว่าบริษัทผลิตยาโคบายาจะได้รับผลกระทบอย่างใหญ่หลวง เงินในบัญชีเหล่านี้ ก็จะสามารถช่วยให้พวกเขาใช้ชีวิตได้ดีเป็นเวลานานหลายปี
.......
ในขณะนี้ นางาฮิโกะ อิโตะได้เดินออกจากอาคารสำนักงานอันหรูหราของตระกูลอิโตะอย่างร่าเริง และขึ้นรถ Lexus ของตัวเอง
คนนที่ตามเขาไป เป็นบอดี้การ์ดผู้ใกล้ชิดเขาสองคนและผู้ช่วยของเขาคนหนึ่ง ผู้ช่วยคนนี้ ก็คือทานากะโคอิจิที่อยู่เคียงข้างอิโตะ นานาโกะก่อนหน้านี้
ทานากะโคอิจิเดิมเป็นลูกน้องคนโปรดของนางาฮิโกะ อิโตะ ไม่นานมานี้เหตุผลที่ปล่อยให้เขาไปประเทศจีนเพื่อไปเข้าร่วมการแข่งขันกับนานาโกะ เป็นเพราะว่าเขาไม่ไว้วางใจ ดังนั้นจึงปล่อยให้คนที่ตัวเองไว้ใจมากที่สุดเดินทางไปพร้อมกับเธอ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...