ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1563
"นางาฮิโกะ อิโตะ?"
เย่เฉินได้ยินแบบนี้ ก็ขมวดคิ้ว ถามทานากะโคอิจิ:"เขาเป็นอะไรกับอิโตะ นานาโกะ?"
ทานากะโคอิจิรีบตอบว่า:"ครับคุณเย่ ประธานอิโตะ เป็นพ่อของคุณอิโตะ นานาโกะครับ!"
เย่เฉินตระหนักทันที
จริงๆ แล้วเขาไม่ค่อยรู้เรื่องตระกูลอิโตะสักเท่าไหร่ ยกเว้นอิโตะ นานาโกะ เขาก็ไม่รู้จักใครสักคนเลย
เมื่อได้ยินว่าชายชาวญี่ปุ่นวัยกลางคนที่ทำผมเสย เป็นพ่อของอิโตะ นานาโกะ สีหน้าของเขาก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย
หลังจากนั้น เขามองไปที่นางาฮิโกะ อิโตะ และพูดนิ่งๆว่า:"เห็นแก่หน้าลูกสาวของคุณ คราวนี้ฉันจะปล่อยคุณไป ในเมื่อคุณไม่ใช่คนตระกูลโคบายา งั้นคุณก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ที่นี่ พาคนของคุณออกไป"
นางาฮิโกะ อิโตะโกรธจนหน้าเขียวหน้าดำ
เขาที่เป็นผู้เฒ่าของตระกูลอิโตะ จะได้รับการดูหมิ่นเช่นนี้ได้ไง?
ยิ่งกว่านั้น น้ำเสียงของชายหนุ่มคนนี้ก็ภาคภูมิใจมาก ราวกับว่าเขาไว้หน้าลูกสาว จึงปล่อยตัวเองไป และไม่ยุ่งกับตน มันมากเกินไปแล้วจริงๆ!
เมื่อคิดเช่นนี้ เขากัดฟันพูดว่า:"ไอ้หนู ทำไมนายถึงบอกว่านี่คือบริษัทของนาย? ยังบอกว่านายเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ของบริษัทนี้อีก? บอกให้นะ เมื่อกี้ฉันเพิ่งเซ็นสัญญากับตัวแทนประธานของบริษัทผลิตยาโคบายา ได้หุ้น 30% ในบริษัทผลิตยาโคบายา!"
"โอ้?"เย่เฉินพูดด้วยรอยยิ้มว่า:"ตัวแทนประธานคนไหนมีสิทธิ์ เป็นตัวแทนเซ็นสัญญาบริษัทผลิตนาโคบายาได้? "
"นั่นสิ! ก่อนหน้านี้ชิจิโร่ออกคำสั่ง ฆ่าเขาเพื่อล้างแค้นให้ประธานาธิบดีคนเก่านี่!"
มีการอภิปรายมากมายในฝูงชน
สีหน้าของโคบายา ชิอิจิโร่ดูแย่ลงเล็กน้อยในเวลานี้ พูดอย่างเย็นชาว่า:"ฉันบอกพวกคุณให้นะ พวกคุณทุกคนถูกไอ้ชิจิโร่สารเลวนั้นหลอกแล้ว! ฉันไม่ได้เป็นคนวางยาพ่อของฉัน แต่เขาถูกวางยาจนตายแล้วมาโยนให้ฉัน!เพื่อที่จะฮุบบริษัทผลิตยาโคบายาคนเดียว เขาใช้เงินเป็นจำนวนมาก และต้องการเอาชีวิตของฉัน!"
"เป็นไปไม่ได้!"โคบายา มาซาโยชิพูดอย่างเย็นชา:"ประธานาธิบดีตายยังไง ฉันรู้ดีเลย! ตอนนั้นนายบอกว่านายรับยาวิเศษจากประเทศจีน ที่จะทำให้ประธานาธิบดีลุกขึ้นอีกครั้ง เขาตื่นเต้นมาก พาชิจิโร่กับฉัน ไปรอที่สนามบิน หลังจากเอายามา ประธานเสียชีวิตทันทีหลังกินยา นายยังกล้าปฏิเสธ? ! "
โคบายา ชิอิจิโร่กัดฟันพูดว่า:"ตอนนั้นฉันได้รับยาวิเศษมาจริงๆ แต่ชิจิโร่ให้คนสลับยาวิเศษ! พวกคุณไม่ลองคิดด้วยซ้ำ ว่าทำไมฉันต้องฆ่าพ่อด้วยล่ะ?"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...