การโจมตีอันทรงพลังทั้งสองหยุดกะทันหันในขณะนี้!
ทั้งสองคนตกใจกับแรงมหาศาลที่ข้อมืออย่างกะทันหัน และเห็นว่าหมัดของพวกมันขยับเข้าไปไม่ได้และถอยออกมาไม่ได้ พวกเขารู้ทันทีว่าวันนี้พวกเขาได้พบกับปรมาจารย์แล้ว!
ทั้งสองมองหน้ากัน และเห็นความกลัวในดวงตาของกันและกัน
หลังจากนั้น ทั้งสองก็สบตากัน ออกแรงพร้อมกัน พยายามปล่อยมือขวาออกจากมือของเย่เฉิน
แต่น่าเสียดายที่พลังทั้งหมดของพวกเขา ยังไม่อาจดึงมือขวาออกได้เลยแม้แต่น้อย!
เย่เฉินมองดูทั้งสองด้วยรอยยิ้มบนใบหน้า และพูดด้วยความสนใจ:"มือของทั้งสองดำไปนะ! เข้ามาโจมตีซี่โครงของคนอื่นเลย ไม่กลัวว่าจะตายบ้างเหรอ?"
ทั้งสองประหม่ามาก และหนึ่งในนั้นก็พูดว่า:"เรา......เราแค่อยากทดสอบความแข็งแกร่งของคุณ ไม่มีอย่างอื่น!"
เย่เฉินหัวเราะ:"เหตุผลโง่ๆแบบนี้ยังคิดออกมาได้ ดูเหมือนว่าจะมีอะไรบางอย่างจริงๆ!"
เมื่อนางาฮิโกะ อิโตะเห็นว่าบอดี้การ์ดทั้งสองของเขา ถูกเย่เฉินควบคุมอย่างสมบูรณ์ ก็รู้สึกประหม่าทันที โพล่งออกมาว่า:"แกจะทำอะไรกันแน่! รู้รึเปล่าว่าฉันเป็นใคร? หาเรื่องฉัน แกจะไม่มีวันจบลงด้วยดีในญี่ปุ่น!"
เย่เฉินยิ้ม:"จะตายแล้วยังปากแข็งอีก มีคุณธรรมของชาติที่ไม่เหมือนใครจริงๆ"
หลังจากพูดจบ เขามองไปที่บอดี้การ์ดทั้งสองของนางาฮิโกะ อิโตะ และพูดเบา ๆ ว่า:"คุณทั้งสองจำไว้นะ ที่โดนทั้งหมดในวันนี้ เป็นเพราะเจ้านายของพวกคุณ!"
ทั้งสองคนกำลังจะขอความเมตตาด้วยความตกใจ จู่ๆเย่เฉินก็บิดมือ และแขนขวาของพวกเขาบิดเป็นเกลียวทันที !
ในเวลานี้ ทั้งสองร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด และทุกคนในที่เกิดเหตุหน้าซีด!
ตัวตนของนางาฮิโกะ อิโตะคืออะไร?
ถ้านางาฮิโกะ อิโตะ หาปรมาจารย์แห่งนินจาในญี่ปุ่นมาได้จริงๆ บางทีอาจจะทำให้เย่เฉินเห็นค่ามากขึ้น
ในเวลานี้ นางาฮิโกะ อิโตะด่าด้วยความประหม่าเล็กน้อย:"นาย......นายเป็นคนจีน กล้ามาก่อเรื่องโตเกียว! นายไม่กลัวว่าฉันจะไม่ให้นายกลับไปประเทศจีนเหรอ?"
เย่เฉินยิ้มพูดว่า:"ทำไม? คุณอยากให้ฉันอยู่ในญี่ปุ่นในฐานะลูกเขยเข้าบ้านงั้นเหรอ?"
"ไอ้สารเลว!"นางาฮิโกะ อิโตะอุทาน:"ไอ้หนู แกไม่เห็นใครอยู่ในสายตาเกินไปแล้ว!"
เย่เฉินพูดด้วยความดูถูกเล็กน้อย:"ฉันไม่เห็นใครในสายตา? ที่ฉันมาในวันนี้ ก็เพื่อมารับบริษัทของตัวเอง คุณกลับมาเห่าที่บริษัทของฉัน คุณเป็นใครกัน? ฉันไม่ไล่คุณออกไป ก็ถือว่าเคารพแล้ว!"
ทานากะโคอิจิรีบเข้าไป และพูดด้วยความเคารพ:"คุณเย่ ใจเย็นๆ ก่อน นี่คือผู้เฒ่าตระกูลอิโตะและประธานอิโตะ คอร์ปอเรชัน คุณนางาฮิโกะ อิโตะ!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...