พูดอย่างเป็นกลาง ในฐานะประเทศที่พัฒนาแล้ว ญี่ปุ่นประสบความสำเร็จอย่างมากในหลายสาขา
อย่างไรก็ตาม ในด้านของยา นอกจากยาตะวันตกแล้ว ยาที่เหลือเกือบทั้งหมดคัดลอกมาจากยาจีน
ในนั้น บริษัทผลิตยาโคบายา บริษัทผลิตยาโอตะรวมทั้งบริษัทผลิตยาไทโฮต่างก็เป็นโมเดลทั้งหมด พวกเขาไม่เพียงมองหาใบสั่งยาจากยาจีนคลาสสิกเท่านั้น แต่ยังแบล็คเมล์ยาจีนทุกแห่ง
ตัวอย่างเช่นบริษัทผลิตยาไทโฮเคยเปิดตัวเม็ดยาลดความอ้วนแบบจีน และชื่อที่พวกเขาตั้งให้กับเม็ดนี้จริงๆ แล้วคือเปี่ยนเชวี่ย แพทย์อัจฉริยะชาวจีนโบราณ
นี่แสดงให้เห็นว่า บริษัทยาของญี่ปุ่นไม่มีความสำเร็จที่แท้จริงในยาจีน และแทบจะพึ่งพาการลอกเลียนแบบ และขโมยมา
นี่เป็นเหตุผลพื้นฐานที่ทำให้เย่เฉิน เลิกจ้างแผนก R&D ของพวกเขา
ตนมีใบสั่งยาวิเศษมากมายใน "ตำราเก้าเสวียนเทียน" จะใช้แผนก R&D ของบริษัทผลิตยาโคบายาอีกทำไมกัน?
หลังจากที่โคบายา ซินคะวะ ถูกเย่เฉินเยาะเย้ย เขาก็รู้สึกร้อนที่แก้ม
สถานการณ์ของบริษัทผลิตยาโคบายาเป็นยังไง โคบายา ซินคะวะรู้ดีสุดๆ
เป็นอย่างที่เย่เฉินพูดจริงๆ ใบสั่งยาทั้งหมดของบริษัทผลิตยาโคบายานั้น มาจากหนังสือทางการแพทย์จีนโบราณ
ดังนั้นเขาจึงรู้สึกหน้าแดงในขณะนี้ แต่เขาไม่รู้ว่าจะตอบโต้คำพูดของเย่เฉินได้อย่างไร
เย่เฉินมองไปที่โคบายา ซินคะวะ และพูดอย่างเย็นชาว่า:"บุคลากร R&D อย่างคุณที่สามารถลอกเลียนแบบได้นั้นไม่มีค่าสำหรับฉัน ดังนั้น ฉันขอประกาศว่าตั้งแต่นี้ไป แผนก R&D ของบริษัทผลิตยาโคบายาจะถูกยุบทันที และ ทุกคนจะถูกไล่ออกโดยสิ้นเชิง ไม่เหลือสักคน!"
"อะไรนะ?!"
แม้ว่ารายได้ก่อนหน้านี้ของเขาจะไม่ต่ำ แต่แรงกดดันของเขาก็ไม่น้อยเลย
เดิมทีราคาบ้านของโตเกียวสูงที่สุดในเอเชีย ในช่วง 2-3 ปีที่ผ่านมา ตอนที่บริษัทผลิตยาโคบายากำลังเฟื่องฟู เขาซื้ออพาร์ตเมนต์ขนาดใหญ่ในเขตเมือง และชำระคืนเงินกู้ธนาคารทุกเดือน ซึ่งมากกว่า 200,000 หยวน
นอกจากนี้ เขามีลูกชายสองคนและลูกสาวที่เพิ่งเกิดใหม่
รวมทั้งภรรยาของเขา ซึ่งเป็นครอบครัวที่มีสมาชิก 5 คนยังต้องพึ่งพารายได้ของเขาเพียงลำพังอีกด้วย
เดิมที รายได้ของเขาจากบริษัทผลิตยาโคบายานั้นสูงมาก เกือบ 700,000 หยวนต่อเดือน ดังนั้นชีวิตก่อนหน้านี้ของเขาจึงสบายมาก ภรรยาและลูก ๆ ของเขาสามารถใช้ชีวิตแบบชนชั้นสูงได้ และการบริโภคประจำวันก็ฟุ่มเฟือยมากเช่นกัน
แต่ว่า หากจู่ๆ เขาตกงานตอนนี้ ครอบครัวของเขาจะขาดดุลทางการเงินมหาศาลทันที โดยจะมีช่องว่างอย่างน้อย 500,000 หยวนต่อเดือน หากไม่สามารถหางานที่มีเงินเกิน 500,000 หยวนได้ ในไม่ช้าครอบครัวก็จะจบทันที

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...