ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1623
หลังจากที่ทากาฮาชิมาจิตัดสินใจแล้ว การผ่าตัดของทากาฮาชิเอคิจิที่เป็นลูกชายของเขาก็เสร็จสมบูรณ์
เมื่อเห็นแขนทั้งสองข้างของลูกชายใส่เฝือกอยู่ และถูกคุณหมอเข็นออกมาจากห้องผ่าตัด ทากาฮาชิมาจิรู้สึกปวดใจทันที
เขาอยากจะหั่นคนที่ทำร้ายลูกชายของเขาเป็นชิ้นๆ
แต่หลังจากที่เขาครุ่นคิด ตอนนี้สิ่งสำคัญที่สุดคือต้องร่วมมือกับตระกูลซูให้ได้ มิฉะนั้น หากตระกูลซูกับตระกูลอิโตะร่วมมือกัน คนที่โชคร้ายก็จะเป็นตัวเองอย่างแน่นอน
ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าสร้างปัญหาใดๆในเวลานี้ ทำได้เพียงแค่อดทนไว้ก่อน
โชคดีที่ฟูจิบายาชิมาสะพบร่องรอยของอีกฝ่ายแล้ว และสะกดรอยตามอีกฝ่ายอย่างใกล้ชิด ทำให้เขาเชื่อมั่น คนๆนั้นมีปีกก็หนีไม่พ้น อยากให้เขาตายเมื่อไหร่ก็ได้ มันเป็นเรื่องของเวลาเท่านั้น
ทากาฮาชิเอคิจิโดนฉีดยาชาเฉพาะที่แขนสองข้าง และเขาก็ยังได้สติอยู่ เมื่อเห็นพ่อของตัวเองยืนรออยู่ด้านนอกห้องผ่าตัด เขารู้สึกซาบซึ้งและเศร้าใจ น้ำตาของเขาก็ไหลออกมาทันที
"คุณพ่อ เอคิจิอกตัญญู สร้างปัญหาให้คุณพ่อต้องเดือดร้อน!"
ทากาฮาชิมาจิโบกมือ ถอนหายใจและพูด:"เรื่องนี้โทษคุณไม่ได้ สองสามวันนี้คุณพักผ่อนเยอะๆ รออาการของคุณคงที่แล้ว ฉันจะมารับคุณกลับบ้าน กลับไปพักฟื้นที่บ้าน"
ทากาฮาชิเอคิจิพยักหน้าทันที
ลูกๆมักจะคิดถึงความอบอุ่นของบ้าน หลังจากที่พวกเขาได้รับบาดเจ็บจากข้างนอกเสมอ
ทากาฮาชิเอคิจิในตอนนี้ แค่อยากจะกลับไปพักฟื้นที่บ้านและรักษาบาดแผลของตัวเอง
ทากาฮาชิเอคิจิกล่าวด้วยสีหน้าเศร้าๆว่า:"ครั้งที่แล้วที่อิโตะนานาโกะได้รับบาดเจ็บ วิดีโอของเธอแพร่กระจายไปทั่วญี่ปุ่น แต่ประชาชนทุกคนในญี่ปุ่นให้ความเคารพเธอ และรักเธอมากๆ มีแฟนคลับเยอะมากๆ รวมตัวกันบนอินเทอร์เน็ตเพื่อปกป้องเธอและอธิษฐานให้เธอ แต่การบาดเจ็บของฉันในครั้งนี้ ประชาชนทุกคนในญี่ปุ่นต่างหัวเราะเยาะเย้ยฉัน ครั้งนี้ฉันเสียหน้ามากๆ..."
ขณะพูด ทากาฮาชิเอคิจิก็ปลงไม่ตก และร้องไห้ออกมาอย่างควบคุมไม่ได้
ฉันไม่อยากโทษว่าเขาอ่อนแอเกินไป เพราะเมื่อก่อนเขาเป็นสามีแห่งชาติของประเทศญี่ปุ่น มีผู้หญิงนับไม่ถ้วนคลั่งไคล้เขา และเรียกเขาว่าสามีทางอินเทอร์เน็ต
แต่ไม่คาดคิดเลย ในชั่วพริบตา เขาก็ถูกทำร้ายเหมือนสุนัขข้างถนนที่ไม่มีทางสู้ ต่อหน้าประชาชนทั้งประเทศ
เรื่องนี้ ทำให้เขาอับอายขายขี้หน้าไปตลอดชีวิต
ยิ่งไปกว่านั้น เขาแทบจะไม่มีโอกาสกู้ศักดิ์ศรีเหล่านี้กลับมาได้
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...