ถึงแม้เขาจะฆ่าเย่เฉินให้ตายก็ไม่มีประโยชน์ เพราะสภาพอันน่าเวทนาของเขาที่โดนทำร้าย ประชาชนทุกคนในญี่ปุ่นรับรู้ และฝักลึกเข้าไปในจิตใจของพวกเขา
สีหน้าของทากาฮาชิมาจิน่ารังเกียจมากๆ เขากำลังครุ่นคิดว่าจะปลอบใจลูกชายยังไง ในเวลานี้จู่ๆเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นทันที
ทากาฮาชิมาจิหยิบโทรศัพท์ออกมา และเห็นเบอร์แปลกหน้าโทรเข้ามา เขาก็กดรับสายทันที
หลังจากนั้น เสียงของอิโตะทาเคฮิโกะก็ดังออกมาจากสายโทรศัพท์
"อุ๊ย พี่ทากาฮาชิ วันนี้ฉันได้ข่าวว่าลูกชายของคุณโดนทำร้ายที่โตเกียวใช่ไหม?"
น้ำเสียงของอิโตะทาเคฮิโกะ ฟังช่วงแรกๆเหมือนเขาเป็นห่วง แต่พอฟังดีๆแล้วมันกลับไม่ใช่ ไม่ว่าใครก็สามารถฟังน้ำเสียงของเขาออก น้ำเสียงนี้คือการเยาะเย้ย
ทากาฮาชิมาจิโกรธจนหน้าเขียวและพูด:"คุณอิโตะ ฉันจำได้ว่าเคยบันทึกเบอร์โทรศัพท์ของคุณไว้ ทำไม? คุณเปลี่ยนเบอร์แล้วเหรอ?"
"ไม่ได้เปลี่ยน"อิโตะทาเคฮิโกะพูดด้วยรอยยิ้ม:"เบอร์โทรศัพท์ของฉันยังเป็นเบอร์เดิม โทรศัพท์ที่ฉันโทรมาหาคุณตอนนี้เป็นของเลขา ฉันกลัวว่าถ้าฉันใช้โทรศัพท์ของตัวเองโทรไปหาคุณ ถ้าคุณเห็นชื่อของฉันเป็นคนโทรเข้ามา คุณอาจจะไม่ยอมรับสาย! ฮ่าๆๆ!"
สีหน้าของทากาฮาชิมาจิโกรธจนเขียวมากขึ้น
อิโตะทาเคฮิโกะพูดได้ไม่ผิด ถ้าฉันรู้ว่าเขาเป็นคนโทรมา ฆ่าให้ตายฉันก็คงไม่ยอมรับสาย
คิดไม่ถึงจริงๆ เขาจะเป็นคนที่เหี้ยจริงๆ ใช้โทรศัพท์เครื่องอื่นโทรมาหาฉัน เพื่อจะโทรมาเยอะเย้นฉันทางโทรศัพท์ด้วยตัวเอง?
เมื่ออิโตะทาเคฮิโกะเห็นว่าทากาฮาชิมาจิไม่พูด เขาก็หัวเราะและพูดทันที:"อุ๊ย คุณทากาฮาชิ ทำไมคุณถึงไม่พูดละ? คุณคิดว่าลูกชายตัวเองโดนทำร้ายที่หน้าประตูบ้าน รู้สึกอับอายขายขี้หน้าใช่ไหม?"
เนื้อหาในข้อความคือ:"พี่ทากาฮาชิ อย่าโทษว่าฉันไม่เคยเตือนคุณ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปคุณต้องเปลี่ยนนิสัยแย่ๆของตัวเองบ้าง มิฉะนั้น คุณอาจจะเจอเหตุการณ์เดียวกันกับลูกชายของคุณก็ได้! เอคิจิยังหนุ่ม อายุยังน้อย เขาแขนหักสองข้างก็ไม่เป็นอะไร แต่คุณอายุมากแล้ว ถ้าเกิดแขนทั้งสองข้างหักขึ้นมา คุณอาจจะกลายเป็นคนพิการก็ได้!"
เมื่ออ่านข้อความจบ ทากาฮาชิมาจิก็โกรธจัด
ในขณะนี้ โทรศัพท์ของเขาก็ได้รับข้อความอีกหนึ่งฉบับ
อิโตะทาเคฮิโกะเป็นคนส่งข้อความมาอีกครั้ง:"อ้อ มีสุภาษิตจีนคำหนึ่งที่เหมาะกับการเอาอธิบายความรู้สึกตอนนี้ของคุณคือ:สุนัขจนตรอก!"
ทากาฮาชิมาจิโกรธจัดและไม่มีที่ระบาย ทันใดนั้นเขาก็โยนโทรศัพท์ลงไปที่พื้นทันทีและโทรศัพท์แตกเป็นชิ้นๆ เขาด่าอย่างบ้าคลั่ง:"อิโตะทาเคฮิโกะ คุณมันสมควรตายจริงๆ! ถ้าฉันไม่ล้างแค้นเรื่องนี้ ฉันจะไม่ขอเป็นคน!"
ตอนนี้ ในจิตใจของทากาฮาชิมาจิ มีความคิดที่อยากจะฆ่าอิโตะทาเคฮิโกะเป็นครั้งแรก!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...