ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1625
หลายปีที่ผ่านมา ทากาฮาชิมาจิกับอิโตะทาเคฮิโกะต่อสู้แย่งชิงกันมาตลอด
พูดได้ว่าหลายปีที่ผ่านมา พวกเขาสองคนต่างถืออีกฝ่ายเป็นคู่แข่งที่น่ากลัวที่สุดของตัวเอง
แต่ทากาฮาชิมาจิกับอิโตะทาเคฮิโกะก็มีอายุประมาณห้าสิบปี พวกเขาต่างเกิดในยุคสิ้นสุดสงคราม เป็นยุคที่ประเทศญี่ปุ่นตกอับ แร้นแค้นและเป็นยุคที่ไม่มีความมั่นใจเลย และพวกเขาก็เติบโตมาอย่างสงบสุข จึงทำให้พวกเขา ไม่มีความเด็ดเดี่ยวกล้าหาญและนิสัยของหมาป่าเหมือนคนรุ่นก่อน
ทำให้ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันมาตั้งหลายปี ก็แข่งขันกันในด้านธุรกิจเท่านั้น ไม่มีใครเคยคิดมาก่อนว่าจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย
มันก็เหมือนกับเถ้าแก่ของAlibabaกับเถ้าแก่ของTencent ถึงแม้พวกเขาจะแข่งขันกันอย่างดุเดือดในด้านต่างๆของธุรกิจตลอดเวลา แต่พวกเขาทุกคนก็ยังคงปฏิบัติตามกฎหมายและข้อบังคับอย่างจริงจัง
ถึงแม้ในใจจะไม่ชอบฝ่ายตรงข้ามเลย แต่พวกเขายังคงรักษามารยาทและกฎเกณฑ์ที่มีต่อกันไว้
ก็เหมือนกับวลีที่มักพูดกันบนอินเทอร์เน็ต:"โกรธมากๆและอยากจะด่าฝ่ายตรงข้าม แต่ใบหน้าตัวเองก็ยังต้องมีรอยยิ้มแบบสุภาพ"
อย่างไรก็ตาม หลังจากแอบฟังการสนทนาทางวิดีโอคอลของตระกูลซูแล้ว ทากาฮาชิมาจิรู้สึกตกใจมากๆ ในขณะเดียวกันเขาตรัสรู้ได้ทันที!
ในเวลานี้ เขาก็เข้าใจทุกอย่างทันที!
ตอนนี้เขาไม่ต้องการปฏิบัติทุกอย่างตามกฎหมายเหมือนก่อนหน้านี้ เพื่อไปแข่งขันกับอิโตะทาเคฮิโกะ
ตอนนี้เขาต้องการให้อิโตะทาเคฮิโกะหายตัวไปจากโลกใบนี้!
ถ้าจะพูดให้ชัดเจนกว่านี้ก็คือ เขาต้องการให้ตระกูลอิโตะทั้งหมดหายตัวไปจากโลกใบนี้!
ถ้าเป็นอย่างนั้น ตระกูลทากาฮาชิจะไม่มีอุปสรรคหรือสิ่งกีดขวางในประเทศญี่ปุ่น!
ดังนั้น วิธีการที่ดีที่สุดคือการร่วมมือกับตระกูลที่แข็งแกร่งกว่า และคอยกดขี่ตระกูลอิโตะ ทำให้ธุรกิจของตระกูลอิโตะเสียหายจนทำให้ตระกูลของพวกเขาตกลงมาจากตระกูลชั้นแนวหน้าของญี่ปุ่น และเมื่อพวกเขาเป็นตระกูลชั้นสองหรือชั้นสามในญี่ปุ่น และทุกคนไม่ค่อยสนใจการมีอยู่ของตระกูลอิโตะ และความแข็งแกร่งของตระกูลนี้ก็จะลดลงเรื่อยๆ
ถึงตอนนั้นถ้าจะเอาชีวิตของพวกเขา มันง่ายเหมือนพลิกฝ่ามือ
ดังนั้น ถ้าฉันอยากจะฆ่าอิโตะทาเคฮิโกะ ฉันจำเป็นต้องร่วมมือกับตระกูลซู
สุดท้ายแล้ว การร่วมมือกับตระกูลซูในครั้งนี้ ในความคิดของเขา ต้องสำเร็จอย่างเดียว ห้ามล้มเหลว
อีกด้านหนึ่ง...
ฟูจิบายาชิมาสะกับศิษย์น้องของเขาสามคน แอบหลบซ่อนอยู่ในตำแหน่งของตัวเอง และจับตาดูเย่เฉินมาแล้วหนึ่งคืน
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...