"อะไรนะ?!"ทากาฮาชิมาจิพูดออกมาด้วยความตกใจ:"คุณพูดว่า ฟูจิบายาชิโอตะตายแล้วเหรอ? ใครเป็นคนทำ?! คนจีนคนนั้นใช่ไหม?!"
"ไม่ใช่"ฟูจิบายาชิมาสะพูดด้วยสีหน้าเศร้าหมอง:"มีความเป็นไปได้สูงที่จะเป็นฝีมือของนินจาอีกตระกูลหนึ่ง!"
"นินจาอีกตระกูลหนึ่ง?"ทากาฮาชิมาจิขมวดคิ้ว:"พวกคุณไปล่วงเกินผิดใจกับใครหรือเปล่า?"
"ไม่มี"ฟูจิบายาชิมาสะพูด:"คุณทากาฮาชิ พวกเราศิษย์พี่ศิษย์น้องทำงานให้คุณมาหลายปี นอกจากศัตรูของคุณ พวกเราไม่เคยสร้างศัตรูภายนอกเลย ดังนั้นฉันก็เลยสงสัยว่า อีกฝ่ายน่าจะมุ่งเป้ามาที่คุณ!"
"มุ่งเป้ามาที่ฉัน?!"ทากาฮาชิมาจิพูดออกมาทันที:"ใครกันแน่ที่มุ่งเป้ามาที่ฉัน? และอีกฝ่ายก็ส่งนินจามาด้วย ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ใช่คนธรรมดา!"
ฟูจิบายาชิมาสะถามเขา:"คุณทากาฮาชิ คุณคิดว่าพวกเขาเป็นนินจาของตระกูลอิโตะหรือเปล่า? เท่าที่ฉันรู้ ในตระกูลของนินจา มีตระกูลโคงะที่มีชื่อเสียงโด่งดัง มีความสัมพันธ์ใกล้ชิดกับพวกเขา!"
"นี่..."ทากาฮาชิมาจิก็รู้สึกสับสนเล็กน้อย
เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับฟูจิบายาชิโอตะกันแน่ และไม่รู้ว่าใครเป็นคนฆ่าเขา
ดังนั้นเขาก็เลยครุ่นคิดในใจ:"มีตระกูลนินจาที่ยังหลงเหลืออยู่ในประเทศไม่มากนัก นอกจากนินจาของตระกูลอิโตะแล้ว ตระกูลนินจาที่เหลืออยู่ ดูเหมือนพวกเขาก็ไม่จำเป็นต้องเป็นศัตรูกับฉัน"
"หรือว่าไอ้แก่อย่างอิโตะทาเคฮิโกะกำลังวางแผนที่จะฆ่าฉัน?!"
ทากาฮาชิมาจิในเวลานี้ เพราะเขาต้องการฆ่าอิโตะทาเคฮิโกะ ทำให้เขามีอคติและคิดว่าอิโตะทาเคฮิโกะอาจจะกำลังวางแผนฆ่าเขาอยู่!
"ดูเหมือนตระกูลใหญ่ๆอย่างพวกเขาต่างเป็นพวกหน้าไหว้หลังหลอก และพวกเขาต่างก็อยากจะฆ่าอีกฝ่ายให้ตาย!"
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็ถามทันที:"ครั้งนี้มีตระกูลใหญ่ๆของประเทศจีนมาที่โตเกียวและพบฉันก่อน ทำให้อิโตะทาเคฮิโกะโกรธมากๆ บางทีพวกเขากำลังมุ่งเป้ามาที่ฉัน!"
"ถ้าฉันส่งคนไปเฝ้าจับตาดูเธอไว้ก่อน มันก็เป็นเรื่องดีสำหรับฉัน ถ้าอิโตะทาเคฮิโกะกล้าลงมือฆ่าฉัน ถึงเวลานั้นฉันจะใช้ลูกสาวของเขามาข่มขู่และบังคับให้เขาฆ่าตัวตาย! ทำแบบนี้ฉันก็เหมือนมีหลักประกันสองชั้น!"
ฟูจิบายาชิมาสะรีบพูดทันที:"คุณทากาฮาชิ ฉันเข้าใจแล้ว งั้นฉันจะแจ้งไปที่ตระกูลทันที รีบให้พวกเขาส่งคนไปที่เกียวโต และแอบเฝ้าจับตาดูลูกสาวของอิโตะทาเคฮิโกะอย่างใกล้ชิด!"
ทากาฮาชิมาจิกัดฟันและพูดว่า"คุณฟูจิบายาชิ คุณต้องแน่ใจ ถ้าฉันโทรศัพท์ไป คนของคุณจะฆ่าอิโตะนานาโกะได้ทันที!"
ฟูจิบายาชิมาสะสัญญาและพูด:"คุณทากาฮาชิโปรดวางใจ ฉันจะทำอย่างสุดความสามารถ!"
ทากาฮาชิมาจิพูด:"คุณฟูจิบายาชิ คุณวางใจได้ หลังจากที่คุณร่วมมือกับฉันและฆ่าล้างตระกูลอิโตะแล้ว ฉันจะให้เงินก้อนใหญ่เป็นค่าตอบแทนกับพวกคุณ และให้เงินก้อนหนึ่งเพื่อเอาช่วยเหลือครอบครัวของศิษย์น้องคุณ"
ฟูจิบายาชิมาสะรีบพูดทันที:"ถ้าอย่างนั้นฉันต้องขอขอบคุณ คุณทากาฮาชิล่วงหน้า!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...