ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1686
"ได้!"สีหน้าของมัตสึโมโตะโยชิซุเกะแสดงความโหดร้ายและพูด:"ถ้าฉันต้องตาย ต้องมีคนตายไปพร้อมกับฉันด้วย! ไม่ว่าจะแพ้หรือชนะพวกเราก็ไม่เสียเปรียบ!"
...
ในเวลานี้
หลังจากที่เย่เฉินวางเพลิงเผ่าอาคารสองชั้นแล้ว เขาก็กลับมาที่คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะอีกครั้ง
เขากลับเข้ามาทางเดิมและเดินเข้าไปที่ลานหน้าบ้านของอิโตะนานาโกะ
อิโตะนานาโกะในตอนนี้ กำลังนั่งอยู่ด้านหน้าโต๊ะน้ำชา หลับตาลงเล็กน้อย มือทั้งคู่ของเธอกำลังหมุนลูกประคำและสวดมนต์อยู่ เธอกำลังอธิษฐานขอให้เย่เฉินปลอดภัย
พระพุทธศาสนาไม่ได้แพร่หลายแค่ที่ประเทศจีนเท่านั้น แต่ประเทศญี่ปุ่นก็แพร่หลายเหมือนกัน ตั้งแต่พระอาจารย์เจี้ยนเจินเดินทางมาที่ญี่ปุ่น ทำให้พระพุทธศาสนาในญี่ปุ่นเจริญรุ่งเรืองมากขึ้น
ถึงแม้ว่าพระพุทธศาสนาของทั้งสองประเทศจะมีความแตกต่างกันบ้าง แต่เรื่องสวดมนต์และอธิษฐาน พุทธศาสนิกชนของทั้งสองประเทศมีเป็นความเชื่อในเรื่องนี้เหมือนกัน
หลังจากสวดมนต์ไปสักพัก ไม้จันทน์ในกระถางก็ไหม้จนหมด เธอรู้สึกว่ากลิ่นหอมจางไป เมื่อเธอลืมตาเพื่อจะจุดไม้จันทน์อีกครั้ง และพบว่าเย่เฉินได้นั่งอยู่ตรงข้ามของเธอแล้ว
อิโตะนานาโกะตกใจมากๆ เอามือปิดปากและอุทาน:"เย่เฉินซัง คุณ...คุณมาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่?"
เย่เฉินยิ้มเบาๆ:"พึ่งมาถึง เมื่อห้าวินาทีที่แล้ว"
"อ้า?"อิโตะนานาโกะพูดอย่างเหลือเชื่อ:"ทำไมฉันถึงสัมผัสการเคลื่อนไหวของคุณไม่ได้เลย?"
เมื่อพูดจบ เย่เฉินรีบพูด:"ใช่แล้ว ยื่นมือของคุณมาให้ฉันหน่อย ฉันจะตรวจดูอาการบาดเจ็บของคุณ"
อิโตะนานาโกะถามอย่างเขินอาย:"เย่เฉินซัง คุณจะจับชีพจรให้ฉันใช่ไหม?"
"ใช่"เย่เฉินพยักหน้าและพูด:"คุณอยากไปเดินเล่นบนหิมะไม่ใช่เหรอ? ฉันรีบรักษาอาการบาดเจ็บให้คุณให้หายเป็นปกติ พวกเราก็ไปเดินเล่นบนหิมะในลานหน้าบ้าน ถ้าคุณยังไม่พอใจอีก ฉันจะพาคุณไปเดินเล่นข้างนอกก็ได้!"
"อ้า?!"อิโตะนานาโกะถามอย่างตกตะลึง:"เย่เฉินซัง คุณพูดว่าอาการของฉันจะหายดีเร็วๆนี้ใช่ไหม? หายเป็นปกติก่อนหิมะจะละลาย?"
เย่เฉินพูดอย่างจริงจัง:"ไม่ต้องรอจนหิมะละลาย ถ้าคุณยอมร่วมมือกับฉันโดยดี พวกเราสามารถออกไปเดินเล่นอย่างช้าๆก่อนที่หิมะจะหยุดตก"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...