ไม่ว่าจะเป็นมัตสึโมโตะโยชิโตะ หรือว่าทากาฮาชิมาจิ พวกเขาต่างคิดไม่ออก เกิดเรื่องอะไรขึ้นที่เกียวโตกันแน่
แต่มัตสึโมโตะโยชิโตะฉลาดกว่าทากาฮาชิมาจิ
เมื่อเขาติดต่อท่านนินจาใหญ่อิงะไม่ได้ ถึงแม้เขาจะคิดไม่ออกว่าเพราะอะไร แต่เขาก็ตระหนักได้ทันที คงมีเรื่องผิดพลาดเกิดขึ้นอย่างแน่นอน
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็รีบโทรศัพท์หาคนอื่นๆของตระกูลอิงะทันที เมื่ออีกฝ่ายรับโทรศัพท์ เขาก็ถามพวกเขาเกี่ยวกับสถานการณ์ของท่านนินจาใหญ่อิงะทันที
แต่คนของตระกูลอิงะก็ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นที่เกียวโตเหมือนกัน
พวกเขาก็ติดต่อท่านนินจาใหญ่อิงะไม่ได้ ไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว
ในเวลานี้ มัตสึโมโตะโยชิโตะตื่นตระหนกขึ้นมาทันที
เขาเดินไปมาในห้องนั่งเล่นด้วยความประหม่า และขมวดคิ้วอยู่ตลอดเวลา แม้แต่นิ้วที่ถือซิการ์อยู่ ก็สั่นอย่างควบคุมไม่ได้
น้องชายของเขาที่ชื่อมัตสึโมโตะโยชิซุเกะเห็นเขาประหม่ามากๆ รีบพูดปลอบใจทันที:"พี่ชาย คุณอย่าพึ่งตื่นตระหนก ถ้าคุณยังตื่นตระหนกอยู่แบบนี้ พวกเราก็ไม่รู้จะจัดการเรื่องที่เหลือยังไง !"
สิ่งที่แต่งต่างจากทากาฮาชิมาจิคือ เป้าหมายของทากาฮาชิมาจิคืออิโตะนานาโกะ และมันไม่เกี่ยวกับตระกูลซู ดังนั้นไม่ว่าความลับของเขาจะถูกเปิดเผยหรือไม่ ก็ไม่เป็นไร
ความแข็งแกร่งของสองตระกูลเท่าเทียมกัน ดังนั้นเขาไม่กลัวนางาฮิโกะอิโตะอยู่แล้ว
แต่มัตสึโมโตะโยชิโตะรู้ดีอยู่แก่ใจ ถ้าความลับของตัวเองถูกเปิดเผย เขาไม่เพียงต้องเผชิญหน้ากับตระกูลใหญ่ๆอย่างตระกูลซู ยังต้องเผชิญหน้ากับตระกูลอิโตะกับตระกูลทากาฮาชิด้วย
มัตสึโมโตะโยชิโตะส่ายหัว:"คิดจะต่อสู้กับตระกูลซู มันเป็นเรื่องเพ้อเจ้อ ด้วยกำลังที่พวกเขามีอยู่ ถ้าเป้าหมายของพวกเขาคือพวกเรา พวกเราไม่มีทางสู้ได้อย่างแน่นอน"
ขณะพูด มัตสึโมโตะโยชิโตะก็พูดอีกครั้ง:"อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ทากาฮาชิมาจิน่าจะอยู่ในช่วงเวลาที่อ่อนแอที่สุด นินจาของเขาตายไปหลายคน และลูกชายก็ตายด้วย ตอนนี้คือเวลาที่ดีที่สุดที่จะฆ่าเขา! บอกให้ตระกูลอิงะส่งนินจาหลายๆคนไปเอาชีวิตของเขา! ยังไงก็ตาม ตอนนี้นินจาของตระกูลอิงะก็ลงเรือลำเดียวกับพวกเราแล้ว!"
มัตสึโมโตะโยชิซุเกะถามอีกครั้ง:"แล้วนางาฮิโกะอิโตะละ? จะฆ่าเขายังไง? ดูเหมือนเขาจะไม่สูญเสียยอดฝีมือเลย!"
มัตสึโมโตะโยชิโตะกัดฟันพูด:"คงต้องเอาชนะเขาด้วยสมอง! ไปลักพาตัวสมาชิกหลายๆคนในครอบครัวของกรมตำรวจนครบาล และบังคับให้ตำรวจพวกนี้ไปที่บ้านของนางาฮิโกะอิโตะ ไปพูดกับนางาฮิโกะอิโตะว่าให้เขาไปที่กรมตำรวจนครบาลเพื่อช่วยเหลือการสืบสวนเรื่องที่พี่น้องตระกูลซูโดนลักพาตัว ถ้าเขาออกจากบ้าน พวกเราก็จะมีโอกาสลงมือฆ่าเขา!"
มัตสึโมโตะโยชิซุเกะถามเพิ่มเติม:"พี่ชาย ถ้าตระกูลซูรู้ความลับของพวกเราจะทำยังไงดี?"
สีหน้าของมัตสึโมโตะโยชิโตะแสดงความโหดเหี้ยมและพูด:"ถ้าพวกเขารู้ความลับจริงๆ พวกเราต้องตายแน่ๆ ทำไมพวกเราถึงไม่ทำให้ทากาฮาชิมาจิกับนางาฮิโกะอิโตะตายไปพร้อมกับพวกเราล่ะ?"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...