ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1694

เมื่อพูดจบ เขาก็พูดกับทานากะซังทันที:"รีบโทรศัพท์ไปแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้! ให้ตำรวจของกรมตำรวจนครบาลโตเกียวรีบนั่งเฮลิคอปเตอร์มา! บอดี้การ์ดกับนินจาที่อยู่ด้านนอก อาจจะรับมือได้ไม่นาน!"

ทานากะซังเห็นว่านินจาหกคนนั้นพุ่งเข้ามาแล้ว เขาก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และโทรแจ้งกรมตำรวจนครบาลทันที

ถึงแม้ว่าหลายวันนี้โตเกียวจะไม่ค่อยสงบ ประสิทธิภาพในการทำงานและความสามารถในการไขคดีนั้นแย่มากๆ แต่กรมตำรวจนครบาลมียุทโธปกรณ์ที่ทันสมัยและแข็งแกร่งมากมาย มีเฮลิคอปเตอร์ตำรวจทั้งหมดสิบสี่ลำ เมื่อเกิดเหตุการณ์ฉุกเฉินขึ้น ก็สามารถส่งหน่วยรบพิเศษมาสนับสนุนได้ทันที

ทานากะซังโทรหาผู้กำกับใหญ่ของกรมตำรวจนครบาลโตเกียวโดยตรง เพราะนางาฮิโกะอิโตะเป็นนักธุรกิจชั้นแนวหน้าของเมืองโตเกียว และกรมตำรวจนครบาลก็ต้องเกรงใจเขา มีอะไรเกิดขึ้นก็สามารถติดต่อผู้กำกับใหญ่ได้โดยตรง

ในเวลานี้ ผู้กำกับใหญ่ของกรมตำรวจนครบาลโตเกียวเพิ่งได้ข่าวว่าทากาฮาชิมาจิโดนลอบสังหารที่บ้าน เขาใกล้จะสติแตกแล้ว

ยังหาตัวซูจือเฟยกับซูจือหยูไม่เจอ

มนุษย์แช่แข็งสี่คนของตระกูลฟูจิบายาชิก็ยังหาฆาตกรไม่เจอ

ลูกชายของทากาฮาชิมาจิที่ชื่อทากาฮาชิเอคิจิโดนไฟคลอกตายบนรถยนต์ และยังหาตัวฆาตกรไม่ได้เหมือนกัน

และทากาฮาชิมาจิก็มาเสียชีวิตอีก...

คดีอาชญากรรมที่ร้ายแรงแบบนี้เกิดขึ้นติดต่อกัน ทำให้โตเกียวถูกปกคลุมไปด้วยหมอกแห่งมายาและความชั่วร้าย

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ จู่ๆทานากะซังก็โทรมาบอกเขา นางาฮิโกะอิโตะก็โดนซุ่มโจมตีและตอนนี้ตกอยู่ในอันตราย เมื่อเขาได้ยินเรื่องนี้ เขารู้สึกเลือดพุ่งขึ้นศีรษะ และเขาก็เข่าอ่อนและทรุดตัวลงในห้องทำงาน

ลูกน้องหลายๆคนรีบพยุงเขาขึ้นมา เขาดูอ่อนเพลียแต่ก็ยังพูดด้วยความโกรธว่า:"เร็ว! รีบส่งเฮลิคอปเตอร์และหน่วยรบพิเศษ ไปช่วยชีวิตนางาฮิโกะอิโตะที่สะพานข้ามโยะสึยะเดี๋ยวนี้ วันนี้ทำยังไงก็ได้ห้ามมีคนเสียชีวิตที่โตเกียวอีก!!!"

โดยปกติ หน่วยรบพิเศษที่มีอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ทันสมัย ไม่ว่าจะเป็นยุทโธปกรณ์หรือประสิทธิภาพด้านการต่อสู้ ก็ไม่ได้แตกต่างจากกองกำลังพิเศษเลย

ดูจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น คาดว่าในอีกหนึ่งนาที พวกเขาคงไม่สามารถต้านทานได้อีก

เมื่อถึงเวลานั้น อีกฝ่ายก็จะสังหารนางาฮิโกะอิโตะได้อย่างแน่นอน!

ทานากะซังที่นั่งอยู่ข้างคนขับ พูดกับนางาฮิโกะอิโตะด้วยความกังวล:"ท่านประธาน พวกเรารีบหนีกันเถอะ! ถ้ายังไม่หนีอีกก็คงไม่มีโอกาสได้หนีแล้ว!"

"หนี?!"

นางาฮิโกะอิโตะตัวสั่น พูดด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังว่า:"ในสถานการณ์แบบนี้ พวกเราจะหนียังไง? ถ้าหนีออกไปก็คงโดนอีกฝ่ายจับตัวได้ พวกเราหนีไม่รอดอยู่แล้ว!"

เมื่อพูดจบ สีหน้าของนางาฮิโกะอิโตะมีแต่ความสิ้นหวังและพูดพึมพำ:"ทานากะซัง วันนี้คุณกับฉันคงต้องตายอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน..."