เย่เฉินมองไปรอบๆ ไม่ค่อยชอบอาหารอันโอชะต่างๆสักเท่ไหร่ ดังนั้นเขาจึงยิ้มเล็กน้อยและพูดว่า:"ขอราเม็งให้ผมชามหนึ่ง ขอบคุณครับ"
อิโตะ นานาโกะรีบพูดกับพ่อครัวที่รับผิดชอบในการทำราเม็ง:"โยโคยามะซัง รบกวนทำราเม็งให้สองชามค่ะ ชามของเย่เฉินซังเอาบะหมี่สองชิ้น!"
พ่อครัวพูดด้วยความเคารพ:"ได้ครับคุณหนู กรุณารอสักครู่ครับคุณเย่"
......
ในเวลาเดียวกัน.
ตอนที่เย่เฉินกับอิโตะ นานาโกะกำลังรับประทานอาหารเช้าที่ตระกูบอิโตะ ในห้องชุดโรงแรมเดอะ เซนต์ รีจิสในโตเกียว ซูโสว่เต้าในวัยห้าสิบตื่นแล้ว
เขากำลังถือถ้วยกาแฟ และคีบบุหรี่อยู่ มองไปที่ทิวทัศน์ของถนนในโตเกียว ที่ยังคงปกคลุมไปด้วยความมืดนอกหน้าต่าง
เมื่อบุหรี่หมด เขาก็ดับบุหรี่ในที่เขี่ยบุหรี่ จากนั้นจุดบุหรี่อีกตัว และถามจ้าวอีหมิงคนสนิทของเขาว่า:"ตอนนี้คุณชายและคุณหนูเป็นอย่างไรบ้าง?"
จ้าวอีหมิงดูเวลาและพูดว่า:"เครื่องบินน่าจะลงจอดที่เย่นจิง ในอีกครึ่งชั่วโมง ผมได้แจ้งตระกูล คุณผู้หญิงไปที่สนามบินพร้อมกับหมอแล้ว เมื่อเครื่องบินลงจอด จะพาตัวคุณชายและคุณหนูไปทำการตรวจอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลตระกูลทันที"
"อืม"ซูโสว่เต้าพยักหน้า และพูดด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย:"เหตุการณ์ครั้งนี้อันตรายมาก ฉันเกือบทำให้จือเฟยกับจือหยูสองพี่น้องนี้ตายที่โตเกียวแล้ว! มัตสึโมโตะ โยชิตะบ้านั้น แม้จะฆ่าทั้งบ้าน ก็ยากที่จะระงับความโกรธของฉันได้!"
จ้าวอีหมิงรีบพูดว่า:"คุณท่าน ครอบครัวของมัตสึโมโตะ โยชิตะเละแล้ว ท่านไม่ต้องโกรธมาก"
จ้าวอีหมิงพูดว่า:"ปัจจุบัน น่าจะมีเพียงสนามบินโอซาก้า เพราะโอซาก้าอยู่ค่อนข้างไกลหลายร้อยกิโลเมตร"
ซูโสว่เต้าพยักหน้า และพูดว่า:"งั้นให้พวกเขากระจายออกไป หาทางไปโอซาก้าโดยระบบขนส่งสาธารณะ แล้วย้ายเครื่องบินอีกลำจากจีน จำไว้ว่าอย่าย้ายจากเย่นจิง ต้องย้ายจากจงไห่ เผื่อศุลกากรของญี่ปุ่นระแวง แล้วให้รั่วหลีและคนที่มีส่วนร่วมในการลงมือปฏิบัติจริงกลับประเทศคืนนี้ "
"ได้ครับคุณท่าน!"จ้าวอีหมิงพยักหน้าด้วยความเคารพ แล้วถามอีกครั้ง:"คุณท่าน วางแผนจะกลับเมื่อไหร่ครับ?"
"ฉันยังไม่รีบ"ซูโสว่เต้า ยิ้มและพูดอย่างเย็นชา:"ตระกูลตระกูลทากาฮาชิประสบความสูญเสียอย่างหนัก ตระกูลมัตสีโมโตะถูกทำลายอย่างสมบูรณ์ และนางาฮิโกะ อิโตะก็ไร้ประโยชน์แล้ว ตอนนี้โตเกียวปลอดภัยมากแล้ว ฉันจะอยู่ต่ออีกสองวัน"
พูดจบ เขาดูเวลาและพูดว่า:"อีหมิง ตอนเช้านายไปเตรียมของขวัญสำหรับเยี่ยมผู้ป่วย และไปเยี่ยมนางาฮิโกะ อิโตะที่โรงพยาบาลกับฉันตอนเที่ยง นี่เป็นหุ้นส่วนเดียวของเราที่มีในตอนนี้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...