ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1721
เมื่อได้ยินสิ่งที่นานาโกะพูด เย่เฉินก็พูดขึ้นทันทีว่า:"ว่ามาสิ ถ้าผมมีความสามารถพอที่จะทำได้ ผมจะตอบตกลง"
อิโตะ นานาโกะลังเลอยู่ครู่หนึ่ง มองเขาอย่างมีความหวัง และพูดอย่างจริงจังว่า:"ฉันอยากจะขอให้เย่เฉินซังกลับช้าหน่อย......"
"ช้าหน่อย?"
เย่เฉินประหลาดใจเล็กน้อย และถามโดยไม่รู้ตัวว่า:"ช้าแค่ไหนล่ะ? บอกตามตรงผมวางแผนจะกลับจีนคืนนี้ และเครื่องบินยังรออยู่ที่โอซาก้า"
เปลือกตาของอิโตะ นานาโกะร้อน เปลือกตาของเธอหย่อนลงเล็กน้อย พูดเบาๆว่า:"คือ......ที่สำคัญมันต้องขึ้นอยู่กับตารางเวลาของเย่เฉินซังด้วย ถ้าเวลามีน้อย สองสามชั่วโมงก็ได้….."
อิโตะ นานาโกะก็รีบพูดเสริมว่า:"อย่าเข้าใจฉันผิดนะ เย่เฉินซัง เพราะตอนนี้พ่อของฉันทานากะซังได้รับบาดเจ็บสาหัสและเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล และป้าของฉันไม่เพียงแต่ยุ่งกับงานภายนอกของตระกูลเท่านั้น แต่ยังยุ่งกับการดูแลพวกเขา...... "
"และตอนนี้สมองของฉันก็สับสนเล็กน้อย ฉันไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหนดี ฉันอยากให้เย่เฉินซังอยู่กับฉันอีกสองสามชั่วโมง……"
เย่เฉินครุ่นคิดครู่หนึ่ง และพยักหน้า:"งั้นผมจะอยู่จนถึงบ่ายโมง เพราะกลับโอซาก้าต้องใช้เวลาสี่ชั่วโมง"
อิโตะ นานาโกะถามว่า:"เย่เฉินซังจองเที่ยวบินจากโอซาก้าแล้วเหรอ?"
"เปล่า"เย่เฉินพูดตามความจริง:"เพื่อนของผมช่วยหาเครื่องบินส่วนตัว ซึ่งตอนนี้จอดอยู่ที่สนามบินโอซาก้า"
อิโตะ นานาโกะถามอย่างลองเชิง:"เย่เฉินซัง งั้นให้คนที่คุณเดินทางด้วย บินมาโตเกียวก่อน จากนั้นคุณไปเจอกับพวกเขาที่สนามบินโตเกียว และบินกลับประเทศจีนด้วยกัน ถ้าเป็นเช่นนี้ คุณจะได้ประหยัดเวลาเดินทางไปสี่ชั่วโมง ได้ไหม?"
อิโตะ นานาโกะกำหมัดอย่างตื่นเต้น และพูดอย่างมีความสุข "เยี่ยมมากเลย!"
อิโตะ นานาโกะที่ร่าเริง เชิญเย่เฉินไปที่ร้านอาหารของเธออย่างรวดเร็ว
บอกว่าร้านอาหารที่บ้าน แต่อันที่จริงมันมีขนาดใหญ่กว่าร้านอาหารขนาดกลางภายนอก
เย่เฉินรู้สึกเหมือนเข้าไปในร้านอาหารบุฟเฟ่ต์สไตล์ญี่ปุ่น ที่มีเชฟที่ยุ่งหลายคน และพวกเขากำลังทำอาหารสไตล์ญี่ปุ่นทุกประเภท
อิโตะ นานาโกะถามเย่เฉินอย่างคาดหวัง:"เย่เฉินซัง คุณชอบอาหารเหล่านี้ไหม? ถ้าชอบก็บอกมาได้เลย พวกเชฟจะเตรียมให้คุณทันที"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...