ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1720

เอมิ อีโตะจัดขบวนรถไปเป็นเพื่อนด้วยอย่างรวดเร็ว ขณะที่เย่เฉินยังคงขับรถที่ตนขับมาไป

อิโตะ นานาโกะเองก็เข้าไปนั่งอยู่ในรถของเย่เฉินอย่างไม่ลังเล

จากนั้น เย่เฉินก็ขับรถไปที่คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะในโตเกียวภายใต้การนำของขบวนรถด้านหน้า

แม้ว่าโตเกียวจะเป็นเมืองที่ที่อยู่อาศัยและที่ดินแพงที่สุดในโลกเมืองหนึ่ง แต่ว่าตระกูลอิโตะเองก็มีครอบครองคฤหาสน์ส่วนตัวเอาไว้ที่นี่ด้วยเช่นกัน

คฤหาสน์ทั้งหมดใช้การออกแบบตามสไตล์อาคารโบราณของญี่ปุ่น แม้จะเรียบง่ายอย่างมาก แต่ก็เผยให้เห็นความหรูหราถ่อมตนในทุกๆที่

เย่เฉินพบว่า แม้แต่ไม้ที่ใช้สร้างคฤหาสน์ก็มีความพิเศษอยู่

ดูเหมือนว่า ตระกูลใหญ่อันดับต้น ๆ นั้นจะมีเงินจำนวนมากเกินไปจนไม่มีที่จะใช้ ดังนั้นเมื่อทำการก่อสร้างและตกแต่งบ้านพวกเขาจึงพยายามอย่างเต็มที่ หากสามารถใช้ของระดับไฮเอนด์ได้ พวกเขาก็ไม่มีทางใช้ของธรรมดาเป็นอันขาด และหากสามารถใช้นำเข้าได้ พวกเขาก็จะไม่ใช้ของในท้องถิ่นแน่

พูดไปแลวสุดท้ายก็คือ เลือกอันที่แพงเท่านั้น ไม่ใช่อันที่ใช่

เนื่องจากเอมิ อีโตะ โทรมาล่วงหน้า คนรับใช้ของคฤหาสน์ตระกูลอิโตะทั้งหมดจึงแต่งกายอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยและยืนรออยู่ที่ประตูของคฤหาสน์ ในสนาม และภายในคฤหาสน์อย่างเคารพนอบน้อม

เย่เฉินจอดรถไว้ ภายใต้การนำของอิโตะ นานาโกะ เขาเดินผ่านลานภายในอันงดงาม ระหว่างที่เดินไปถึงประตูคฤหาสน์ คนรับใช้ทุกคนล้วนโค้งคำนับ 90 องศาให้ด้วยท่าทีที่อ่อนน้อมถ่อมตนอย่างมาก

คฤหาสน์ของตระกูลอิโตะในโตเกียวเป็นอาคารไม้ขนาดใหญ่หลายชั้น อาคารทั้งหลังมองดูแล้วคล้ายวัดโบราณขนาดใหญ่ และพื้นที่ภายในมีขนาดใหญ่จนน่าประหลาดใจ

ทันทีที่เขามาถึงประตูห้องโถงใหญ่ อิโตะ นานาโกะจู่ๆก็ก้มลงและคุกเข่าลงบนพื้น ก่อนจะแบมือติดกัน และเอ่ยกับเย่เฉิน “เย่เฉินซัง ได้โปรดให้นานาโกะเปลี่ยนรองเท้าแตะให้คุณ!"

เย่เฉินตะลึงไปและโบกมืออย่างรวดเร็ว “ไม่ต้องไม่ต้อง เอารองเท้าแตะให้ฉันเถอะ ฉันทำเองก็ได้แล้ว”

เย่เฉินถามด้วยความสงสัย “คุณอิโตะดูคล้ายจะชอบคฤหาสน์เก่าแบบนี้เป็นพิเศษใช่ไหม? คฤหาสน์ในเกียวโตหลังนั้น มองดูแล้วยังแก่กว่าหลังนี้มาก”

อิโตะ นานาโกะเอ่ยยิ้มอย่างอ่อนหวาน "อันที่จริงเป็นเพราะฉันชอบสถาปัตยกรรมสไตล์นี้ค่ะ หลังจากที่ฉันย้ายจากเกียวโตมาที่โตเกียวตอนอายุ 14 ฉันก็ไม่เคยชินกับการใช้ชีวิตในโตเกียวเลย ดังนั้นคุณพ่อก็เลยซื้อที่นี่และใช้เงินเป็นจำนวนมากเพื่อซ่อมแซมมัน ก่อนจะกลายมาเป็นดั่งเช่นในตอนนี้"

พูดไป อิโตะ นานาโกะก็เอ่ยอย่างเต็มไปด้วยความรู้สึก "แต่ว่าฉันยังคงชอบเกียวโตมากกว่าอยู่ดี"

เย่เฉินพยักหน้าและกล่าวว่า "คฤหาสน์หลังนี้มีความเงียบท่ามกลางความวุ่นวาย มีกลิ่นอายแบบโบราณ ถือได้ว่าดีมากแล้ว แต่ว่าหลังนั้นในเกียวโตก็ดีกว่าจริงๆ"

อิโตะ นานาโกะพูดอย่างเศร้าใจอยู่บ้าง “คุณพ่อขอให้ฉันดูแลกิจการตระกูล จากนี้ไปดูเหมือนว่าจะไม่ค่อยมีโอกาสได้กลับไปแล้ว…”

พูดจบ เธอก็เงยหน้าขึ้นมองเย่เฉิน และเอ่ยถามอย่างอ้อนวอนอยู่หลายส่วน “เย่เฉินซัง นานาโกะมีคำขอร้องอยู่เรื่องหนึ่ง ไม่ทราบว่าคุณพอจะรับปากได้หรือไหม"