เย่เฉินก้าวเดินเข้าไปในแผนกอาหารและเครื่องดื่มของโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง
พื้นที่อันกว้างใหญ่ วันนี้ว่างเปล่าไร้ผู้คน
พนักงานสลายตัวกันออกไปเยอะ ตามที่เฉินจื๋อข่ายบอกมา ว่าถ้าพนักงานมีมากเกินไป กลัวว่าจะทำให้เย่ฉางหมิ่นหงุดหงิด
เย่เฉินเดินผ่านบริเวณโถงด้านนอก เข้ามายังสวนดอกไม้กลางอากาศที่อยู่ตรงกลาง โต๊ะแปดสิบแปดตัวที่อยู่ในห้องโถง ณ ตอนนี้ ถูกเก็บออกไปหมดแล้ว เหลือไว้เพียงโต๊ะอาหารตะวันตกทรงประณีตที่วางอยู่ตรงกลาง
ไม่ต้องคิดก็พอจะรู้ว่า โต๊ะแปดสิบแปดตัวที่ถูกเก็บออกไป ต้องเป็นฝีมือของคุณอาแน่ๆ
เพราะฉะนั้นในใจของเขาก็ยิ่งเกิดความรู้สึกไม่ดีมากกว่าเดิม
แม้ว่าจนถึงตอนนี้เย่เฉินจะยังไม่เคยเจอคุณอาคนนี้ แต่การที่คุณอาทำอะไรใหญ่โตราวกับตัวเองมีอำนาจมากมายอย่างนี้ มันทำให้เย่เฉินเกิดความรู้สึกไม่ชอบใจ
ถึงแม้ในบัตรธนาคารของเย่เฉินตอนนี้ จะมีเงินมากถึงหกหมื่นล้าน แต่เย่เฉินก็ไม่เคยมีความคิดที่จะวางท่าโอ้อวดแบบนั้น
อาหารมื้อนี้ไม่ใช่แค่ยุ่งยาก แต่เสียทั้งแรงเสียทั้งเงิน ต่อให้เขาต้องกินบะหมี่ข้างทาง เขาก็ไม่รู้สึกว่ามันไม่เหมาะสมตรงไหน
อีกอย่าง การที่ปิดโรงแรมป๋ายจินฮ่านกงจนเหลือแค่สวนดอกไม้กลางอากาศโล่งๆเพียงเพื่ออาหารแค่มื้อเดียว มันไม่ไม่ได้ทำให้เย่เฉินรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นตรงไหนเลย
กลับกัน มันยิ่งทำให้เขารู้สึกต่อต้านและอยากขับไล่
เย่เฉินเดินมาถึงโต๊ะตัวกลางเพียงตัวเดียวพร้อมๆกับเฉินจื๋อข่าย
เฉินจื๋อข่ายลากเก้าอี้ออกให้เขานั่ง แล้วพูดว่า “คุณชาย รบกวนคุณชายรอสักครู่นะครับ”
เย่เฉินพยักหน้า แล้วพูดว่า “ได้ นายไปทำธุระนายเถอะ ฉันจะเล่นโทรศัพท์รอเธออยู่นี่”
อิโตะ นานาโกะส่งสติกเกอร์ยิ้มตอบกลับมา แล้วพิมพ์กลับมาอีกว่า “แบบนั้นก็เยี่ยมเลย! อีกสี่วันก็จะถึงวันปีใหม่ตามปฏิทินของหัวเซี่ยแล้ว สุขสันต์วันปีใหม่ล่วงหน้านะเย่เฉินซัง!”
เย่เฉินแย้มรอยยิ้ม ปลายนิ้วกดโต้ตอบกลับไปว่า “ขอบคุณ การฟื้นฟู้ร่างกายของท่านอิโตะเป็นอย่างไรบ้าง?”
อิโตะ นานาโกะตอบกลับมาว่า “คุณหมอบอกว่ารักษาตัวอีกไม่กี่วันก็ออกจากโรงพยาบาลได้แล้วล่ะ!”
“ดีแล้ว” เย่เฉินเพิ่งส่งข้อความออกไปได้ไม่ทันไร ก็มีผู้หญิงแต่งตัวหรูหราเดินเข้ามาจากบริเวณทางเข้าสวนดอกไม้กลางอากาศ
หญิงสาวอายุราวๆสี่สิบ สวมใส่เสื้อผ้าแบรนด์ชาแนลรุ่นอิมิเต็ดเอดิชั่น ไว้ผมสั้นประบ่าสีทอง ใบหน้าของเธอไม่ได้ถือว่าสวย นอกจากความเย็นชา ยังให้ความรู้สึกเลือดเย็นอีกด้วย
ผู้หญิงคนนี้ คือคุณอาของเย่เฉิน เย่ฉางหมิ่น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...