ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1778

เย่ฉางหมิ่นคิดว่าการข่มขู่ของตัวเองทำให้เย่เฉินยอมอ่อนลง ดังนั้นจึงแสยะยิ้มออกมาทันที “ก่อนอื่นไปหย่ากับเมียชั้นต่ำคนนั้นของแกก่อน แล้วค่อยกลับไปทำตามคำสั่งของปู่แก ตอนนี้ กู้เย้นจงรวมตระกูลกู้เป็นหนึ่งเดียวได้แล้ว อำนาจของตระกูลกู้อยู่ในจุดสูงสุดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ลูกสาวของเขากับแกถูกกำหนดว่าต้องแต่งงานกัน ถ้าแกแต่งงานกับลูกสาวของเขา ต้องมีประโยชน์กับตระกูลเย่มากแน่ๆ”

พูดจบ เย่ฉางหมิ่นก็พูดต่อว่า “หรือไม่จะลองหลานสาวคนโตของตระกูลซูก็ได้นะ เป็นลูกสาวของซูโส่วเต้าเหมือนกัน เธอเป็นที่รักของตระกูลซูมาก ตอนนั้นแม่ของเธอก็เคยเป็นหนึ่งในคนที่ตามจีบพ่อแกด้วย ถ้าเคยรักพ่อแกยังไงก็ต้องเอ็นดูแก ไม่แน่อาจจะยอมยกลูกสาวให้แกง่ายๆก็ได้นะ ถึงเวลานั้นต้องมีประโยชน์กับตระกูลเย่มากแน่ๆ！”

“เพราะฉะนั้น หลังจากหย่ากับผู้หญิงคนนั้นแล้ว ต้องพยายามพัฒนาความสัมพันธ์กับหลานสาวคนโตของตระกูลซูก่อนเป็นอันดับแรก ถ้าคว้าเธอมาได้ ก็แต่งงานกับเธอซะ แต่ถ้าไม่ได้ ก็แต่งกับลูกสาวของกู้เย้นจงตามเดิม！”

เย่เฉินหัวเราะออกมาเบาๆ “ที่แท้ตระกูลเย่ก็อยากให้ผมขายตัวนี่เอง！”

เย่ฉางหมิ่นเอ่ยพูดเสียงเย็น “นี่ไม่ถือว่าเป็นการขายตัว การเกี่ยวดองเป็นเรื่องปกติในสังคมชนชั้นสูง มันไม่ใช่แค่มีประโยชน์ต่อตระกูลเย่นะ แต่มีประโยชน์ต่อแกด้วย！”

เย่เฉินเหยียดยิ้ม “คุณอาครับ ในเมื่อการเกี่ยวดองมีประโยชน์ขนาดนี้ แล้วทำไมคุณอาถึงหย่าล่ะครับ ทำไมคุณอาไม่ลองให้ท่ากู้เย้นจงหรือซูโส่วเต้าเองล่ะครับ? ถ้าหากว่าคุณอาให้ท่าพวกเขาสำเร็จล่ะก็ แบบนั้นจะไม่เป็นประโยชน์ต่อตระกูลเย่มากกว่าเหรอครับ?！”

เมื่อเย่ฉางหมิ่นได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกเหมือนกำลังถูกเย่เฉินตบบ้องหู ตอนนี้เธอถึงเพิ่งตระหนักได้ว่า เย่เฉินดูเหมือนจะยอมอ่อนลง แต่ความจริงแล้วกำลังเหยียดหยามเธอต่างหากล่ะ!

คิดมาถึงตรงนี้ เธอรู้สึกทั้งโกรธและอาย กัดฟันแล้วด่าทอว่า “แกมันสัตว์เดรัจฉาน！ฉันเป็นอาแกนะ! กล้าเหยียดหยามฉันเหรอ?！”

เย่เฉินเอ่ยพูดเสียงเย็นว่า “เหยียดหยามงั้นเหรอ? นี่ถือว่าไว้หน้าสุดๆแล้วนะ ถ้าคุณอาเป็นผู้ชาย ป่านนี้ผมคงต่อยคุณอาหลายตลบแล้ว！”

เย่ฉางหมิ่นเดือดจนแทบจะเป็นลม กุมอกเอาไว้ด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว

เย่ฉางหมิ่นกัดฟัน “ได้！ฉันจะเอาคำพูดที่แกพูดออกมาทุกประโยคในวันนี้ไปบอกปู่แก ถ้าหากแกถูกบีบจนกลับไปอยู่ในสภาพเดิม ก็อย่ามาโทษว่าฉันไม่ให้โอกาสแกก็แล้วกัน！”

“ให้โอกาสผม?” เย่เฉินยิ้มเยาะ “คุณไม่มีสิทธิ์ให้โอกาสอะไรผมด้วยซ้ำ! แต่ว่า ถ้าผมสืบได้ในภายหลัง แล้วพบว่าคุณมีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของพ่อแม่ผมล่ะก็ ถึงตอนนั้น คุณก็อย่ามาขอโอกาสจากผมแล้วกัน！”

“แกแน่มากเหรอ！แน่มากหรือไง!” เย่ฉางหมิ่นเดือดเพราะเย่เฉินเป็นอย่างมาก เธอหยิบแก้วทรงสวยบนโต๊ะขึ้นมาปาลงพ้นทันที คำรามออกมาจากลำคอว่า “ฉันจะทำให้แกเสียใจ!”

เย่เฉินพยักหน้า ยิ้มเยาะออกมาแล้วพูดอย่างเหยียดหยามว่า “ใช้วิธีไหนก็พยายามเข้านะครับ ผมรออยู่！”

พูดจบ เขาก็เดินตรงไปที่หน้าประตูทางเข้าโดยไม่แม้แต่จะหันหลังกลับมา