เซียวเวยเวยทอดถอนหายใจอยู่ข้างๆ: “น่าเสียดาย หม่าหลันจะถูกส่งไปขุดถ่านหินที่เหมืองถ่านหินดำในไม่ช้า จางกุ้ยเฟินยังไม่ออกมา รอหลังจากที่เธอออกมา ชาตินี้อาจจะไม่ได้เจอกับหม่าหลันแล้ว”
“นั่นนะสิ!”นายหญิงใหญ่ก็ถอนหายใจเช่นกัน: “แต่ก็ไม่เป็นไร รอหม่าหลันไปถึงที่เหมืองถ่านหินดำ ที่นั่นมีความยากลำบากรอเธออยู่อย่างไม่รู้จบ!”
ในเวลานี้ สถานที่กักขังผู้หญิงในเมืองจินหลิง
จางกุ้ยเฟินที่กำลังเดินเล่นอยู่ก็จามอย่างกะทันหัน
ผู้ติดตามหลายคนรีบเข้าใกล้ และถามอย่างใส่ใจ: “พี่กุ้ยเฟิน พี่เป็นอะไรน่ะ? เป็นหวัดเหรอ?”
จางกุ้ยเฟินขยี้จมูก: “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ไม่แน่อาจมีใครคิดถึงฉัน”
นักโทษหญิงข้างๆที่ชื่อว่าหลี่เยว่ฉินยิ้มอย่างขมขื่นแล้วพูดว่า: “นักโทษที่ไม่มีไร้ญาติขาดมิตรอย่างพวกเรา ใครจะคิดถึงพวกเรา!”
“นั่นนะสิ”นักโทษอีกคนหนึ่งชื่อว่าต่งหยู้หลิงก็พูดเสริมตามว่า: “นี่ก็จะปีใหม่แล้ว คนในครอบครัวของฉันก็ยังไม่มีใครมาเยี่ยมฉันเลย ทำให้ฉันใจหายจริงๆ!”
หลังจากพูดจบ เธอมองไปทางจางกุ้ยเฟิน และเอ่ยปากถามว่า: “พี่กุ้ยเฟิน พี่ยังเหลือเวลาอีกนานแค่ไหนที่จะถูกปล่อยออกไปเหรอ?”
จางกุ้ยเฟินจุปากพูดว่า: “เฮ้อ อีกห้าถึงหกเดือน!”
“งั้นก็ใกล้แล้ว ฉันตั้งแปดเดือน…”
“ฉันอีกสี่เดือน เร็วกว่าพวกเธอสองคนเล็กน้อย…”
“เฮ้อ ปีนี้ไม่ได้ฉลองตรุษจีนที่บ้าน ปีหน้าก็น่าจะไม่มีปัญหา!”
จางกุ้ยเฟินถามด้วยความประหลาดใจ: “เตรียมตัวออกจากคุกเหรอ?! ฉันยังไม่ถึงเวลาไม่ใช่เหรอ?”
ผู้คุมพูดว่า: “มีคนทำเรื่องการประกันตัวระหว่างการพิจารณาคดีของพวกเธอแล้ว วันนี้พวกเธอก็สามารถออกจากคุกได้แล้ว!”
“หา?!”จางกุ้ยเฟินพูดด้วยความประหลาดใจเป็นอย่างมาก: “ฉันก็ไม่ได้รู้จักกับใครเลย ใครจะช่วยฉันทำเรื่องการประกันตัวระหว่างการพิจารณาคดีเหรอ?”
ผู้คุมพูดอย่างราบเรียบว่า: “คือนายหญิงใหญ่เซียวคนรู้จักเก่าของเธอขอให้คนมาช่วยทำเรื่องให้ และเธอจ่ายเงินประกันให้พวกเธอสามคนไม่น้อย!”
จางกุ้ยเฟินก็ยิ่งประหลาดใจจนพูดอะไรไม่ออกมา เธออ้าปากคิดอยู่นานมาก ถึงได้ถามอย่างเหลือเชื่อว่า: “นายหญิงใหญ่เซียวเหรอ?! เธออนาถมากไม่ใช่เหรอ? จะเอาเงินจากไหนมาช่วยทำเรื่องการประกันตัวระหว่างการพิจารณาคดีของพวกเราได้?!”
ผู้คุมพูดด้วยรอยยิ้ม: “ตอนนี้นายหญิงใหญ่เซียวเก่งกาจมาก ได้ยินมาว่าธุรกิจของตระกูลฟื้นฟูคืนกลับมา ยิ่งไปกว่านั้นคนทั้งครอบครัวก็ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสน์สุดหรูในTomson Riviera ว่ากันว่าประกันพวกเธอออกมา ก็เพื่อให้พวกเธอไปใช้ชีวิตที่ดีที่Tomson Riviera!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...