ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1840
เซียวชูหรันกำลังเตรียมจะเลิกงาน เมื่อได้ยินสิ่งนี้ก็ตกใจจนหน้าถอดสี และอ้าปากถามว่า: “แม่ แม่เป็นอะไรคะ?! ขาหักได้ยังไงอีก?!”
หม่าหลันร้องไห้พูดว่า: “เลิกพูดเถอะ แม่ถูกคนในกลุ่มแชร์ลูกโซ่แก้แค้นแล้ว พวกเขาจับตัวแม่ไว้แล้วทำร้ายอย่างรุนแรง…ผมของแม่ก็ถูกดึงขาดแล้ว ขาก็ถูกทำร้ายจนหักแล้ว…”
“หา?!”เซียวชูหรันรีบถามว่า: “แม่แจ้งตำรวจหรือยัง?”
หม่าหลันร้องไปด้วยพูดไปด้วยว่า: “แจ้งแล้ว คุณตำรวจจับตัวพวกเขาไว้แล้ว ลูกรีบมาหาแม่เถอะ!”
เซียวชูหรันถามอีกว่า: “แม่อยู่โรงพยาบาลไหน หนูจะไปเดี๋ยวนี้!”
หม่าหลันพูดอย่างสะอึกสะอื้นว่า: “แม่อยู่สถาบันกระดูกและข้อจินหลิง ลูกรีบมาเถอะ…”
เซียวชูหรันอ้าปากพูดว่า: “ได้ค่ะ แม่ค่ะแม่รอสักครู่ หนูจะไปเดี๋ยวนี้!”
ในเวลานี้เซียวชูหรันวางสายโทรศัพท์ของหม่าหลัน ขณะที่รีบขับรถไปโรงพยาบาลไปด้วย ก็รีบโทรหาเย่เฉินไปด้วย
ในเวลานี้เย่เฉินกลับถึงบ้านแล้ว แกล้งทำเป็นเหมือนคนไม่มีอะไรทำดูโทรทัศน์อยู่ในห้องนั่งเล่น
เซียวฉางควนพ่อตาก็กลับมาแล้ว กำลังเตรียมจะชงชาที่จะดื่มกับเย่เฉินสองคนพ่อตากับลูกเขย
เมื่อเย่เฉินได้รับโทรศัพท์จากเซียวชูหรัน ในใจก็รู้แล้วว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ยังต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง และเอ่ยปากถามว่า: “ภรรยา คุณเลิกงานแล้วเหรอ?”
เซียวชูหรันรีบพูดว่า: “สามี นายอยู่ไหน?”
เย่เฉินพูดโดยไม่คิดว่า: “ฉันอยู่บ้าน”
เซียวชูหรันก็ถามว่า: “พ่อล่ะ?”
เซียวฉางควนถามด้วยความประหลาดใจว่า: “หม่าหลันถูกหักขาอีกแล้วเหรอ?! ที่นายพูดนั้นเป็นความจริงหรือเปล่า?!”
เย่เฉินพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า: “พ่อ ทำไมผมคิดว่าความหมายของพ่อนี้ เหมือนกับมีความสุขมาก…”
เซียวฉางควนพูดด้วยความจริงจังว่า: “เย่เฉิน นี่ว่ากันตามเหตุผล พ่อไม่ควรมีความสุขบนความทุกข์ของคนอื่น แต่เมื่อพ่อนึกถึงท่าทางที่หม่าหลันเข้าเฝือกและใช้ไม้ค้ำยันอยู่ ก็แมร่งอยากจะหัวเราะอย่างอธิบายไม่ถูก…พูดแบบนี้เจ้าเล่ห์ไปบ้างหรือเปล่า ฮ่าๆๆๆ…”
เย่เฉินส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้: “พ่อก็รู้ว่าเจ้าเล่ห์ เดี๋ยวเจอหน้าแม่ พ่ออย่าได้หัวเราะออกมาเด็ดขาด”
เซียวฉางควนพยักหน้า: “”วางใจเถอะ พ่อทนได้
หลังจากที่พูดจบ เขารีบวางชุดน้ำชาลง และสั่งการว่า: “ลูกเขยที่ดี พวกเรารีบออกเดินทางกันเถอะ พ่อแทบรอไม่ไหวที่จะไปดูว่าตอนนี้เธอน่าสมเพชมากแค่ไหนกัน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...