ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1849

นายหญิงใหญ่เซียวก็ตกตะลึงในทันที

จางกุ้ยเฟินพวกเธอทั้งสามคน ก็เป็นคนที่ประธานอู๋ที่จัดเตรียมมาให้เหรอ?!

ประธานอู๋คนนี้หมายความว่าอะไรกันแน่?!

หรือว่าผู้ช่วยที่เขาบอกว่าจัดเตรียมมาให้ตัวเอง ก็คือสามคนนี้เหรอ?!

ตอนที่นายหญิงใหญ่ยังไม่ได้สติกลับมา เมื่อจางกุ้ยเฟินได้ยินคำพูดของชายฉกรรจ์คนนั้น อ้าปากถามอย่างตื่นเต้นว่า: “พี่ชายท่านนี้ สิ่งที่พี่พูดเป็นความจริงหรือเปล่า?! พวกเราสามารถที่จะอาศัยอยู่ที่นี่ได้จริงๆเหรอ?”

คนคนนั้นพยักหน้า: “แน่นอน! ก่อนหน้านี้คนขับรถก็ป้อนลายนิ้วของพวกเธอแล้วไม่ใช่เหรอ? จากนี้ไปก็คิดเสียว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง!”

นายหญิงใหญ่เซียวตะโกนอย่างหมดหวัง: “พี่ชายน้อย! ขอรบกวนคุณช่วยพูดกับประธานอู๋สักคำ พวกเราไม่อยากได้ผู้ช่วยแบบนี้! สามคนนี้ก็หญิงสาวชาวนา ไม่รู้จักตัวหนังสือสักตัว จะช่วยอะไรพวกเราได้เหรอ? สามารถที่เปลี่ยนเป็นพยาบาลวิชาชีพสามคนมาให้พวกเราได้มั้ย ทางที่ดียังซักผ้าทำอาหารได้แบบนั้น!”

คนคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียเย็นชา: “ยายแก่ ฉันพบว่าถึงแม้ว่าคุณจะทั้งแก่ทั้งน่าเกลียด แต่ว่าคิดได้ทั้งดีทั้งสวยด้วยนะ! ยังจะต่อรองกับประธานอู๋ของพวกเราเหรอ? ก็ไม่ดูว่าตัวคุณเองเป็นตัวอะไร?”

นายหญิงใหญ่เซียวถูกด่าว่าจนหน้าดำหน้าแดง พูดตะกุกตะกักว่า: “งั้นพวกเราไม่เอาผู้ช่วยได้หรือเปล่า? ให้พวกเธอสามออกไปเถอะ เรามาทำทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง แบบนี้ได้หรือเปล่า?”

“แบบนั้นก็ไม่ได้! เมื่อกี้นี้ฉันบอกแล้วว่า สามคนนี้เหมือนกับพวกคุณ จากนี้ไปทั้งหมดก็เป็นผู้อยู่อาศัยในบ้านหลังนี้ ฐานะเท่ากันกับพวกคุณ พวกคุณไม่มีสิทธิ์อะไรให้พวกเธอไป!”

เมื่อจางกุ้ยเฟินเพิ่งฟังมาถึงตรงนี้ ก็มองไปทางนายหญิงใหญ่เซียว และแสยะยิ้มพูดว่า: “โธ่เอ๊ย นายหญิงใหญ่เซียว ฉันคิดว่าคุณจะเป็นหงส์จริงๆ! ออกมาได้ไม่นาน ก็สามารถที่จะเปลี่ยนชีวิตให้ดีขึ้น คาดไม่ถึงว่าคฤหาสน์นี้ก็ไม่ใช่ของคุณด้วยซ้ำ! งั้นคุณจะมาเสแสร้งกับพวกเราทำไม? ฉันยังคิดว่านี่เป็นคฤหาสน์ของคุณจริงๆ! คาดไม่ถึงว่าจะเหมือนกับพวกเราสามคน ก็แค่ยืมอาศัยอยู่ชั่วคราว!”

“นั่นนะสิ!”หลี่เยว่ฉินพูดอย่างเหยียดหยามว่า: “เมื่อกี้นี้ร้องโวยวายได้มากขนาดนั้น ทำได้เหมือนว่าเก่งกาจมากจริงๆ คาดไม่ถึงว่าที่แท้เสแสร้งออกมาทั้งนั้น!”

ต่งหยู้หลิงก็พูดคล้อยตามว่า: “ฉันยังคิดว่าคุณเป็นหงส์จริงๆ อยู่อาศัยในรังหงส์ดีขนาดนี้ ตอนนี้ถึงได้รู้ว่า ที่แท้คุณก็แค่ไก่ป่าที่ยืมอาศัยอยู่ในรังหงส์ชั่วคราว!”

เธอพูดกับทั้งสองคนอย่างตื่นเต้นว่า: “ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป พวกเราก็เป็นผู้อยู่อาศัยในคฤหาสน์หลังใหญ่นี้เหมือนกัน! ไก่ป่าแก่บางตัวที่แกล้งเป็นหงส์ก็ไม่มีสิทธิ์ไล่พวกเราออกไปแล้ว!”

“นั่นนะสิ!”อีกสองคนก็ตื่นเต้นมากเช่นกัน

หลังจากที่เคลียร์ความสัมพันธ์ของผลประโยชน์ในนั้นชัดเจน พวกเธอก็อารมณ์ดีมากในทันที

ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งนี้ไม่เพียงแต่ทำลายความเย่อหยิ่งจองหองของนายหญิงใหญ่เท่านั้น ยังทำให้พวกเธอสามารถที่จะอยู่อาศัยในคฤหาสน์หลังนี้ได้อย่างสมเหตุสมผลและถูกกฎหมาย

ในเวลานี้ จู่ๆจางกุ้ยเฟินก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้ ถามหัวหน้าชายฉกรรจ์คนนั้นว่า: “พี่ชายท่านนี้ มีเรื่องหนึ่งที่อยากถามพี่หน่อย!”

คนคนนั้นก็พูดว่า: “เธอว่ามา!”