ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1850

จางกุ้ยเฟินพูดว่า: “ก่อนหน้านี้พวกเราได้ดูห้องของคฤหาสน์หลังนี้มาบ้างแล้ว พบว่าห้องขนาดใหญ่และดี ต่างก็ถูกคนของตระกูลเซียวครอบครองหมดแล้ว ห้องที่พวกเราสามารถหาได้ก็เป็นห้องหัวมุม ในเมื่อพวกเราสามคนมีสิทธิเท่าเทียมกับทั้งครอบครัวของพวกเธอ งั้นพวกเราสามารถที่จะขอจัดสรรห้องใหม่ได้หรือเปล่า?”

“ใช่แล้ว!”ต่งหยู้หลิงก็ดึงสติกลับมา และพูดอย่างตื่นเต้น: “ฉันก็อยากอยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ที่หันหน้าไปทางทิศใต้ด้วย!”

คนคนนั้นก็ย่อมอยากจะทำให้เป็นเรื่องใหญ่ และพูดด้วยรอยยิ้มว่า: “ได้แน่นอนอยู่แล้ว พวกเธอจะจัดสรรภายในยังไงพวกเราไม่สน”

“งั้นดีมากเลย!”จางกุ้ยเฟินพูดในทันที: “ฉันจองห้องนอนใหญ่บนชั้นสาม! ห้องนอนนั้นเป็นของใครเหรอ? รีบย้ายออกมา ไม่อย่างนั้น อย่าโทษที่ฉันเอาข้าวของข้างในทิ้งออกไปหมด!”

นายหญิงใหญ่เซียวพูดอย่างโกรธเคืองว่า: “แกกล้าเหรอ! ห้องนอนใหญ่บนชั้นสามเป็นห้องของฉัน! ใครก็ห้ามแย่ง!”

จางกุ้ยเฟินแสยะยิ้มพูดว่า: “นังแก่ชั่วร้ายอย่างแก รีบไสหัวออกไปให้ไกลหน่อย! เมื่อกี้นี้ฉันไว้หน้าแกแล้ว พวกเราสามคนมาบากหน้ามาขออาศัยกับแกด้วยความจริงใจและอยากจะดูแลแกเหมือนแม่แท้ๆด้วยความจริงใจ! แต่คาดไม่ถึงว่า อีแก่อย่างแกจะไร้ความปรานีขนาดนี้ งั้นเราก็พูดกันด้วยกำลัง ห้องนอนชั้นสามฉันเอาแล้ว แกกล้าแย่ง ก็ไตร่ตรองพิจารณาดูว่าตัวเองมีความสามารถนั้นมั้ย!”

นายหญิงใหญ่เซียวก็สิ้นหวังอย่างที่สุดในทันที!

ไม่เพียงแต่สิ้นหวัง ยังเสียใจอย่างสุดซึ้ง!

ตอนนี้เธอถึงได้เข้าใจว่า สามคนนี้ก็คือผู้ช่วยที่อู๋ตงไห่จัดเตรียมไว้ให้ตัวเอง!

ถ้ารู้ก่อนว่าจะเป็นแบบนี้ เมื่อกี้นี้ตัวเองก็ไม่ควรที่จะร้องโวยวายใส่พวกเธอและยังจะขับไล่พวกเธอออกไปด้วย…

เดิมที แม้ว่าพวกเธอจะไม่สามารถที่จะออกหน้าออกตาได้ แต่ก็ยังเคารพต่อตัวเองมากพอ ก็ยังมีพละกำลังที่แข็งแรง สั่งการพวกเธอทำอะไรก็ใช้การได้

แต่ตอนนี้เป็นยังไงล่ะ!

เมื่อนายหญิงใหญ่เซียวได้ยินคำพูดนี้ กลัวจนสั่นเทาไปทั่วทั้งร่างกาย และอ้าปากพูดว่า: “เธอ…เธอก็ไม่กลัวที่จะเข้าไปอีกเหรอ?”

ในเวลานี้ ชายฉกรรจ์พูดเสริมในทันทีว่า: “พวกเธอไม่ต้องเป็นห่วง เกียรติยศของประธานอู๋ของพวกเราใหญ่มาก เรื่องเล็กแค่นี้เคลียร์ได้อย่างแน่นอน!”

เมื่อจางกุ้ยเฟินได้ยินคำพูดนี้ ก็รู้สึกเหมือนกับฉีดยาใจมาหนึ่งเข็มในทันที และแสยะยิ้มพูดว่า: “งั้นก็ขอโทษด้วยนายหญิงใหญ่เซียว ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ห้องใหญ่บนชั้นสามเป็นของฉัน!”

นายหญิงใหญ่เซียวแทบจะอกแตกตาย ห้องนอนใหญ่บนชั้นสาม เป็นห้องนอนที่ดีที่สุดในคฤหาสน์ ตอนที่ย้ายเข้ามา เธอก็ชื่นชอบห้องนั้น ยิ่งไปกว่านั้นอยู่อาศัยก็สะดวกสบายมาก ห้องอื่นเปรียบไม่ได้อย่างแน่นอน

ที่สำคัญ นายหญิงใหญ่ละโมบความเป็นสุขตลอดชีวิต ห้องนอนดีขนาดนี้ เธอตั้งใจอยู่จนตาย ตอนนี้มองดูจะถูกจางกุ้ยเฟินแย่งไป ก็ย่อมวิตกกังวลเป็นอย่างมาก ร้องไห้พูดว่า: “กุ้ยเฟิน! เธอดูฉันก็อายุขนาดนี้แล้ว ไม่แน่อาจจะตายในสักวันหนึ่ง เธอก็ปล่อยให้ฉันตายอยู่ในห้องที่ดีหน่อย ชาติหน้าฉันก็สามารถที่จะเกิดใหม่ในที่ดีๆ!”

จางกุ้ยเฟินก้าวไปข้างหน้าตบหน้าของนายหญิงใหญ่เซียวหนึ่งฉาด และตะโกนอย่างเย็นชาว่า: “แกแมร่งอย่ามาพูดจาเหลวไหลที่นี่! ตอนนั้นแม่ของฉันดื่มยาฆ่าแมลง โรงพยาบาลบอกว่าช่วยชีวิตไม่ได้แล้ว พวกเราก็รับเธอกลับบ้าน สุดท้ายเธอตายอยู่ในบ้านกระเบื้องหลังเก่าที่บ้านเกิด ตามที่แกพูด ชาติหน้าแม่ของฉันก็จะไม่ได้ไปเกิดในที่ดีๆเหรอ?!”