ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1872

เมื่อสักครู่คุณท่านซ่งพึ่งจะมอบเรือยอชต์ไป หลี่ไท่หลายก็มามอบเฮลิคอปเตอร์หนึ่งลำอีก...

เซียวชูหรันเองก็ตะลึงจนพูดไม่ออก รับของขวัญรับมาจนถึงตอนนี้ ตัวเธอเองก็ได้กลัวขึ้นมาแล้ว

ที่กลัว ก็เพราะของขวัญพวกนี้มันล้ำค่ามากเกินไป

ล้ำค่าจนถึงขั้นที่ ต่อให้เป็นพวกคนชั้นสูงพวกนั้น ก็ไม่มีทางที่จะมอบของขวัญที่ล้ำค่าเช่นนี้

จนถึงตอนนี้ ของขวัญทุกชิ้นที่กล่าวมา ล้วนมีมูลค่าหลายสิบล้าน หรือมากกว่านั้น แค่เลือกหยิบออกไปสักชิ้น ล้วนเป็นของล้ำค่าที่มีมูลค่ามหาศาล แต่ทว่าคนพวกนั้นกลับนำมันมามอบให้กับเย่เฉิน มันทำให้เซียวชูหรันรู้สึกอัศจรรย์ใจเป็นอย่างมาก

ในตอนนี้เองหลี่ไท่หลายก็ได้เอ่ยขึ้น: “อาจารย์เย่ ได้ยินมาว่าปกติแล้วท่านไม่ค่อยจะออกไปนอกเมืองจินหลิง จริง ๆ แล้วเมืองไห่ก็ไม่นับว่าอยู่ไกลจากเมืองจินหลิงมากนัก ถ้าขับรถอาจจะต้องใช้เวลาสี่ห้าชั่วโมง แต่ถ้านั่งเฮลิคอปเตอร์ แค่สองชั่วโมงก็ถึงแล้ว ดังนั้นจึงอยากจะมอบเฮลิคอปเตอร์ให้ท่านหนึ่งลำ หากท่านมีความต้องการให้ระยะเวลาในการเดินทางสั้นลง สามารถนั่งเฮลิคอปเตอร์ได้ แบบนี้ก็จะเร็วกว่านั่งรถอีกเยอะ”

เย่เฉินพยักหน้าเล็กน้อย: “ขอบคุณประธานหลินมาก”

ความจริงแล้ว สำหรับเย่เฉินในตอนนี้ คฤหาสน์น้ำพุร้อน เรือยอชต์ส่วนตัวก็ช่าง ยังมีเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัว สิ่งของเหล่านี้ไม่มีแรงดึงดูดใด ๆ สำหรับเขาเลยสักนิด

ในตอนที่เขายังเล็กมาก ตระกูลเย่ก็มียานพาหนะสำหรับพลเรือนแทบทุกชนิดแล้ว

รถราคาหบักล้าน หลักสิบล้านไม่คู่ควรให้เอ่ยถึงเลยสักนิด หรือแม้กระทั่งเครื่องบินส่วนตัวราคาพันกว่าล้านก็มีอยู่หลายลำ

คฤหาสน์ หรือจะเป็นคฤหาสน์พร้อมสวนที่มีมูลค่าเกินร้อยล้าน กระจัดกระจายไปทั่วโลกนับไม่หวาดไม่ไหว

เรือยอชต์สุดหรูยิ่งไม่ต้องพูดถึง

ในความเป็นจริง สมัยที่คุณพ่อของเย่เฉินยังเป็นหนุ่ม ก็เคยซื้อเรือสำราญสุดหรูลำหนึ่ง เป็นเรือสำราญแบบที่สามารถบรรทุกคนได้นับร้อยคน สามารถบรรทุกเฮลิคอปเตอร์เดินทางท่องเที่ยวไปรอบโลกได้

เย่เฉินกล่าวของคุณด้วยรอยยิ้มพลางรับเอาไว้ ภายในใจนั้นยังคงสงบนิ่งไม่หวั่นไหว

สุดท้ายก็มาถึงทีของตัวหงห้าเอง เขาหยิบกล่องของขวัญที่ห่ออย่างสวยงามออกมา และมอบให้กับเย่เฉิน พลางกล่าวอย่างเอาจริงเอาจัง: “อาจารย์เย่ครับ ของที่อยู่ข้างในเป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ จากผม”

เย่เฉินยิ้มกล่าว: “หงห้า นายอ่านรายการของขวัญของคนอื่นมามากมาย ทำไมถึงไม่บอกล่ะว่าของขวัญของตัวเองคืออะไร?”

หงห้ากล่าวอย่างเขินอายเล็กน้อย: “คือ...หงห้ากลัวว่าของที่มอบให้นั้นจะทำให้อาจารย์เย่ไม่พอใจ และทำให้คนอื่นหัวเราะเยาะเอาได้”

เย่เฉินส่ายหน้า: “ไม่ว่านายจะให้อะไร ฉันก็ล้วนขอบคุณทั้งนั้น จะไม่พอใจได้ยังไงกัน”

หงห้าพยักหน้า แล้วกล่าวอย่างจริงจัง: “อาจารย์เย่ครับ สิ่งที่ผมมอบให้คุณนั้น คือคฤหาสน์ที่อยู่ที่ใกล้กลับพระราชวังหลวงโตเกียวในญี่ปุ่น...”