ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1893
ในเวลานี้เองเย่เฉินก็มองเห็นเฉียนหงเย่น
เมื่อเห็นเฉียนหงเย่นสวมเสื้อกั๊กสีเขียวของซูเปอร์มารเก็ต เย่เฉินก็รู้สึกตลกขึ้นมาในทันที
ภาพในสมองที่เขาเห็นก็คือ เฉียนหงเย่นกำลังทำงานตรากตรำในเหมืองถ่านหินดำ
ไม่รู้ว่าเหมืองถ่านหินดำในตอนนั้นได้แจกชุดทำงานให้เฉียนหงเย่นไหม?
ยิ่งไม่รู้ว่าเฉียนหงเย่นในสภาพที่ใส่ชุดทำงานของเหมืองถ่านหินดำมีสภาพอย่างไร
ตอนนี้เฉียนหงเย่นรู้สึกอัดอั้นตันใจมาก
เธอมีความเกลียดชัง เย่เฉินเป็นอย่างมาก
ตอนนั้นเธอวางแผนหลอกหม่าหลัน แต่ถูกเย่เฉินทำลายแผนการของเธอจนยับ
นี่ยังไม่นับประสาอะไร
สิ่งที่เลวร้ายที่สุดก็คือ เย่เฉินเอาเงินของเธอบริจาคให้องค์กรการกุศลทั้งหมด หลังจากนั้นก็ส่งเธอไปเหมืองถ่านหินดำ
พอนึกถึงช่วงที่อยู่ในเหมืองถ่านหินดำ หัวใจของเฉียนหงเย่นก็รู้สึกอึดอัดจนอยากตาย ในใจของเธออดที่โกรธและก่นด่าไม่ได้“ไอ้เย่เฉิน!เป็นเขาที่ส่งฉันเข้าไปในเหมืองถ่านหินดำ อยู่ในเหมือนถ่านหินดำมานานหลายวัน ฉันต้องเสียอะไรไปมากมาย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือกามโรคและลูกหนึ่งคน ถ้าไม่ใช้เพราะเขา ฉันจะทุกข์ทรมานขนาดนี้ได้อย่างไร……”
ยิ่งคิด เธอก็ยิ่งเกลียดเย่เฉินจนกัดฟันกรอด
ดังนั้น เมื่อเห็นเย่เฉินมาซื้อของ เธอจึงพูดอย่างเย็นชา“รบกวนเปลี่ยนเคาน์เตอร์แคชเชียร์ค่ะ เคาน์เตอร์ของฉันหยุดให้บริการชั่วคราวค่ะ!”
เย่เฉินไม่โกรธ แต่หัวเราะพลางพูดขึ้นมาว่า“คุณป้าครับ นี่มันคือการรังแกคนดีไม่ใช่หรอครับ?เราเข้าแถวมานานขนาดนี้ จนมาถึงข้างหน้า ก่อนหน้านี้ก็มีคนเยอะแยะที่คิดเงินแล้วจากไป ทำไมพอถึงตาเราถึงหยุดให้บริการชั่วคราวล่ะครับ?”
หงเฉียนเย่นตกใจตัวโยน!
เงยหน้าขึ้นมาดู ก็เห็นผู้จัดการแคชเชียร์!
เธอกลัวว่าจะผิดใจล่วงเกินหัวหน้าซูเปอร์มาร์เก็ต แล้วถูกไล่ออกจากงาน จึงรีบยิ้มพลางอธิบายว่า“ขอโทษค่ะผู้จัดการ ฉันเจอญาติน่ะค่ะ เลยพูดล้อเล่นไปสองสามคำ”
พูดจบ เธอก็ชี้ไปที่เซียวฉางควน แล้วพูดว่า“นี่คือเซียวฉางควน เป็นน้องชายแท้ๆของสามีฉันค่ะ นี่คือน้องชายสามีของฉัน คุณอย่าถือสาเลยนะคะ!”
เมื่อได้ยินประโยคนี้ สีหน้าของผู้จัดการแคชเชียร์ก็ผ่อนคลายลงมาเล็กน้อย
ช่วงนี้พนักงานแคชเชียร์ของซูเปอร์มาร์เก็ตค่อนข้างขาดแคลน ผู้จัดการแคชเชียร์มักจะมองเห็นลูกค้าต่อแถวรอชำระเงิน และมีลูกค้าจำนวนไม่น้อยโทรศัพท์หาบริษัทเพื่อร้องเรียนเรื่องต้องรอต่อแถวชำระเงินนาน จนเขารู้สึกปวดหัวเป็นอย่างมาก
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...