ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1925

ขงเต๋อหลงกำลังคิดหาวิธี และหาหัวข้อพูดคุย เพื่อเข้าใกล้หวังตงเสวี่ยนให้ได้มากขึ้น ทันใดนั้นเขาก็ได้รับข้อความวีแชทที่ส่งมาจากตงซิ่วหัวแม่ของเขาเอง

เนื้อหาในวีแชท ทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่าในทันที

“เจ้าเด็กเวรคุณไปยั่วโมโหเย่เฉินอะไรอีกแล้ว! เมื่อกี้กู้เหว่ยเลี่ยงของตระกูลกู้เพิ่งโทรมาด่าว่าฉันเป็นชุดเลย บอกว่าคุณสร้างปัญหาอีกแล้ว เย่เฉินต้องการจะขยายเวลาลงโทษให้คุณอยู่ในเมืองจินหลิงเพิ่มเป็นสองปี!”

ขงเต๋อหลงแทบจะทรุดตัวลง!

“สองปี?! นี่มันเหมือนกับฆ่าผมไปเลยชัดๆ ?”

“ผมพึ่งมาใช้ชีวิตอยู่ในหมู่บ้านชุมชนเพียงแค่สองวัน ก็แทบจะทนไม่ไหวแล้วทั้งคน ในหนึ่งปีต่อไปในอนาคตผมยังไม่รู้ว่าจะทนอยู่ต่อไปได้อย่างไรเลย ทำไมจู่ๆ เย่เฉินคนนี้ก็เพิ่มช่วงเวลาของบทลงโทษให้กับตัวเองอีกหนึ่งปี? ผมทำอะไรผิดต่อเขางั้นเหรอ?”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ขงเต๋อหลงก็มองไปที่เย่เฉิน และเอ่ยปากถามโดยจิตสำนึกว่า “คุณเย่ ผม.......”

เย่เฉินไม่รอให้เขาพูด และส่งน้ำชาให้เขาหนึ่งถ้วยโดยตรง ยิ้มอย่างแผ่วเบา และกล่าวว่า “นี่ คุณขงเชิญดื่มน้ำชา ชานี้ไม่เลวนะ ผมนำกลับมาจากต่างถิ่น ดื่มแล้ว สองก็ยังเป็นสองอยู่เหมือนเดิม หากไม่ดื่ม สองก็จะกลายเป็นสาม และแม้กระทั่งอาจจะกลายเป็นสี่ หรือกลายเป็นห้าก็ได้”

สีหน้าของขงเต๋อหลงน่าเกลียดอย่างยิ่งขึ้นมาในทันที

คำขู่ในคำพูดของเย่เฉิน เขาได้ยินอย่างชัดเจน และเข้าใจอย่างมาก

“ความหมายของเย่เฉินก็คือบอกผมว่าอย่าพูดมาก ถ้าผมดื่มน้ำชาอย่างเชื่อฟัง และไม่พูดมาก งั้นก็จะปล่อยให้ตัวเองอยู่ในเมืองจินหลิงเป็นเวลาสองปี ถ้าตัวเองไม่ทำตามที่เขาพูด สองปีก็อาจจะกลายเป็นสามปี สี่ปี หรือแม้กระทั่งห้าปี......”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในหัวใจของคงเต๋อหลงก็พังทลายลงอย่างสมบูรณ์!

“เย่เฉินผู้นี้ เป็นเหมือนมารในหมู่มารทีเดียวเลยจริงๆ! ผมไปทำอะไรให้คุณโกรธขนาดนี้กันแน่? คุณถึงต้องหาเรื่องผมแบบนี้!”

“หรือว่า.....หรือว่าจะเป็นเพราะหวังตงเสวี่ยนคนนั้นหรือ?! หรือว่าเมื่อกี้ผมอยากจะจีบหวังตงเสวี่ยน และทำให้เขาขุ่นเคืองไป!”

“หวังตงเสวี่ยนก็ไม่ใช่ผู้หญิงของเขาเย่เฉินเลย! เธอก็เป็นแค่รองประธานของตี้เหากรุ๊ปไม่ใช่หรือ? เกี่ยวอะไรกับคุณงั้นเหรอ? คุณครอบงำเกินไปแล้วหรือไม่......”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ดวงตาของเขาก็เป็นสีแดง และเกือบจะร้องไห้ออกมาในทันที

“สองปีเลยนะ! ปล่อยให้ผมอยู่ในเมืองแบบนี้ และพักอาศัยอยู่ในหมู่บ้านชุมชนที่เสื่อมโทรมแบบนั้นเป็นเวลานานสองปี มันต่างจากการติดคุกสักที่ไหน!”

“บางทีอาจไม่ได้ดีไปกว่าการติดคุกเลยด้วยซ้ำ!”

“นี่ผมสร้างบาปสร้างกรรมอะไรไว้เนี่ย ถึงได้มาเจอกับเย่เฉินที่เป็นเหมือนสัตว์ร้ายที่ไร้ความปรานีเช่นนี้! ก่อนที่จะเจอกับเขา ชีวิตของผมช่างอิสระและมีความสุขเหลือเกิน หลังจากที่ได้เจอกับเขาในงานเลี้ยงวันเกิดของซ่งหวั่นถิงในครั้งที่แล้ว ในชีวิตก็ไม่ได้เจอกับเรื่องดีๆ อะไรอีกเลย!”

เมื่อคิดถึงจุดนี้ จู่ๆ ในหัวใจของขงเต๋อหลงก็อุทานขึ้นมาว่า “แม่งเอ๊ย! ในครั้งนั้นที่รุกรานเย่เฉิน ก็เพราะว่าผมอยากจะจีบซ่งหวั่นถิง! เย่เฉินคนนี้ช่างเหี้ยเกินไปแล้วหรือเปล่า?! ตัวเองก็ได้แต่งงานไปแล้ว และภรรยาก็สวยขนาดนั้น! ทำไมยังจะมาห้ามผมจีบสาวอีก? ! หรือว่าผู้หญิงพวกนี้จะเป็นผู้หญิงของเขาทั้งหมดงั้นเหรอ?!”

ขงเต๋อหลงมีความรู้สึกที่อยากจะตายไปเลย บังเอิญไปชนเข้ากับปากกระบอกปืนของเย่เฉินไปหลายครั้ง จากนี้ไปเขาเพียงแค่อยากจะอยู่ห่างจากเย่เฉินให้มาก ไม่อยากจะเจอเขาอีกต่อไปในชีวิตนี้ของเขา......

นอกจากความแค้นแล้ว เขาก็ทำได้เพียงต้องประนีประนอมไปกับเย่เฉินอย่างช่วยไม่ได้ และรับถ้วยน้ำชาที่เย่เฉินผลักเข้ามาด้วยความเคารพ แล้วใช้มือที่สั่นเทาป้อนไปที่ปาก แล้วพูดด้วยความเจ็บปวดว่า “คุณเย่ ขอบคุณสำหรับน้ำชาที่คุณชงให้ ผมจะดื่มเดี๋ยวนี้เลย!”