หลังพูดจบ เขากัดฟันและกระทืบเท้า หยิบถ้วยน้ำชาขึ้นมา และดื่มเข้าไปทั้งหมดในคราวเดียว
การดื่มน้ำชาถ้วยนี้ลงไป ก็เทียบเท่ากับการยอมรับข้อตกลงใหม่ของเย่เฉิน
บทลงโทษหนึ่งปี เพิ่มขึ้นเป็นสองเท่ากลายเป็นสองปีในทันที
ขงเต๋อหลงอยากจะร้องไห้มาก และร่างกายของเขาก็เหมือนกับสูญเสียจิตวิญญาณไปในทันที ไร้ซึ่งพลังงานโดยสิ้นเชิง
ต่งรั่วหลินก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อยในเวลานี้
คนอื่นๆ ไม่ทราบถึงความขัดแย้งระหว่างเย่เฉินและขงเต๋อหลง แต่เธอรู้ดีอย่างสมบูรณ์
ก่อนหน้านี้ก็คือเย่เฉินที่ขอให้ขงเต๋อหลงปั่นจักรยานจากเย่นจิงมาที่เมืองจินหลิง และอดทนต่อความยากลำบากและปรับเปลี่ยนอยู่ในเมืองจินหลิง ตอนนี้เย่เฉินก็เริ่มใช้ตัวเลขออกมาเล่นเป็นเกมปริศนาใบ้อีกครั้ง และเธอก็มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีขึ้นมาในทันที
ดังนั้น เธอจึงถามขงเต๋อหลงด้วยเสียงต่ำว่า “พี่ชาย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ”
ขงเต๋อหลงยื่นโทรศัพท์มือถือให้ต่งรั่วหลินด้วยความสิ้นหวัง บนหน้าจอของโทรศัพท์มือถือ เป็นข้อความทางวีแชทที่แม่ของเขาตงซิ่วหัวส่งมาให้เขา
หลังจากที่ต่งรั่วหลินอ่านจบ นางก็ตะลึงไปเลยในทันที!
เธอก็ไม่คาดคิดเลยว่า เย่เฉินจะโหดร้ายได้ขนาดนี้ ยึดความยาวของเวลาที่ต้องอดทนความทุกข์ทรมานหนึ่งปีของพี่ชายลูกพี่ลูกน้องเป็นเท่าตัวโดยตรงเลยงั้นเหรอ
อย่างไรก็ตาม เธอก็ไม่มีเวลาที่จะไปใส่ใจกับขงเต๋อหลงเลย
เธอกำลังคิดย้อนกลับไปอยู่ในใจ โดยคิดย้อนกลับไปดูว่าตั้งแต่ขงเต๋อหลงเดินเข้ามาจากประตูจนถึงตอนนี้ มีจุดไหนบ้างที่ทำให้เย่เฉินขุ่นเคืองกันแน่
“พี่ชายได้รุกรานต่อเย่เฉินหรือไม่?”
“ดูเหมือนจะไม่มีเลย......เขาสุภาพต่อเย่เฉินอยู่ตลอดเลย แทบจะโค้งคำนับและเรียกเขาว่าพี่ใหญ่โดยตรงแล้ว”
“หรือว่า......หรือว่าจะเป็นเพราะหลังจากเมื่อกี้นี้พี่ชายได้เผยท่าทีที่เห็นชอบต่อหวังตงเสวี่ยน ก็เลยทำให้เย่เฉินรู้สึกขุ่นเคือง?!”
“แต่ว่า เย่เฉินกับหวังตงเสวี่ยนมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไรเหรอ?! หวังตงเสวี่ยนเป็นรองประธานของตี้เหากรุ๊ป เธอพอได้ติดต่อกับเซียวชูหรันอยู่บ้าง แต่เป็นไปไม่ได้ที่จะมีการติดต่อมากมายกับเย่เฉินเลย!”
“อีกอย่าง แม้ว่าเย่เฉินจะรู้จักกับหวังตงเสวี่ยน แล้วจะเป็นเพราะเหตุผลอะไร ถึงนำความโกรธในเรื่องที่พี่ชายหยอกล้อหวังตงเสวี่ยนไปที่พี่ชายล่ะ?”
“ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาที่หวังตงเสวี่ยนมองเย่เฉินนั้น ดูเหมือนจะมีความผิดปกติเล็กน้อย! นี่.....มันมีสิ่งใดที่ถูกซ่อนอยู่ในนั้นหรือไม่!”
เมื่อต่งรั่วหลินคิดถึงเรื่องนี้ ในสมองของนางก็ได้วุ่นวายยุ่งเหยิงไปหมดแล้ว
สติบอกเธอว่า เย่เฉินและหวังตงเสวี่ยนไม่น่าจะมีความเกี่ยวข้องอะไรกัน
อย่างไรก็ตาม สัญชาตญาณบอกเธอว่า ความสัมพันธ์ระหว่างคนสองคนนั้น มันไม่ได้เรียบง่ายอย่างที่ตัวเองมองเห็นเลย!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...