ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 1958

ทางด้านคุณท่านซ่งกำลังเตรียมเข้านอน

ตั้งแต่ที่รับประทานยาอาวุวัฒนะ ร่างกายของเขาก็ยิ่งแข็งแรง แต่ว่ามันก็ทำให้เขารักสุขภาพมากยิ่งขึ้น ดังนั้นเขาจึงมีแนวคิดเกี่ยวกับสุขภาพว่านอนเร็วตื่นเร็ว ในทุกๆวันเขาจึงเข้านอนค่อนข้างเร็ว

เมื่อได้รับสายโทรศัพท์จากเย่เฉินอย่างกะทันหัน เขาจึงรีบกดรับสาย แล้วเอ่ยพูดว่า “ไอหยา อาจารย์เย่ โทรมาดึกขนาดนี้ มีเรื่องอะไรหรือเปล่า?”

เย่เฉินเอ่ยพูดว่า “คุณท่านซ่ง ผมรบกวนถามอะไรหน่อยครับตอนนี้หวั่นถิงทำอะไรอยู่? ทำไมจู่ๆถึงติดต่อเธอไม่ได้เลย?”

“หวั่นถิง?” คุณท่านซ่งพูดขึ้นมาอย่างแปลกใจ “ตอนเย็นๆยังติดต่อกันอยู่เลย ตอนนี้เธออยู่ที่โตเกียว ไปคุยเจรจาเรื่องร่วมงานกับบริษัทนิปปอนสตีน่ะ”

เย่เฉินเอ่ยพูดว่า “ไม่กี่นาทีก่อนหน้านี้หวั่นถิงส่งข้อความเสียงมาหาผม จู่ๆก็พูดเรื่องชาติหน้าอะไรพวกนั้น แล้วหลังจากนั้นผมก็ตอบเธอกลับไป แต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ ผมสงสัยว่าหวั่นถิงอาจจะประสบอุบัติเหตุอยู่ที่โตเกียว”

“ประสบอุบัติเหตุ?！”

คุณท่านซ่งลุกพรวดขึ้นมาจากเตียงทันที เอ่ยถามออกไปว่า “อาจารย์เย่ ข้อความเสียงที่เธอส่งไปหาคุณ ได้บอกไหมว่าเกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่มีครับ” เย่เฉินพูดเสียงต่ำว่า “นี่แหละคือสิ่งที่ผมกังวลที่สุด ในข้อความเสียงที่เธอส่งมาไม่ได้บอกรายละเอียดชัด แต่มันทำให้ผมรู้สึกได้ ว่าเธอกำลังบอกลาผม”

คุณท่านซ่งเอ่ยพูดอย่างเครียดๆว่า “ผมจะลองโทรไปถามผู้ช่วยเธอว่าตกลงมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่！”

“ครับ ได้เรื่องอะไร รบกวนแจ้งผมทันทีเลยนะครับ!”

คุณท่านซ่งวางสายไปแล้ว จากนั้นก็ลองโทรหาซ่งหวั่นถิงก่อนเป็นอันดับแรก

ผลลัพธ์เป็นอย่างที่เย่เฉินพูด โทรหาซ่งหวั่นถิงไม่ติดเลยสักนิด

หัวใจของคุณท่านซ่งพลันชาวาบ จากนั้นก็รีบโทรไปหาเฉินย่านผู้ช่วยของซ่งหวั่นถิง

เฉินย่านเป็นผู้ช่วยคนสนิทและเป็นมือซ้ายของซ่งหวั่นถิง ถ้าหากว่าซ่งหวั่นถิงเกิดอะไรขึ้นน เธอต้องรู้เรื่องอย่างแน่นอน

แต่เรื่องที่ทำให้คุณท่านซ่งกังวลมากกว่าเดิมก็คือ เบอร์ของเฉินย่านก็โทรไม่ติด

ซ่งหรงวี่พยักหน้า จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ออกมา ติดต่อไปหาหัวหน้าแผนกทรัพยากรบุคคลแล้วเอ่ยพูดว่า “มีเบอร์ติดต่อคนชื่อเสี่ยวฮุ่ยที่ไปญี่ปุ่นกับซ่งหวั่นถิงไหม?"

อีกฝ่ายตอบกลับมาว่า “มีครับคุณชาย ให้ผมส่งให้เลยไหมครับหรือว่ายังไง?”

ซ่งหรงวี่เอ่ยขึ้นมาว่า “ส่งมาตอนนี้เลย！”

ไม่นาน อีกฝ่ายก็ส่งช่องทางติดต่อมาให้ซ่งหรงวี่

ซ่งหรงวี่รีบติดต่อไปในทันที แต่รออยู่นาน ปลายสายก็มีแต่สัญญาณตอบกลับมาว่า “ขออภัยค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียกไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้ กรุณาฝากหมายเลข.....”

ซ่งหรงวี่มองมาที่คุณท่านซ่งอย่างเครียดๆ แล้วพูดว่า “คุณปู่ครับ....ผู้ช่วยสองคนที่ติดตามหวั่นถิงไปด้วยโทรหาใครไม่ติดสักคนเลย นี่...นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่....”

คุณท่านซ่งเหงื่อออกท่วมหัว เขาบีบมือตัวเองแน่น พึมพำออกมาว่า “แย่แล้วๆ！ ต้องเกิดเรื่องขึ้นกับหวั่นถิงแน่ๆ！ ทีนี้ต้องทำยังไงดี...

ซ่งหรงวี่เอ่ยพูดอย่างไม่ลังเลว่า “คุณปู่ ให้ผมนำคนไปญี่ปุ่นตอนนี้เลยไหมครับ！”