แผนส่งมือต่อมืออย่างง่ายๆ เป็นไปอย่างราบรื่น อีกอย่างยังสามารถลดต้นทุนที่จำเป็นได้อย่างมหาศาล สำหรับตระกูลซูแล้ว มีแต่ได้กับได้
แต่ว่า ใครก็คิดไม่ถึง แผนที่วางมาอย่างหลักแหลม จะพลิกเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
แม้แต่ตัวคุณท่านใหญ่ซูเอง ก็กำลังรออยู่ที่เย่นจิงอย่างเปี่ยมไปด้วยความหวัง รอคอยข่าวคราวว่ากองกำลังป้องกันตนเองสามารถจับตัวซูรั่วหลีได้สำเร็จ
ในตอนที่เขากำลังรออย่างใจร้อน คนระดับสูงของกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นก็โทรมา
เมื่อกดรับสาย คุณท่านใหญ่ซูก็เอ่ยถามอย่างดีอกดีใจว่า “คุณมัตสึชิมะ จับตัวซูรั่วหลีได้หรือยัง?”
“จับได้กับผีน่ะสิ!” อีกฝ่ายสบถด่าออกมาอย่างกรุ่นโกรธ “เรือที่คุณเตรียมมา ทำไมไม่มีคนเลย?! ตอนนี้ซูรั่วหลีอยู่ที่ไหนกันแน่?!”
คุณท่านใหญ่ซูเอ่ยถามอย่างประหลาดใจว่า “คุณว่าไงนะ?!บนเรือไม่มีคนงั้นเหรอ?!”
อีกฝ่ายตอบกลับอย่างใส่อารมณ์ “เออ ไม่มีแม้แต่คนเดียว!”
“นี่มัน....” ซูเฉิงเฟิงเริ่มเครียดขึ้นมาในทันที เอ่ยพูดว่า “ก่อนหน้านี้ไม่นานลูกน้องเพิ่งบอกผมว่า ควบคุมทุกอย่างได้หมดแล้ว ทำไมจู่ๆไม่เจอล่ะ?”
“คุณถามผมเหรอ!” อีกฝ่ายเอ่ยพูดอย่างเดือดดาล “พวกเรารออยู่ที่จุดนัดหมายตั้งนาน รอจนเรือเป้าหมายเดินทางมาถึง แต่ผีสักตัวบนเรือก็ยังไม่มี!”
ขณะที่พูด อีกฝ่ายก็พูดข่มขู่ออกมาอย่างเหี้ยมๆว่า “ผมจะบอกอะไรให้นะซูเฉิงเฟิง ถ้าพวกคุณไม่รีบส่งตัวซูรั่วหลีคืนมา ก็อย่ามาหาว่าพวกผมไม่เกรงใจก็แล้วกัน!”
เขารีบเรียกคนสนิทให้เข้ามา แล้วเอ่ยถามว่า “ทางซูรั่วหลีเกิดอะไรขึ้นกันแน่?!”
อีกฝ่ายตอบกลับด้วยใบหน้างุนงง “คุณท่าน เรื่องนี้ผมก็ไม่ทราบเหมือนกันครับ ตอนนี้ไม่สามารถติดต่อคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ได้เลย ผมรู้สึกว่ามันแปลก...ดูท่าแล้วสถานการณ์คงไม่ค่อยดีเท่าไหร่...”
ซูเฉิงเฟิงกัดฟันพร้อมกับออกคำสั่ง “รีบติดต่อหาคนที่มีส่วนร่วมทุกคน ไม่ว่ายังไง ก็ต้องหาร่องรอยของซูรั่วหลีให้เจอ! ถ้าซูรั่วหลีหายตัวไปจริงๆ รัฐบาลญี่ปุ่นต้องคิดว่าเรื่องทุกอย่างตระกูลซูเป็นคนวางแผนอยู่เบื้องหลังแบบนั้นในอนาคตตระกูลซูคงได้หายไปจากตลาดญี่ปุ่นแน่ๆ!”
ตระกูลซูไม่ใช่แค่อยากร่วมงานกับบริษัทญี่ปุ่นในด้านอุตสาหกรรมขนส่งทางทะเล ในด้านอุตสาหกรรมอื่นๆก็ยังต้องบุกตลาดญี่ปุ่นไม่มากก็น้อย ถ้าหากจัดการเรื่องนี้ไม่สำเร็จ จนทำให้รัฐบาลญี่ปุ่นไม่พอใจ แบบนั้นอุตสาหกรรมที่อยู่ในตลาดญี่ปุ่นของตระกูลซูต้องได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงแน่นอน
พอถึงตอนนั้น ตระกูลคงเสียหายอย่างสาหัสอย่างไม่ต้องสงสัย!

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...