ซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่สองพ่อลูก ถูกคำพูดนี้ของหม่าเซียวเหยา ทำให้ไม่พอใจเป็นอย่างมาก!
เป้าหมายที่แท้จริงของพวกเขาสองคนพ่อลูก ก็คือนำซ่งหวั่นถิงออกจากคณะกรรมการของซ่งซื่อกรุ๊ปไปตลอดกาล
ไม่ว่ายังไงก็ตามตอนนี้ซ่งหวั่นถิงจะเป็นหรือตาย คณะกรรมการของซ่งซื่อกรุ๊ปก็ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเธออีกแล้ว
แต่ทว่า พวกเขาจะคิดได้อย่างไรว่าซ่งหวั่นถิงที่สูญหายไร้ร่องมาหลายวันมากขนาดนี้ ในคณะกรรมการยังมีคนคิดถึงเธออยู่เสมอและคิดแทนเธอ
ยิ่งไปกว่านั้น คำพูดของหม่าเซียวเหยา ในไม่ช้าก็ดึงดูดเสียงเห็นด้วยของคนอื่นๆ
ทุกคนทยอยเอ่ยปาก แสดงความเห็นด้วยกับแนวคิดของหม่าเซียวเหยา ทำให้ในใจของซ่งเทียนหมิงและซ่งหรงวี่กล้าโกรธแต่ไม่กล้าพูดอะไร
ท้ายที่สุดแล้วเรื่องที่พวกเขาฆาตกรรมซ่งหวั่นถิง คณะกรรมการคนอื่นๆก็ไม่รู้ด้วยซ้ำ
ตอนนี้ท่าทีที่พวกเขาแสดงออกมา ก็ตกอยู่ในความโศกเศร้า จำเป็นต้องคำนึงถึงซ่งซื่อกรุ๊ปและต้องเลือกแต่งตั้งประธานคนใหม่
ดังนั้น เมื่อหม่าเซียวเหยาพูดแบบนี้ ต่อให้ในใจของพวกเขาจะไม่พอใจเป็นหนึ่งหมื่นครั้ง แต่ปากก็ไม่กล้าพูดคำว่าไม่แม้แต่คำเดียว
เพราะว่าตราบใดที่พวกเขาพูดคำว่าไม่ออกมา ก็จะทำให้คนอื่นสงสัยแรงจูงใจของพวกเขาในทันที
และเมื่อมีความสงสัยแรงจูงใจของพวกเขาขึ้นมา ถ้าอย่างนั้นอีกฝ่ายก็ต้องสงสัยอย่างแน่นอนว่าซ่งหวั่นถิงประสบอุบัติเหตุอยู่ในประเทศญี่ปุ่นเกี่ยวข้องกับพวกเขาอย่างหนีไม่พ้น
ดังนั้น ซ่งเทียนหมิงทำได้เพียงกัดฟัน และเอ่ยปากพูดว่า: “ผมคิดว่าประธานหม่าพูดถูก ในเมื่อตอนนี้พวกเราตัดสินใจเลือกแต่งตั้งประธานคนใหม่เพื่อควบคุมสถานการณ์โดยรวมแล้ว งั้นพวกเราก็ต้องเตรียมการพร้อมเพื่อซ่งหวั่นถิงประธานคนก่อนหน้านี้ให้เรียบร้อยในคราวเดียว”
ทุกคนมองดูกันไปมาอย่างกะทันหัน
ในคณะกรรมการบริษัท การลงคะแนนด้วยระบบด้วยชื่อจริงนั้นยุติธรรม แต่การลงคะแนนด้วยชื่อจริงยังนำมาซึ่งอันตรายที่ซ่อนอยู่อย่างใหญ่หลวง นั่นก็คือคิดบัญชีย้อนหลัง
ถ้าหากคุณลงคะแนนให้A แต่สุดท้ายBกลับได้รับตำแหน่งนี้ ถ้าอย่างต่อไปBก็ต้องเกลียดคุณอย่างแน่นอน ถึงขนาดใช้อำนาจกลั่นแกล้งข่มเหงคุณและหาเรื่องคุณทุกที่
ถ้าหากคนคนนี้จิตใจคับแคบเป็นอย่างมาก ถ้าอย่างนั้นเขามีความเป็นไปได้ว่าในอีกหลายปีต่อจากนี้ไป ยังคงเป็นเพราะเรื่องนี้ ทำทุกอย่างทุกวิถีทางเท่าที่ทำได้มาแก้แค้นคุณ
เผชิญหน้ากับคนแบบนี้ ใครก็เทียบไม่ได้ทั้งนั้น

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...