ในขณะนี้ เย่เฉินกับซ่งหวั่นถิงและคนอื่นๆที่โดยสารอยู่เฮลิคอปเตอร์ ได้มาถึงในอำเภอเมืองจินหลิงแล้ว
เนื่องจากว่าบนเฮลิคอปเตอร์ยังมีซูรั่วหลีรวมทั้งพวกลูกเรือหลายคนของตระกูลซู ดังนั้นเย่เฉินก็ให้เฮลิคอปเตอร์ส่งพวกเขาไปที่โรงแรมป๋ายจินฮ่านกงก่อน
เฉินจื๋อข่ายได้เตรียมห้องชั้นบนสุดที่เป็นส่วนตัวหลายห้องไว้เรียบร้อยแล้ว ให้ซูรั่วหลี รวมทั้งพวกลูกเรือคนอื่นๆของตระกูลซูเข้าพัก
แต่ทว่า เย่เฉินยังคงค่อนข้างไม่วางใจต่อพวกเขาไม่มากก็น้อย ดังนั้นความต้องการที่เขาให้กับเฉินจื๋อข่าย คือกักบริเวณและเฝ้าระวังคนเหล่านี้
รวมทั้งซูรั่วหลีอยู่ในนั้นด้วย ทุกคนที่อยู่ในโรงแรมป๋ายจินฮ่านกง ต่างก็สามารถที่จะเพลิดเพลินกับบริการเช็กอินที่ครอบคลุมและพิถีพิถัน รวมทั้งอาหารและที่พัก
แต่ทว่า โทรศัพท์รวมทั้งวิธีการสื่อสารภายนอกในห้องของพวกเขาถูกตัดขาดทั้งหมด เพราะว่าเย่เฉินไม่อนุญาตให้พวกเขาติดต่อกับโลกภายนอกเป็นการชั่วคราว
ซูรั่วหลีก็รู้ด้วยว่าตอนนี้เย่เฉินยังคงมีความระวังต่อตัวเองอย่างแน่นอน ดังนั้นสำหรับเรื่องนี้ก็ย่อมไม่มีมีอะไรคัดค้านทั้งนั้น
หลังจากที่จัดการกับซูรั่วหลีพวกเขาเสร็จแล้ว เย่เฉินถึงได้พาซ่งหวั่นถิง รวมทั้งฮาชิโมโตะ ชินคิจิ โดยสารเฮลิคอปเตอร์รีบไปที่ซ่งซื่อกรุ๊ป
และซ่งซื่อกรุ๊ปในเวลานี้ ซ่งเทียนหมิงเพิ่งเรียกประชุมคณะกรรมการเสร็จ เมื่อการประชุมสิ้นสุดลง เขาพูดกับทุกคนว่า: “ทุกคนต่างคนต่างกลับไปพักผ่อนที่ห้องทำงานสิบนาที หลังจากสิบนาทีพวกเราจะลงไปที่จัดแถลงข่าวกัน”
ทุกคนลุกขึ้นแยกย้ายกันออกไป ซ่งเทียนหมิงก็เดินกลับไปที่ห้องทำงานรองประธานของตัวเอง
ซ่งหวั่นถิงก็ย่อมตามอยู่ข้างหลังของเขาเป็นธรรมดา
ซ่งเทียนหมิงพูดว่า: “ฉันคิดว่าเขาน่าจะหมายถึงกลับมาแล้ว”
ซ่งหรงวี่ยิ้มเล็กน้อย: “ดูเหมือนว่าเขาไปประเทศญี่ปุ่นรอบหนึ่ง ก็ตามหาที่อยู่ของซ่งหวั่นถิงไม่เจอ”
ซ่งเทียนหมิงแสยะยิ้มพูดว่า: “หาง่ายที่ไหนกัน? ภูเขาป่าลึกของเขตนิชิทามะโตเกียวแมร่งไม่ได้ต่างอะไรกับป่าดึกดำบรรพ์มากนัก ศพของซ่งหวั่นถิงไม่แน่แมร่งอาจจะถูกสัตว์ป่ากินหมดไปตั้งนานแล้ว”
ซ่งหรงวี่พยักหน้า แต่กลับพูดด้วยความกังวลอีกว่า: “พ่อ เย่เฉินคนนั้นใกล้ชิดกับซ่งหวั่นถิงเป็นอย่างมาก ตอนนี้ผมก็กังวลว่าไม่มีทางวางมือไปแบบนี้ เกิดเขายังคงที่จะตรวจสอบต่อไปจะทำยังไงกันดี?”
ซ่งเทียนหมิงเบะปาก และพูดอย่างเหยียดหยาม: “ให้เขาตรวจสอบ! แมร่งอยากจะตรวจยังไงก็ตรวจแบบนั้น! แค่เย่เฉินคนเดียว อยู่ในเมืองจินหลิงยังมีความสามารถเล็กน้อย ถึงประเทศญี่ปุ่นแล้วก็ไม่มีค่าอะไรเลย ถ้าเขาตรวจสอบเรื่องทั้งหมดออกมาได้ชัดเจน ฉันแมร่งจะสับหัวให้กับเขา!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...