บทที่209 ถ้ายังพูดมากอีกจะฆ่าแกไปด้วย(1)
หัวใจของเซียวเวยเวยเศร้าและเจ็บปวดอย่างมากในเวลานี้
ความวาดฝันที่สวยงามที่ชีวิตที่เหลือของเธอ เคยมอบมันทั้งหมดไว้กับหวังเหวินเฟยคนเดียว
แต่คิดไม่ถึงว่า หวังเหวินเฟยผลักตัวเองลงเหวด้วยมือของเขาเอง!
สิ่งที่ทำให้เธอรับไม่ได้ยิ่งไปกว่านั้นคือ หวังเหวินเฟยไม่เพียงแต่เล่นสนุกกับตัวเอง ทอดทิ้งตัวเอง ตลอดจนเขาก็แสดงความรังเกียจต่อตัวเองอย่างมากต่อหน้าผู้คนมากมาย!
นี่เกือบทำให้เธอระเบิดออกมาแล้ว!
หวังเหวินเฟยเผชิญหน้ากับคำถามพร้อมกับการร้องไห้ของเธอ สีหน้าขรึมพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาว่า:คุณอย่ามาทำตัววุ่นวายที่นี่นะ คบกันเลิกกันเป็นเรื่องปกติ ให้เกียรติหรือไม่ให้เกียรติอะไรกัน?”
เวลานี้เย่เฉินเห็นเซียวเวยเวยก่อกวน ก็ได้เดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว
หวังเหวินเฟยเห็นเย่เฉินปุ๊บ ตกใจจนหน้าซีด กลัวว่าเย่เฉินจะไม่พอใจกับเหตุการณ์นี้ รีบอธิบายว่า: “อาจารย์เย่ไม่ต้องแปลกใจ ผู้หญิงหน้าด้านคนนี้ ตอแยฉันมาเอะอะโวยวายที่นี่....”
เซียวเวยเวยคิดไม่ถึงเลย ในอดีตที่ผ่านมา หวังเหวินเฟยที่รักเธอมาก แต่วันนี้ ท่าทางที่มีต่อเธอกลับถูกทิ้งเหมือนสิ่งของ
อีกทั้งยัง หวังเหวินเฟยเพื่อที่จะประจบเย่เฉินแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะด่าว่าตัวเองเป็นผู้หญิงหน้าด้าน!
ทำให้เธอรู้สึกเสียใจอย่างมาก!
ความอดทนทั้งหมดของเธอ ได้ถูกทำลายไปโดยสิ้นเชิงแล้ว ตีโพยตีพายพูดมาว่า: “พวกคุณเหล่านี้ตามองอะไรผิดไปรึเปล่า? ! เขาเย่เฉินถือเป็นตัวอะไร? เป็นแค่ลูกเขยสวะเท่านั้นเอง!ทำไมพวกคุณแต่ละคนต่างพากันเลียแข้งเลียขาเขา?!ทำไม?!”
หวังเหวินเฟยตกใจมาก ตบลงไปที่ใบหน้าเธอ ด่าว่า: “ผู้หญิงหน้าด้านหุบปาก! คุณถือว่าตัวเองเป็นตัวอะไร คู่ควรที่จะวิจารณ์อาจารย์เย่งั้นเหรอ? เชื่อไหมว่าฉันจะตีแกให้ตาย!”
นายหญิงใหญ่เซียวกระวนกระวายใจมาก รีบพูดออกไปว่า: “ประธานหวัง...ฉันเป็นคนแก่ใจร้อนบุ่มบ่ามไปชั่วขณะ คุณได้โปรดอย่าถือสา.....”
หวังเจิ้งกางมองไปที่เธอด้วยความรังเกียจ พูดว่า: “รีบไสหัวไปอยู่ข้างๆโน่น!”
นายหญิงใหญ่เซียวรีบออกไปทันที
แต่ว่า เซียวเวยเวยถูกโจมตีซ้ำแล้วซ้ำเล่า เวลานี้ได้ขาดสติไปแล้ว
ทันใดนั้นเธอได้กระโจนเข้าไปตรงหน้าหวังเหวินเฟย กอดหวังเหวินเฟยไว้ ร้องไห้อ้อนวอน: “พี่เหวินเฟย ทำไมคุณถึงได้เย็นชากับฉันขนาดนี้?! ฉันรักพี่มาตลอด ฉันรักพี่มากนะ! ร่างกายของฉัน หัวใจของฉัน ทุกอย่างของฉันเป็นของพี่นะ ทำไมพี่ถึงถอนหมั้นฉัน? ฉันขอร้อง ให้โอกาสฉันอีกสักครั้งได้ไหม ให้พวกเราได้เริ่มต้นใหม่ดีไหม?”
หวังเหวินเฟยเห็นเธอจู่ๆก็กระโจนเข้ามากอดตัวเองแน่น รีบดิ้น แต่ก็ดิ้นไม่หลุด อดไม่ได้ที่จะโมโห
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...