ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2115
กลางดึก
เย่นจิง
ซูโสว่เต้ากลับถึงในบ้านของตัวเองอย่างยากที่จะซ่อนเร้นความหดหู่ไว้ได้
ในเวลานี้ ในใจของเขาสับสนเป็นอย่างมาก
เมื่อคืนนี้เอง เหออิงซิ่วแม่ของซูรั่วหลี ตั้งใจมาพบเขาที่ซูซื่อกรุ๊ปทันทีที่ทั้งสองคนพบกัน เหออิงซิ่วก็ถามที่อยู่ของซูรั่วหลีกับเขาอย่างวิตกกังวลมาก
แต่ทว่า ซูโสว่เต้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าควรจะตอบยังไง
เพราะว่า เขาก็ไม่รู้ว่า ซูรั่วหลีไปไหนกันแน่
เธอทั้งคน ก็เหมือนราวกับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ไม่หลงเหลือเบาะแสอะไรทั้งนั้น
เหออิงซิ่วที่แขนขาดไปข้างหนึ่ง ร้องไห้คุกเข่าให้กับซูโสว่เต้า หวังว่าเขาสามารถที่จะเห็นแก่ว่าซูรั่วหลีเป็นลูกสาวแท้ๆของเขา และทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อตามหาที่อยู่ของเธอ
ซูโสว่เต้ารับปากแล้ว
ซูรั่วหลีเป็นลูกสาวแท้ๆของเขา สิ่งนี้มีผลของDNAยืนยัน ยิ่งไปกว่านั้นเหออิงซิ่วก็เป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตในปีนั้นของเขา เหตุผลที่เหออิงซิ่วเสียแขนไปข้างหนึ่งทั้งหมดก็เพื่อช่วยเขา
ดังนั้น ไม่ว่าจะเห็นแก่ความเป็นลูกสาวแท้ๆหรือเห็นแก่ผู้มีพระคุณ ซูโสว่เต้าจำเป็นต้องรับปาก
แต่ทว่า ในใจของเขากลับไม่สบายใจมาก
เพราะว่า เขาเจอกับเรื่องแบบนี้เป็นครั้งแรก
เป็นครั้งแรกที่ไม่มีเบาะแสที่อยู่ของคนคนหนึ่งแม้แต่น้อย
เนื่องจากวิธีการของตระกูลซูนั้นสุดยอดมาก ในอดีตที่ผ่านมา ตราบใดที่พวกเขาต้องการตรวจสอบคน ก็ไม่มีเบาะแสที่พวกเขาค้นหาไม่เจอ
ท้ายที่สุดแล้ว อยู่บนโลกไม่ว่าจะสถานที่ใด เงินก็ไม่ใช่ตัววัดความแข็งแกร่งมาตรฐานอย่างเดียว
ปีนั้นตู้ไห่ชิง เป็นผู้หญิงชนชั้นสูงที่ได้รับการยกย่องจากผู้คนมากที่สุด ในหนึ่งเดียว
พื้นเพทางครอบครัวของเธอ ทำให้เธอแทบจะกลายเป็นคนรักในฝันของทายาทเศรษฐีทั้งหมดในเย่นจิงปีนั้น
ซูโสว่เต้า ก็เป็นหนึ่งในนั้น
ตู้ไห่ชิงในตอนนี้ แม้ว่าอายุจะผ่านมาครึ่งร้อยแล้ว แล้วก็มีลูกสองคน แต่เธอยังคงบำรุงรักษาราวกับหญิงสาวในวัยสามสิบ งดงามมีเสน่ห์
ตู้ไห่ชิงเห็นซูโสว่เต้ากลับมา พูดด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อยว่า: “ทำไมกลับมาดึกขนาดนี้? เหนื่อยหรือเปล่าคะ?”
ซูโสว่เต้าฝืนยิ้มเล็กน้อย และพูดว่า: “ไม่เป็นไร ผมไม่เหนื่อย ช่วงวันสองนี้งานยุ่งมากเป็นพิเศษ”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...