ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2122
ตู้ไห่ชิงถามเขาว่า: “ซูโสว่เต้า คุณรู้มั้ยว่าทำไมตอนนั้นฉันถึงได้รักเย่ฉางอิงมากขนาดนั้น?”
ซูโสว่เต้าตกตะลึงในทันใด
เขามองไปที่ตู้ไห่ชิง และถามด้วยน้ำเสียงแหบแห้งว่า: “ทำไม?”
ตู้ไห่ชิงยิ้มอย่างขมขื่น และพูดด้วยน้ำเสียงที่เจ็บปวดว่า: “ตอนนั้นเย่ฉางอิงใกล้จะแต่งงาน ฉันก็เหมือนกับที่เหออิงซิ่วสารภาพรักกับคุณแบบนั้น วิ่งไปสารภาพรักกับเขา…”
“ฉันถึงกับเคยคิดว่าจะมอบร่างกายของตัวเองให้กับเขา ถึงขนาดนี้ แม้แต่เหตุผลของฉันก็เหมือนกับเหออิงซิ่วทุกประการ…”
“ตอนนั้นฉันบอกกับเขาว่า:ฉางอิง ฉันรักคุณมาหลายปีไม่ได้อะไรทั้งนั้น ถ้าหากคุณไม่รักฉันจริงไม่ยอมที่จะอะไรให้กับฉัน งั้นก็อย่าปล่อยให้ฉันหลงเหลือความเสียใจสุดท้าย…”
“ฉันยังบอกอีกว่า:ฉางอิง ผู้หญิงคนหนึ่ง สิ่งล้ำค่าที่สุดคือพรหมจรรย์ของตัวเอง เหตุผลที่พรหมจรรย์นี้เป็นสิ่งล้ำค่า เพราะว่าผู้หญิงทุกคน ก็หวังว่าจะเก็บมันไว้ให้ผู้ชายที่เธอรักมากที่สุด และฉัน ก็หวังว่าจะสามารถเก็บพรหมจรรย์ของตัวเองไว้ให้คุณ…”
พูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของตู้ไห่ชิงก็สะอึกสะอื้นขึ้นมา เธอมองไปที่ซูโสว่เต้า และพูดด้วยน้ำเสียงที่ร้องไห้ว่า: “แต่ทว่า สิ่งที่ฉางอิงไม่เหมือนกับคุณมากที่สุดก็คือ! ตอนนั้นฉางอิงเขาปฏิเสธฉันโดยที่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย! เพราะเขาบอกว่า เขาไม่มีทางทำลายอนาคตของฉันได้!!! เพียงแค่นี้ คุณก็สู้เขาไม่ได้เลย!!!”
เมื่อซูโสว่เต้าฟังถึงตรงนี้ ไม่พูดอะไรสักคำ
เขารู้สึกว่าใบหน้าของตัวเองร้อนผ่าวอย่างฉับพลัน ร้อนจนทำให้เขาถึงขนาดค่อนข้างลืมตาไม่ขึ้น
เมื่อตู้ไห่ชิงเห็นเขาไม่พูดอะไร ก็ถอนหายใจ และพูดว่า: “ซูโสว่เต้า เป็นสามีภรรยากัน เลิกรากันไปด้วยดีเถอะ ได้หรือเปล่า?”
เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ทำได้เพียงพูดกับพ่อบ้านที่มีประตูกั้นอยู่ว่า: “ได้ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้ ฉันเปลี่ยนผ้าก็จะไปเดี๋ยวนี้!”
“โอเคครับ!”
หลังจากที่พ่อบ้านไปแล้ว ซูโสว่เต้ามองไปทางตู้ไห่ชิง และอ้อนวอนว่า: “ภรรยา รอผมกลับมาพวกเราค่อยคุยกันดีๆได้หรือเปล่า?”
ตู้ไห่ชิงส่ายหัวพูดว่า: “ระหว่างเราไม่มีจำเป็นต้องคุยกันอีกแล้ว คุณรีบไปที่คุณท่านเถอะ!”
จากนั้น เธอฉวยโอกาสที่ซูโสว่เต้าไม่ทันระวัง ลากกระเป๋าเดินทางเปิดประตูแล้วเดินออกไป…
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...