ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2130

เขาเป็นคนฉลาด ดังนั้นในคำพูดที่ดูเหมือนปฏิบัติต่อผู้อื่นด้วยความจริงใจนี้ของน้องชาย มีเจตนาฆ่ามากแค่ไหนกันแน่ ในใจของเขาชัดเจนมาก

เขาแอบกัดฟันพูดในใจว่า: “ซูโสว่เต๋อนะซูโสว่เต๋อ! แกแมร่งหาโอกาสเหมาะสมตอกย้ำซ้ำเติมจริงๆ!”

“เรื่องทั้งหมด แม้ว่าฉันจะมีความรับผิดชอบ แต่ทำให้ตระกูลซูตกสู่สถานการณ์ซบเซาไม่ใช่ฉัน แต่เป็นคุณท่าน! แต่ว่า ไอ้สารเลวซูโสว่เต้าต่อหน้าทุกคน โยนความผิดทั้งหมดให้ฉัน นี่บีบคั้นให้ฉันต้องรับความผิดนี้!”

“ถ้าผมยอมรับแล้ว งั้นฉันก็จะกลายเป็นคนร้ายอย่างสมบูรณ์;”

“แต่ถ้าฉันไม่ยอมรับ คุณท่านยังไม่รู้ว่าจะคิดยังไง ในใจของเขาคงจะเกลียดฉันมากอย่างมากแน่ๆ!”

“ยิ่งกว่าไปนั้น ไอ้สารเลวซูโสว่เต๋อนี้ พูดต่อหน้าคุณท่านซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่า ฉันเป็นผู้นำของตระกูลซูในอนาคต ยังบอกว่าจะช่วยเหลือฉันได้ดีขึ้น นี่แมร่งก็คือความคิดฆ่าคนไม่ใช่เหรอ?!”

“คุณท่านยังมีชีวิตอยู่! ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ยังคงควบคุมตระกูลซูทั้งหมดอย่างแน่นหนา! ซูโสว่เต๋อกลับพูดซ้ำแล้วซ้ำเล่าต่อหน้าเขาว่าฉันเป็นผู้นำในอนาคต เขาต้องการทำให้คุณท่านเกลียดฉัน!”

“ตั้งแต่สมัยโบราณ จักรพรรดิผู้มีอายุยืนยาว ต้องระวังมากที่สุดก็เจ้าชาย! เพราะว่าในความคิดของเขา เจ้าชายปรารถนาในราชบัลลังก์ของเขาตลอดเวลาปรารถนาอำนาจของเขา ดังนั้น เจ้าชายคงจะต้องรอคอยความตายของเขาอยู่ตลอดเวลาอย่างแน่นอน”

“ในส่วนลึกของหัวใจของคุณท่าน ต่อฉัน ก็คงจะต้องระวังเหมือนกันอย่างแน่นอน!”

“ตอนนี้ถูกซูโสว่เต๋อพูดถึงแบบนี้ การระวังของคุณท่านที่มีต่อฉันก็ต้องกลายเป็นแข็งแกร่งมากขึ้น!”

“ไม่เพียงแค่นั้น! ซูโสว่เต๋อทำแบบนี้ ยังเทียบเท่ากับว่าแอบช่วยให้คุณท่านหลุดพ้นจากปัญหา!”

“เดิมที คุณท่านต่างหากที่เป็นไอ้สารเลวที่ไม่คำนึงถึงสายเลือด ใช้ชีวิตของหลานสาวมาแลกเปลี่ยนผลประโยชน์!”

“แต่ว่า ถูกซูโสว่เต๋อก่อกวนแบบนี้! ความรับผิดชอบก็พุ่งไปที่หัวของฉันแล้ว! ในใจคุณท่านคงจะพอใจต่อการกระทำนี้ของซูโสว่เต้ามากจนไม่ไหว! นี่แมร่งน่ารังเกียจมากเกินไปแล้ว!”

ดังนั้น เขาพูดด้วยใบหน้าละอายใจว่า: “พ่อ สิ่งเหล่านี้ที่โสว่เต๋อพูดผมก็ยอมรับ เรื่องนี้เป็นความผิดของผมจริงๆ ผมทำได้ไม่ถูกต้อง พ่อวางใจเถอะ จากนี้ไปผมจะเอามาเป็นเครื่องเตือนใจปรับปรุงให้ดีมากขึ้น!”

ซูเฉิงเฟิงรู้สึกในทันที ความโกรธที่ติดอยู่ในอกนั้น ก็สลายไปหมดตัวในทันที

แน่นอนว่าคนก็ไม่อยากยอมรับความผิด คนใกล้ตัวกัน ก็จะโยนความผิดไประหว่างซึ่งกันและกัน ก็เหมือนลูกป่วย สามีต่อว่าภรรยาไม่ดูแลให้ดี ภรรยาต่อว่าสามีปกติไม่สนใจดูแลลูก; ออกบ้านสายไม่ทันรถ สามีต่อว่าภรรยาแต่งหน้าแต่งตัวล่าช้า ภรรยาต่อว่าสามีขับชักช้ามากเกินไป

ถึงยังไง ตราบใดที่สามารถโยนความผิดให้กับคนอื่น แม้ว่าจะโยนให้ลูกชายแท้ๆ ก็เป็นเรื่องดีมากที่ร่วมฉลองทั่วแดน

ดังนั้น เขาพยักหน้าเบาๆ และพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง: “แกในฐานะลูกชายคนโตของตระกูลซู ทำสิ่งต่างๆหุนหันพลันแล่นเกินไป น่าจะขัดเกลามุมมองเหล่านั้นบนตัวของแกให้ดีๆ”

จากนั้น เขาก็กระแอมแล้ว และพูดต่อไปว่า: “อะแฮ่ม เอาแบบนี้นะ! ตั้งแต่ตอนนี้เป็นต้นไป จนกว่าเรื่องนี้จะคลี่คลายไปทั้งหมด แกก็ไม่ต้องปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชนอีก ไปอยู่ที่ออสเตรเลียเงียบๆช่วงหนึ่ง รอผ่านสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานไปค่อยว่ากันเถอะ!”