ในเวลาเดียวกัน ในห้องหนังสือของคุณท่านซูเฉิงเฟิง
ซูโสว่เต๋อหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาและให้ซูเฉิงเฟิงดูการนำเสนอข่าวของสื่อและความคิดเห็นของชาวเน็ตที่มีต่อเรื่องนี้ เขาพูดด้วยรอยยิ้ม:"คุณพ่อ ด้วยวิธีนี้ ทุกคนจะคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นกับซูรั่วหลี ไม่เกี่ยวกับคุณพ่ออย่างแน่นอน"
คุณท่านใหญ่ซูพยักหน้าด้วยความพอใจ ในเวลาเดียวกันเขาก็โล่งใจทันที
คนยิ่งแก่ ก็ยิ่งให้ความสำคัญกับชื่อเสียงของตัวเองมากๆ โดยเฉพาะคนอย่างคุณท่านใหญ่ซู
ชื่อเสียงและบารมีที่เขาสั่งสมมาทั้งชีวิต เขาได้รับความนับถือและเป็นไอดอลของผู้คนนับไม่ถ้วน
ขณะที่เขาใกล้จะเกษียณอายุ ถ้าหากความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้นกับซูรั่วหลีถูกเปิดเผย จะทำชื่อเสียงและบารมีที่เขาสั่งสมมาตลอดชีวิตต้องเสื่อมเสียอย่างแน่นอน
ดังนั้น ในจิตใจส่วนลึกๆของเขานั้น เขาต้องการให้มีคนมาเป็นแพะรับบาปเรื่องนี้ และทำให้ตัวเองไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ให้ได้มากที่สุด
ก่อนหน้านี้ เขาไม่รู้ว่าตัวเองควรใช้วิธีไหนในการหาแพะรับบาปเรื่องนี้
เพราะเรื่องที่ตัวเองทำนั้น ถูกเปิดเผยโดยสภาความมั่นคงแห่งชาติญี่ปุ่น และเรื่องที่พวกเขาเปิดเผยนั้นเป็นเรื่องจริงทั้งหมด ทำให้ตัวเองไม่สามารถพูดแก้ตัวและพูดโต้แย้งเรื่องนี้ได้
แต่เขากลับคิดไม่ถึงจริงๆ ลูกชายคนที่สองของตัวเองที่ชื่อซูโสว่เต๋อ เป็นคนที่มีความคิดฉลาดมากๆ!
เดิมทีตัวเองวางแผนจะส่งลูกชายคนโตที่ชื่อซูโสว่เต้าไปที่ออสเตรเลีย หลังจากนั้นก็โยนความผิดเรื่องฆ่าล้างตระกูลมัตสีโมโตะให้ลูกชายคนโตชื่อซูโสว่เต้าให้เขากลายเป็นแพะรับบาป
สำหรับเรื่องที่ร่วมมือกับกองกำลังป้องกันตนเองภาคพื้นดินญี่ปุ่นและทรยศซูรั่วหลี คุณท่านคิดไม่ออกว่าจะโยนความผิดเรื่องนี้ออกไปยังไง
แต่การกระทำของซูโสว่เต๋อในครั้งนี้ เขาจัดการเรื่องนี้ได้ยอดเยี่ยมมากๆ!
เมื่อซูโสว่เต๋อได้ยินคำพูดนี้ ก็รีบถอนหายใจทันทีและพูด:"ใช่ครับคุณพ่อ เรื่องนี้มันไม่ค่อยเป็นธรรมต่อพี่ใหญ่เลย..."
ขณะพูด เขาก็เปลี่ยนคำพูดและพูดอย่างจริงจัง:"คุณพ่อ! ถ้าพูดจริงๆ ตระกูลซูของพวกเรา ใครๆก็เสียหน้าได้ มีเพียงคุณพ่อคนเดียวที่เสียหน้าไม่ได้!"
"เพราะคุณพ่อเป็นเสาหลักของตระกูลซู เป็นผู้นำของพี่น้องทั้งเจ็ดของพวกเรา และเป็นเหมือนจักรพรรดิผู้หยิ่งใหญ่ที่จะจดบันทึกไว้ในบันทึกประจำตระกูลเพื่อให้ลูกหลานรุ่นต่อๆไปได้รับรู้ ในประวัติของคุณพ่อ ห้ามมีเรื่องของซูรั่วหลีเข้ามาเป็นมลทินเป็นอันขาด!"
"ดังนั้น เพื่อชื่อเสียงและบารมีของคุณพ่อที่สั่งสมมาตลอดชีวิต เพื่อภาพลักษณ์อันดีงามของคุณพ่อ พี่ใหญ่ช่วยคุณพ่อยอมรับความผิดเรื่องนี้ มันก็สมควรแล้ว!"
คำพูดเหล่านี้ของซูโสว่เต๋อ พูดได้ถูกใจซูเฉิงเฟิงมากๆ!
เขาไม่สามารถระงับความสุขที่อยู่ในใจได้ เขาลูบเคราของตัวเองและพูดด้วยรอยยิ้ม:"โสว่เต๋อ คุณพูดได้ดีมากๆ! เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้ คุณทำได้ดีมากๆ ฉันจะจำความดีของคุณไว้!"

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...