ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2146

คนที่พูด เป็นพ่อบ้านของตระกูลตู้ในเมืองจินหลิง

พ่อบ้านชราคนนี้ ตู้ไห่ชิงเคยเจอเขาเมื่อตอนที่เธอเป็นวัยรุ่น ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา พ่อบ้านชราคนนี้คอยดูแลคฤหาสน์หลังเก่าในเมืองจินหลิง ตั้งแต่ตู้ไห่ชิงแต่งเข้าตระกูลซู ทำให้พวกเขาไม่เคยเจอกันอีกเลย

แต่ตู้ไห่ชิงก็ยังจำเขาได้ทันทีและพูดด้วยความเคารพ:"ลุงหวาง คุณสบายดีใช่ไหม!"

เมื่อพูดจบ เธอก็รีบพูดกับลูกชายและลูกสาวที่อยู่ข้างๆทันที:"จือเฟย จือหยู รีบทำความเคารพปู่หวาง"

ซูจือเฟยกับซูจือหยูรีบพูดด้วยความเคารพว่า:"สวัสดีปู่หวาง!"

พ่อบ้านรีบโค้งคำนับและพูดขอบคุณ จากนั้นก็พูดกับตู้ไห่ชิงด้วยความประหลาดใจและคาดคิดไม่ถึง:"คิดไม่ถึงจริงๆว่าคุณหนูรองยังจำฉันได้..."

ตู้ไห่ชิงพูดด้วยรอยยิ้ม:"ทำไมฉันจะจำคุณไม่ได้ละ เมื่อก่อนคุณเป็นคนดูแลคฤหาสน์ข้างๆกับจวนอ๋องกงที่เมืองเย่นจิง หลังจากที่ท่านพ่อมอบคฤหาสน์หลังนั้นให้รัฐบาลเพื่อสร้างพิพิธภัณฑ์แล้ว คุณก็มาอยู่ที่เมืองจินหลิง"

พ่อบ้านชรารีบพยักหน้าทันที ถอนหายใจและพูด:"หลังจากที่ฉันมาที่เมืองจินหลิง ทุกปีจะกลับไปที่เย่นจิงสองครั้ง เพื่อรายงานเรื่องต่างๆกับคุณท่าน แต่ทุกครั้งที่ไปก็ไปแบบรีบร้อน เมื่อรายงานเรื่องต่างๆเสร็จก็รีบกลับมาทันที ทำให้ฉันก็เลยไม่เคยพบคุณอีกเลย"

ขณะพูด เขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ:"เอ่อ คุณหนูรองไม่ได้มาที่จินหลิงมากกว่ายี่สิบปีแล้วใช่ไหม? ฉันจำได้ว่าก่อนที่คุณหนูจะแต่งงาน ทุกปีคุณก็จะมาที่จินหลิงพร้อมกับคุณท่านและคุณนายหญิงเสมอ แต่หลังจากแต่งงานคุณหนูก็ไม่เคยมาอีกเลย"

ตู้ไห่ชิงพยักหน้าและพูด:"ตั้งแต่ฉางอิงเสียชีวิตที่จินหลิง ฉันก็ไม่เคยไปที่จินหลิงอีกเลย"

เมื่อพ่อบ้านชราได้ยินคำพูดเหล่านี้ ร่างกายของเขาก็กระตุก และอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจและพูด:"คุณชายฉางอิงที่คุณพูดถึง...เฮ้อ...เขาเป็นคนเก่งและมีความสามารถ แต่ตายตั้งแต่ยังหนุ่ม เพราะสวรรค์อิจฉาเขา..."

ตู้ไห่ชิงถามเขาทันที:"ลุงหวาง ก่อนที่จะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นกับฉางอิง คุณก็อยู่ที่จินหลิงแล้ว เรื่องที่เกิดขึ้นตอนนั้น คุณรู้อะไรบ้างไหม?"

พ่อบ้านชราพูดด้วยความเสียใจว่า:"ตอนนั้น คุณชายฉางอิงมาถึงจินหลิง คุณท่านเคยพูดกับฉัน คุณท่านพูดว่าคุณชายฉางอิงมาที่จินหลิง น่าจะเพราะเขาเกิดความขัดแย้งกับคนในตระกูล บวกกับทางฝั่งเย่นจิงมีแรงกดดันมากๆ ทำให้เขามาที่จินหลิงเพื่อพักผ่อน คุณท่านบอกให้ฉันไปหาคุณชายฉางอิง บอกให้ฉันไปเชิญคุณชายฉางอิงกับภรรยาและลูกของเขามาพักที่คฤหาสน์หลังเก่า และคุณท่านให้ฉันพูดกับคุณชายฉางอิงว่า ถ้าเขาต้องการ ก็ให้ครอบครัวของคุณชายฉางอิงสามารถเข้าพักที่คฤหาสน์หลังเก่าได้เลย ก็คิดซะว่าคฤหาสน์หลังนี้เป็นบ้านของตัวเองเลย..."

ตู้ไห่ชิงรีบถามทันที:"หลังจากนั้นละ? พวกเขามาที่คฤหาสน์หลังเก่าไหม?"

พ่อบ้านชราส่ายหัวและพูด:"คุณชายฉางอิงมาที่คฤหาสน์ด้วยตัวเองครั้งหนึ่ง แต่เขามาเพื่อกล่าวคำขอบคุณ และฝากฉันขอบคุณท่านแทนเขาด้วย แต่เขาไม่ยอมเข้าพักที่คฤหาสน์หลังเก่าของเรา"

ขบวนรถยนต์ออกเดินทางจากสนามบิน ตู้ไห่ชิงก็เอ่ยปากถามพ่อบ้านชราว่า:"ลุงหวาง ฉันมีเรื่องหนึ่งที่อยากจะถามคุณ..."

พ่อบ้านชรารีบพูดทันที:"คุณหนูรองมีอะไรก็ถามมาได้เลย!"

ตู้ไห่ชิงพูด:"ลุงหวาง ฉันได้ยินมาว่า ตอนนั้นฉางอิงพาภรรยาและลูกย้ายมาอยู่ที่จินหลิง ในเมื่อเขาไม่ต้องการอยู่คฤหาสน์หลังเก่าของตระกูลเรา งั้นเขาพักอยู่ที่ไหน?"

พ่อบ้านชราอธิบายทันที:"คุณชายฉางอิงชอบคฤหาสน์เก่าๆมากๆ ตอนนั้นเขาก็รบกวนให้ฉันช่วยหาคฤหาสน์เก่าๆให้เขาหลังหนึ่ง ฉันก็เลยให้เพื่อนช่วยและหาคฤหาสน์เก่าๆที่เงียบสงบและอยู่ห่างไกลหลังหนึ่งให้เขา"

"คฤหาสน์หลังนั้นเคยเป็นบ้านของทหารระดับสูงคนหนึ่ง หลังจากที่เขาหลบหนีไป เขาก็ให้คนอื่นมาดูแลคฤหาสน์หลังนี้ แต่เวลาผ่านไปนานและไม่มีคนดูแล คฤหาสน์หลังนี้ก็กลายเป็นบ้านร้าง..."

"แต่คุณชายฉางอิงชอบคฤหาสน์หลังนี้มากๆ ก็เลยเช่าทันที และเขาก็ปรับปรุงและตกแต่งคฤหาสน์หลังนี้ด้วยตัวเอง..."

ตู้ไห่ชิงพูดด้วยความตื่นเต้นทันที:"ลุงหวาง พาฉันไปดูคฤหาสน์หลังนั้นได้ไหม?"