บทที่ 215 มีชีวิตอยู่อย่างไม่มีความสุข(1)
เมื่อหม่าหลันได้ยินว่าอีกฝ่ายเป็นผู้เชี่ยวชาญที่มีชื่อเสียงในประเทศ ก็ตื่นเต้นขึ้นทันที รีบพูดออกไป : “โอ้โห จวิ้นเว่ย ขอบคุณคุณมากจริงๆนะ!แล้วก็ขอบคุณหมอเทวดาหลิวด้วย!”
เกาจวิ้นเว่ยยิ้มเล็กน้อย พูดออกไปอย่างนิ่งๆ : “คุณป้าไม่ต้องเกรงใจครับ นี้เป็นสิ่งที่ผมควรทำอยู่แล้วครับ”
พูดจบ เขาก็หันหลังไป พูดด้วยความเคารพกับหลิวจ้งจิ่งที่อยู่ด้านหลัง : “หมอเทวดาหลิว อาการป่วยของลุงเซียว ต้องรบกวนคุณแล้วนะครับ”
เมื่อได้ยินแล้ว หลิวจ้งจิ่งก้าวเดินขึ้นไปข้างหน้า ยิ้มเล็กน้อย พูดด้วยความมั่นใจเป็นอย่างมาก : “วางใจเถอะ คนไข้ได้รับบาดเจ็บถึงกระดูกสันหลังใช่ไหม แม้ว่าจะรักษาให้หายยาก แต่สำหรับผมแล้ว สบายๆมาก”
หมอที่โรงพยาบาลถามด้วยความประหลาดใจ : “จากที่ผมทราบมา อาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลัง ทั้งโลกใบนี้ก็ยังไม่มีวิธีการรักษาที่ดีเลย แม้ว่าจะเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย มีอาการบาดเจ็บที่กระดูกสันหลังทำได้เพียงนอนติดเตียงเท่านั้น ต้องนั่งรถเข็นไปตลอดชีวิต มีเพียงสามนิ้วเท่านั้นที่สามารถขยับได้ ทำไมคุณถึงได้มั่นใจขนาดนี้?”
หลิวจ้งจิ่งหัวเราะแล้ว พูดอย่างหยิ่งผยอง : “เพราะว่าฉันมียาวิเศษ ขอแค่คนไข้ได้กินเข้าไป คนไข้ก็จะหายได้อย่างรวดเร็ว”
พูดจบ เขาก็หยิบเม็ดยาที่ใสเหมือนคริสตัลครึ่งเม็ดอย่างระมัดระวังออกมาจากในกระเป๋ายา
หยิบเม็ดยาออกมา หลิวจ้งจิ่งพูดด้วยสีหน้าที่หยิ่งผยอง : “ดูสิ นี้เป็นยาวิเศษที่ฉันพัฒนาและทำออกมาเอง!เมื่อกินมันแล้ว อย่าว่าแต่อาการบาดเจ็บที่สันหลังเลย แม้แต่คนที่นอนเป็นผักก็สามารถกลับมาปกติได้ อย่างสบายมาก!
เซียวชูหรันที่ร้องไห้อย่างเงียบๆอยู่ตลอดก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยถาม : “ยาเม็ดนี้มีประสิทธิภาพจริงเหรอคะ?”
“แน่นอน!”บนใบหน้าของหลิวจ้งจิ่งเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง ลูบเคราพร้อมพูดว่า : “นี่เป็นยาที่ดีที่สุดในโลก และมียอดฝีมือที่มีพลังวิเศษก่อนเสียชีวิตไปได้ใช้หัวใจสำคัญของชีวิต ทำออกมาด้วยความมานะบากบั่น มันมีมูลค่ามาก ถ้าไม่เห็นแก่หน้าของคุณชายเกา ฉันไม่มีทางเอายาเม็ดนี้ออกมาแน่นอน!”
เย่เฉินเหลือบมองยาเม็ดนั้นที่อยู่ในมือของหลิวจ้งจิ่ง มีความสุขขึ้นมาทันที
นี้ไม่ใช่ว่าตอนแรกตัวเองเพื่อที่จะรักษาบาดแผลของพ่อตา ก็เลยถือโอกาสปรุงยากึ่งสำเร็จรูปพวกนี้เหรอ?
หลิวจ้งจิ่งราวกับว่าได้ยินเรื่องตลกขบขันยังไงอย่างนั้น พูดออกมาว่า : “เจ้าหนุ่ม นายจะไปรู้อะไร ซือเทียนฉีผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนที่มีชื่อเสียงโด่งดัง บาดแผลของเขาฉันก็เป็นคนรักษาให้หายดี ผู้เชี่ยวชาญด้านการแพทย์แผนจีนผู้นี้ยังเชื่อมั่นในยาวิเศษนี้อย่างไม่มีข้อสงสัย จู่ๆนายมาบอกว่ายานี้ไม่มีประสิทธิภาพมันน่าขำขันชะมัด! ”
เมื่อพูดคำนี้ออกมา ทุกคนล้วนแต่ตกใจกันเป็นแถวๆ!
ซือเทียนฉีเป็นคนแบบไหนกันแน่?
เขาเป็นไท่ซานเป๋ยโต่วแห่งวงการแพทย์แผนจีน มีทักษะทางการแพทย์ที่ยอดเยี่ยมมาก ตลอดชีวิตของเขารักษาคนไข้มานับไม่ถ้วน แม้ว่าคุณจะมีเงินมีอำนาจมากแค่ไหน ก็ยากที่จะเชิญเขาออกมาจากเขาได้!
แต่ตอนนี้ เขาหมดหนทางรักษากับร่างกายของตัวเอง แต่ยาวิเศษที่หมอเทวดาหลิวพัฒนาและทำออกมา กลับว่ารักษาให้หายดีแล้ว?!
......

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...