เย่เฉินกับเย่ฉางอิงบิดาของเขา รูปร่างหน้าตาอย่างน้อยก็มีส่วนเหมือนกันอยู่แปดส่วน
สองคนพอลูกอย่างไรก็ห่างกันคนละยุค ทรงผม เสื้อผ้าล้วนห่างกันไกลโข หากเย่เฉินเปลี่ยนสภาพเป็นบิดาในปีนั้น ความเหมือนเกรงว่าคงทะลุถึงจุดที่แยกแยะตัวจริงกับตัวปลอมไม่ออกเลยทีเดียว
ดังนั้น ชั่วขณะที่ตู้ไห่ชิงมองเห็นเขา จึงราวกับถูกสายฟ้าฟาด ดั่งย้อนเวลากลับไปในอดีต
ตัวเธอแทบจะชะงักนิ่งอยู่ตรงนั้น ภายในใจนอกจากตกใจแล้ว ที่เหลือก็เป็นการทำอะไรไม่ถูกโดยสิ้นเชิง
เธอถึงขนาดที่ไม่รู้ว่าเป็นเพราะตนคิดถึงเย่ฉางอิงเกินไปหรือไม่ จนปรากฏเป็นภาพหลอนออกมา
ไม่อย่างนั้นตรงหน้าจะมีผู้ชายที่หน้าตาเหมือนกับเย่ฉางอิงเช่นนี้โผล่ขึ้นมาอีกคนได้อย่างไร?
ยิ่งไปกว่านั้นตอนที่เย่ฉางอิงจากโลกนี้ไป ก็เพิ่งจะสามสิบต้นๆ เท่านั้นเอง
ซึ่งช่วงเวลาที่ตู้ไห่ชิงกับเย่ฉางอิงติดต่อกันมากที่สุด คือก่อนที่เย่ฉางอิงแต่งงาน หลังจากที่เย่ฉางอิงแต่งงานไปแล้ว จวบจนเย่ฉางอิงจากโลกนี้ไป การพบปะระหว่างทั้งสองก็ไม่ได้มากขนาดนั้นแล้ว
ดังนั้นความทรงจำที่สลักลึกที่สุดที่ตู้ไห่ชิงมีต่อเย่ฉางอิง ก็คือปีที่เขาอายุยี่สิบถึงยี่สิบห้าปี
และพอๆ กับอายุของเย่เฉินในตอนนี้พอดี จึงค่อนข้างจะเหมือนกันมากยิ่งขึ้น
และด้วยเพราะเหตุนี้ เธอจึงมีความรู้สึกราวกับย้อนเวลาไปในอดีต เหมือนว่าเป็นเย่ฉางอิงที่อายุยี่สิบกว่าปีคนนั้นมาปรากฏอยู่ตรงหน้าตนเองอีกครั้ง
แทบจะในพริบตานี้เอง น้ำตาของตู้ไห่ชิงจึงเอ่อล้นออกมาอีกครั้ง
น้ำตาทำให้เย่เฉินที่อยู่ในสายตาเธอกลายเป็นภาพเลือนรางขึ้นมาทันที ด้วยเหตุนี้เธอจึงรีบเช็ดน้ำตาออกไปโดยไม่รู้ตัว แล้วมองไปอีกครั้ง เย่เฉินก็ยังอยู่
เขาวิเคราะห์ทุกอย่างที่อยู่ตรงหน้าด้วยความเป็นจริงและสงบนิ่ง ในใจจึงคาดเดาเส้นเรื่องทั้งหมดได้อย่างรวดเร็ว
“ลำดับแรก ผู้หญิงคนนี้มายังที่ที่พ่อแม่อาศัยอยู่ก่อนตาย นี่น่าจะเป็นเพราะเธอกับพ่อฉันมีความเกี่ยวข้องกันบางอย่าง ในจำนวนนั้นอาจเป็นไปได้ว่าน่าจะเกี่ยวข้องกับพ่อฉันมากที่สุด!”
“ลำดับที่สอง ผู้หญิงคนนี้มองฉันด้วยสายตาตกตะลึงและตื่นเต้นเช่นนี้ ถึงขั้นน้ำตาไหลอาบหน้า คงจะเป็นเพราะเห็นฉันเป็นพ่อ...”
“ถ้าอย่างนั้นผู้หญิงคนนี้เป็นใครกันแน่?”
ตอนที่เย่เฉินกำลังสงสัยไม่สิ้นสุดนี้ ตู้ไห่ชิงที่มองเขาอยู่ เพื่อให้แน่ใจว่าตรงหน้าเป็นความฝันหรือความจริงกันแน่ จึงตะโกนเสียงต่ำออกมาโดยไม่รู้ตัว “ฉางอิง?”
พอคำว่าฉางอิงหลุดออกมา พ่อบ้านชราก็รีบร้อนหมุนตัวกลับไปมองทันที

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...