ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2206
ซูจือหยูคิดไม่ถึงเลยว่า พี่ชายตัวเองคนนี้ เวลาแบบนี้แล้วยังจะมาซ้ำเติมกันอีก!
เธอมองซูจือเฟยตาขวางอย่างโมโห จากนั้นก็หันไปพูดกับตู้ไห่ชิง “แม่คะ หนูมาครั้งนี้ไม่ได้เอาเสื้อผ้ามาด้วย แล้วก็ของใช้ส่วนตัวต่างๆ ด้วย ถ้าจะอยู่จินหลิงแค่สามสี่วันก็ยังพอได้ แต่ว่าถ้าจะอยู่ยาว น่าจะยุ่งยากหน่อยนะคะ……”
ตู้ไห่ชิงเอ่ยอย่างไม่ใส่ใจว่า “เรื่องนี้ง่าย แม่บ้านในบ้านว่างพอดีเลย เดี๋ยวแม่ให้พวกเขาไปเก็บของใช้ส่วนตัวของหนู แล้วเอามาพร้อมกันด้วย”
จากนั้น ตู้ไห่ชิงก็พูดอีกว่า “ถ้าลูกยังมีที่ไหนที่ไม่พอใจ ก็บอกแม่มาได้เลย แม่จะจัดการให้ลูกทุกอย่าง ถ้าลูกรู้สึกไม่ค่อยการตกแต่งของห้องก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวแม่จะขนของตกแต่งกับของใช้ต่างๆ ของห้องหนูมา แล้วตกแต่งให้ห้องหนูเหมือนเดิม ลูกยังมีปัญหาอะไรอีกหรือเปล่า? ถ้ายังมีปัญหาอะไรก็พูดออกมาได้เลย ขอแค่ลูกบอกมา แม่จะจัดการให้ทั้งหมด”
ซูจือหยูจนปัญญาแล้วจริงๆ
คาดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าคุณแม่จะเด็ดขาดขนาดนี้ ไม่ให้โอกาสอะไรกับตัวเองเลย
เพราะฉะนั้น เธอจึงต้องพยักหน้าให้อย่างน้อยใจ แล้วเอ่ยว่า “ก็ได้ค่ะแม่ หนูรู้แล้วค่ะ หนูไม่มีปัญหาอะไรแล้วค่ะ เอาตามที่แม่พูดทุกอย่างเลยค่ะ……”
ตู้ไห่ชิงจึงค่อยรู้สึกวางใจ จากนั้นก็ยิ้มเอ่ยว่า “ลูกน่ะ วันๆ อย่าเอาแต่คิดที่จะไปตามหาผู้มีบุญคุณ อยู่กับแม่ที่จินหลิงดีกว่า รอลูกเปิดเทอมแล้ว ถ้าแม่ไม่มีธุระอะไร ก็จะไปอยู่กับลูกที่อเมริกา ถ้าลูกเรียนจบMBAเมื่อไหร่ เราสองคนแม่ลูกก็ค่อยกลับมา”
ซูจือหยูรู้ดี คุณแม่กำลังกีดกันตัวเองอยู่ ไม่ให้ตัวเองมีโอกาสไปตามหาผู้มีบุญคุณ
เพราะฉะนั้น เอจึงต้องพยักหน้าให้อย่างทำอะไรไม่ได้ “ค่ะ ตามที่คุณแม่ว่าเลยค่ะ……”
ตู้ไห่ชิงค่อยรู้สึกโล่งอกสักที
ตู้ไห่ชิงคาดไม่ถึงเลยว่า คนที่ซูจือหยูจะตามหานั้น กลับเป็นชายหนุ่มขี่รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้า ที่ตัวเองเจอหน้าประตูบ้านของเย่ฉางอิงวันนี้
ชายหนุ่มคนนั้นตอนนี้พักอยู่ที่ Tomson Riviera ระยะทางตรงที่ห่างจากพวกเขา ห่างกันไม่ถึงห้ากิโลเมตร
เธอยิ่งไม่รู้ว่า ทีแรกเธอคิดว่า ตัวเองรั้งจือหยูอยู่ที่จินหลิง ก็เพื่อไม่ให้จือหยูเจอดวงชะตาที่เหมือนแมลงบินเข้ากองไฟ
แต่ความจริงกลับกลับกันโดยสิ้นเชิง!
การตัดสินใจนี้ของเธอ กลับทำให้จือหยูตกอยู่ท่ามกลางทะเลไฟที่ล้อมรอบอยู่……
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...