ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2253
เมื่อหวังตงเสวี่ยนได้ยินคำพูดนี้ ก็ก้มหน้าลงอย่างไม่รู้ตัว
เธอในขณะนี้ อดที่จะหมดอาลัยในใจไม่ได้ “คุณชายพูดถูกแล้วค่ะ สถานการณ์ของพ่อเป็นแบบนี้…เปลี่ยนไปในทางที่เลวร้ายอย่างเร็วทุกวัน ไม่เห็นความหวังอะไรเลยแม้แต่น้อย…”
“ความหวังเดียว ก็คือไตที่เข้าคู่กันได้ที่Walterหาเจอที่สหรัฐอเมริกา…”
“แต่ เงื่อนไขที่Walterเสนอมา มันช่างเป็นการดูถูกสุดๆต่อคุณธรรมและบุคลิกของฉันมาก…”
“แต่ ถ้าฉันไม่ชอบรับข้อเสนอของเขา ก็ต้องเตรียมใจที่พ่อจะจากไปได้ทุกเมื่อ…”
พูดถึงจุดนี้ น้ำตาคลอเต็มเบ้าของหวังตงเสวี่ยน จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมาจากตา ไหลลงที่พื้นปูนที่เยือกเย็นอย่างควบคุมไม่ได้
จากนั้น ความรู้สึกที่หวังตงเสวี่ยนสะสมมาหลายวันจู่ๆได้ระเบิดออกมาทันใด นั่งยองๆลงบนพื้นอย่างช้าๆ กอดหัวแล้วร้องไห้ออกมา
เย่เฉินเห็นหวังตงเสวี่ยนที่แข็งแกร่งมาตลอด นึกไม่ถึงว่านาทีนี้จะกอดหัวร้องไห้เบาๆออกมา ในใจก็อดที่จะเจ็บปวดใจไม่ได้ คิดในใจว่า “เธอต้องไร้ซึ่งทางออกแล้วเป็นแน่ อารมณ์ถึงได้ทรุดได้ขนาดนี้…”
เมื่อนึกถึงจุดนี้ เขานั่งยองๆลงด้านหน้าของหวังตงเสวี่ยน ตบไหล่ของเธอเบาๆ กล่าวอย่างจริงจังว่า “ตงเสวี่ยน หาไตไม่เจอก็ไม่ต้องเครียดนะ ผมมีวิธีที่ดีกว่าช่วยพ่อคุณ เทียบกับการหาไตแล้ว ยังสามารถให้คุณท่านไม่ต้องเจ็บปวดกับมีดบนเตียงผ่าตัดอีกด้วยนะ”
หวังตงเสวี่ยนได้ยินดังนี้ ก็อดที่จะเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้ มองเย่เฉินด้วยสีหน้าตะลึง สะอื้นแล้วกล่าว “คุณชายคะ…คุณพูดจริงหรือเปล่าคะ…”
“จริงแท้แน่นอนครับ” เย่เฉินพยักหน้า ยื่นมือเปิดประตูรถข้างคนขับ พูดกับหวังตงเสวี่ยนว่า “ขึ้นรถ! ไปโรงพยาบาลรักษาร่างกายของพ่อคุณให้หายก่อน แล้วค่อยไปหา ว่าใครเป็นคนวางยาพ่อคุณกันแน่!”
ตอนที่หวังตงเสวี่ยนได้สติกลับมา เย่เฉินได้เปิดประตูรถข้างคนขับแล้ว แล้วยังดันหลังของเธอเบาๆ ดันเธอเข้าไปที่ประตูรถ
หวังตงเสวี่ยนได้ยินดังนี้ ก็รู้สึกเหมือนกำลังฝันอยู่
เธอถามด้วยจิตใต้สำนึกว่า “คุณชายคะ…ยานี้…รักษาพ่อฉันให้หายได้จริงๆเหรอคะ?”
เย่เฉินกล่าว “รักษาให้หายได้มั้ยนั้น รอให้ถึงโรงพยาบาลคุณก็จะรู้แล้ว รีบขึ้นรถเถอะ!”
แม้หว้งตงเสวี่ยนจะไม่มั่นใจ100% ว่ายาเม็ดนี้ของเย่เฉินจะรักษาพ่อของตัวเองได้หรือไม่กันแน่ แต่ความรู้สึกของเธอในตอนนี้ตื่นเต้นอย่างหาที่เปรียบไม่ได้ รีบพยักหน้า ในการเร่งของเย่เฉิน เธอจึงขึ้นไปนั่งบนรถ
จากนั้น เย่เฉินสตาร์ทรถ ขับไปที่โรงพยาบาลชุมชนเมืองจินหลิงด้วยความเร็ว
...
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...