ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2252
พวกเขาได้พยานบุคคลไปแล้ว ต่อมาสิ่งที่ต้องทำ ก็คือหาเบาะแส ดังนั้นจึงไม่เสียเวลาที่คฤหาสน์ของบ้านหวังตงเสวี่ยนอีก
ก่อนจากไป ซุนเหวินปินพูดกับหวังตงเสวี่ยนว่า “คุณหวังครับ ผมแนะนำว่าให้คุณออกจากบ้านตอนนี้ แล้วไปที่โรงพยาบาลชุมชนนะครับ”
หวังตงเสวี่ยนพยักหน้า พูดอย่างจริงจังว่า “ขอบคุณหัวหน้าซุนนะคะ ฉันเก็บของแล้วจะขับรถออกไปเลยค่ะ”
ซุนเหวินปินจึงกล่าวว่า “ก็ได้ครับ ผมกลับกองทัพไปประชุมตั้งทีมงานดูแลคดีโดยเฉพาะก่อนนะครับ ขณะเดียวกันถ้าฝ่ายตรวจสอบมีอะไรคืบหน้า ผมจะแจ้งให้คุณทราบคนแรกเลยครับ แต่คุณกับแม่ของคุณก็ช่วยพวกเรานึกย้อนถึงรายละเอียดที่มีประโยชน์ให้หน่อยนะครับ ถ้ามีเบาะแสอะไรใหม่ แจ้งผมทันทีนะครับ”
“ไม่มีปัญหาค่ะ！รบกวนคุณหัวหน้าซุนด้วยนะคะ！” หลังจากที่หวังตงเสวี่ยนขอบคุณ ก็ได้ไปส่งเจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคน
รถตำรวจหลายคันเปิดเสียงหวอแล้วจากไป
หวังตงเสวี่ยนยังไม่ทันได้ขยับตัว เย่เฉินก็ได้ขับรถบีเอ็มดับบลิวซีรี่ย์ห้าคันนั้นของพ่อตาเซียวฉางควน มาถึงตรงหน้าประตูบ้านของหวังตงเสวี่ยน
เย่เฉินเห็นหวังตงเสวี่ยนอยู่ที่ประตู ด้วยเหตุนี้จึงได้จอดรถที่ตรงหน้าของเธอ
รถเพิ่งจะจอดสนิท เย่เฉินได้เปิดประตูแล้วออกมา ถามด้วยเสียงหนักด้วยสีหน้าร้อนรนว่า “ตงเสวี่ยน เกิดอะไรขึ้นกันแน่？พ่อของคุณถูกคนวางยา？ทำไมไม่บอกผม？”
เห็นเย่เฉินท่าทีร้อนรนแบบนี้ ในใจของหวังตงเสวี่ยนก็ซาบซึ้งมากมาย
มองใบหน้าที่หล่อเหลาของเย่เฉิน ในใจของหวังตงเสวี่ยนก็มีความรู้สึกมั่นคงมากขึ้น แต่ขณะเดียวกันก็มีความรู้สึกน้อยใจของสาวน้อยเกิดขึ้นมา
ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา ต่อหน้าคนอื่นเธอเป็นสาวแกร่ง ท่าทางก็แข็งแกร่งเช่นกัน แต่ในจิตใจลึกๆ ยังคงยากที่จะหนีจากธรรมชาติของสาววัยรุ่นไม่ได้
เย่เฉินพยักหน้า กล่าวอย่างไม่ลังเลว่า “ขึ้นรถ ผมไปโรงพยาบาลชุมชนกับคุณ！”
หวังตงเสวี่ยนรีบกล่าวว่า “คุณชายคะ...เรื่องนี้ฉันจะรบกวนคุณได้อย่างไรกันคะ...”
เย่เฉินกล่าวอย่างเคร่งขรึมมากว่า “ตงเสวี่ยน พ่อของคุณโดนวางยา ไม่ใช่ไตวายปกติ！”
“วันนี้หมอบอกคุณว่า มีเวลาสิบห้าวัน พรุ่งนี้เป็นไปได้มากว่าจะกลายเป็นสิบวัน จนถึงขั้นห้าวัน！”
“ภายในระยะเวลาอันสั้นนี้ ถ้าคุณพึ่งความหวังที่จะหาไตที่เหมาะสมเจอ ความเป็นไปได้ไม่ใช่ริบหรี่นะครับ แต่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลย！”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...