ซูโสว่เต๋อรู้สึกดีใจมาก แต่ปากของเขากลับเอ่ยถามอย่างโกรธเกรี้ยว“พี่ใหญ่ พี่หมายความว่ายังไง?หรือพี่คิดว่าทั้งหมดเป็นความผิดของพ่อ?ผมจะบอกอะไรให้นะ!ที่พ่อทำไมทั้งหมดก็เพื่อตระกูลซูของเรา!เพื่อที่จะช่วยพี่ตามเก็บเรื่องของลูกสาวนอกสมรสของพี่!ตอนนั้นถ้าไม่เป็นเพราะพี่ไปแอบเอากับคนอื่นข้างนอก จนทำให้มีซูรั่วหลีออกมา ไม่อย่างนั้นเราจะเจอเหตุการณ์แบบนี้อย่างไร?!”
ซูโสว่เต้าระเบิดทันที แล้วตะโกนออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว“แม่งมึงสิ!”
ซูโสว่เต๋อโกรธมากเช่นกัน แล้วสบถออกมาว่า“แม่กูก็แม่มึงเหมือนกันนั่นแหละ!”
ซูโสว่เต้าที่ได้ยินอย่างนั้น จึงถึงกับเงียบไป
และสีหน้าของคุณท่านใหญ่ซู หน้าของเขาเขียวจนดำไปหมดแล้ว
เวลานี้เองซูโสว่เต๋อพูดต่อไปว่า“พี่ใหญ่!ที่ผมโทรหาพี่ไม่ได้อยากทะเลาะกับพี่นะ และผมก็ไม่อยากทะเลาะกับพี่ด้วย ผมว่าพี่ช่วยรับรู้ความเป็นจริงหน่อยเถอะ!”
ซูโสว่เต้าถามกลับอย่างไม่ชอบใจ“รับรู้ความเป็นจริงอะไร?”
ซูโสว่เต๋อพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“เรื่องแรกที่พี่ต้องรับรู้ความเป็นจริง นั่นก็คือพี่สะใภ้ไม่เห็นตระกูลซูของเราอยู่ในสายตาเลย!”
พูดจบ ซูโสว่เต๋ยังคงพูดยกตนข่มท่านต่อไปว่า“เรื่องที่สองที่พี่ต้องรับรู้ความเป็นจริง ก็คือพี่สะใภ้แต่งงานกับพี่มายี่สิบกว่าปีนี้ แต่ไม่ได้เห็นพี่เป็นสามีของตัวเธอเองเลย!ใช้คำพูดของวัยรุ่นสมัยนี้ก็คือ ในสายตาของเธอพี่ก็เป็นแค่ตัวสำรองเท่านั้นแหละ!นั่นก็คือเธอไม่ได้ตัวของเย่ฉางอิง เลยถอยกลับมาเลือกตัวสำรอง!”
คำพูดของซูโสว่เต๋อ บาดลึกไปถึงก้นบึ้งหัวใจของซูโสว่เต๋อ!
ความจริงแล้วนี่เป็นที่ที่เปราะบางที่สุดในหัวใจของเขา ในช่วงยี่สิบปีที่ผ่านมา
เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นตัวสำรองของตู้ไห่ชิง รู้ดีว่าตัวเองเป็นตัวแทนของเย่ฉางอิงเท่านั้น อีกทั้งยี่สิบกว่าปีนี้ เขาไม่สามารถเป็นตัวแทนจริงๆของเย่ฉางอิงได้เลย!
อย่างไรก็ตาม ความรักที่ไม่สามารถควบคุมได้ต่อตู้ไห่ชิงนั้น ทำให้เขาเอาแต่หลอกตัวเองตลอดมา
ซูโสว่เต้าที่อยู่ปลายสายราวกับถูกสายฟ้าฟาด!
เขาคิดไม่ถึงจริงๆว่า คุณท่านจะอยู่ต้นสายโทรศัพท์ด้วย!
ตอนนี้เขาพึ่งเข้าใจ ที่แท้นับตั้งแต่ที่ตนเองรับสาย เขาก็ถูกซูโสว่เต๋อจูงจมูกเดินมาโดยตลอด
ซูโสว่เต๋อค่อยๆทำให้ตัวเองโกรธไปทีละก้าว ค่อยๆล่อลวงตนเอง แล้วตกลงไปในหลุมที่เขาขุดเตรียมการไว้!
ดังนั้น เขาจึงทำได้เพียงแค่อธิบายอย่างรีบร้อน“พ่อ!ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้นนะครับ เมื่อกี้มแค่กำลังโกรธ……”
“แกไม่ต้องพูดแล้ว!”ซูเฉิงเฟิงตำหนิพูดขึ้นมาว่า“ฉันไม่สนใจว่าแกจะใช้วิธีไหน แกต้องไปหยุดตู้ไห่ชิงร่วมงานการประมูลของสำนักอัยการให้ได้!ศักดิ์ศรีเกียรติยศตระกูลซูของฉัน จะไม่ยอมให้หล่อนทำลายเด็ดขาด!”

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...