วินาทีที่เสียงสั่นสะเทือนดังมาจากอุโมงค์ เย่เฉินก็ตัวแข็งค้างไปพักใหญ่
แรงสั่นสะเทือนมหาศาล ไม่ต้องเดาก็พอจะรู้ว่าแรงชนมีมากแค่ไหน
ต่อให้เป็นรถโรลด์รอยซ์ เกรงว่าก็คงต้านแรงมหาศาลขนาดนี้ไม่ได้ คนข้างในรถก็คงรอดยาก!
วินาทีนี้ เย่เฉินรู้สึกสะเทือนใจเป็นอย่างมาก
แม้ว่าเขากับซือจือหยูไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันมากมาย แต่พูดตามตรงแล้วเขาก็ไม่ได้มีความบาดหมางกับเธอเลย เด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ กำลังอยู่ในช่วงผลิบาน แต่กลับต้องมาถูกคนในครอบครัวทำร้ายอย่างโหดเหี้ยมแบบนี้ ไม่ว่าใครได้มาเห็น ต้องรู้สึกสะเทือนใจกันทั้งนั้นแหละ
นอกจากนี้แล้ว เย่เฉินก็สงสารตู้ไห่ชิงด้วยเช่นกัน
พูดมาแล้ว เขากับตู้ไห่ชิงแทบจะไม่รู้จักอะไรกันเลย ไม่เหมือนซูจือหยู อย่างน้อยเขาก็เคยช่วยเธอกับพี่ชายตอนที่อยู่ญี่ปุ่น
แต่ว่า เนื่องจากตู้ไห่ชิงรักพ่อของเขามาตั้งหลายปี ความหายนะที่เกิดขึ้นในคราวนี้ ก็มาจากการที่เธอยังไม่ลืมเลือนพ่อของเขา
ดังนั้นภาพจำของตู้ไห่ชิงในสายตาของเย่เฉิน จึงเป็นเหมือนโศกนาฏกรรมที่น่าหดหู่
ผู้ชายที่รักไม่เลือกเธอ ซ้ำยังมาถูกผู้ชายที่เธอเลือกหักหลังมาหลายปี
และเธอก็ไม่เคยลืมเลือนคนที่อยู่ในใจของเธอ ถึงขั้นซื้อบ้านหลังเก่าที่คนในใจเคยอยู่โดยไม่สนราคา
แต่ว่า ก็เป็นเพราะการกระทำของเธอในครั้งนี้ ก่อให้เกิดทุกอย่างตรงหน้า
ดังนั้น ใครบ้างจะไม่สงสารผู้หญิงคนนี้
เย่เฉินทอดถอนหายใจอย่างอดไม่ได้ “ถ้ารู้อย่างนี้ ฉันน่าจะลงมือกับหลิวจ้านตั้งแต่อยู่ที่หอเพชรนิลจินดาแล้ว!”
“แบบนั้น ตู้ไห่ชิงและซูจือหยูก็คงไม่ต้องมาเจอกับความโชคร้ายแบบนี้!”
“แต่ว่า ถ้าพูดกลับกัน ในเมื่อตระกูลซูต้องการชีวิตของพวกเธอ ต่อให้ฉันฆ่าหลิวจ้านตั้งแต่อยู่หอเพชรนิลจินดา ช่วยพวกเธอได้แล้วยังไงต่อ? ในเมื่อตระกูลซูซ่อนตัวอยู่เบื้องหลัง ยังไงก็ต้องหาวิธีอื่นฆ่าพวกเธอ หลิวจ้าน แล้วก็จางจ้าน หลี่จ้านอยู่แล้ว”
ส่วนท้ายรถก็ถูกบีบอัดเข้ากับที่นั่งด้านหลัง
ตัวรถที่เดิมทียาวราวๆห้าเมตร ตอนนี้ถูกหนีบไว้ทั้งหน้าหลัง จนเหลือความยาวแค่ครึ่ง!
ภาพที่เห็นตรงหน้า พูดได้เลยว่าร้ายแรงเป็นอย่างมาก!
หลิวจ้านที่นั่งอยู่บนเบาะคนขับ ถูกเครื่องยนต์บดทับบริเวณส่วนท้องจนเละ บริเวณหัวของเขาไม่ได้รับบาดเจ็บเท่าไหร่เพราะมีถุงลมนิรภัยช่วยเอาไว้
แม้ว่าสิ่งนี้ดูสาหัสจนแทบถึงชีวิต แต่ก็ไม่ได้หมดลมหายใจในทันที เพียงแต่ไม่มีแรงอ้าปาก และเอาแต่สำรอกเลือดออกมาไม่หยุด ดูแล้วเป็นภาพที่น่าสยดสยองเป็นอย่างมาก
ส่วนสองแม่ลูกที่นั่งอยู่บนเบาะหลังดีขึ้นมาหน่อยที่มีเบานุ่มรองรับเอาไว้ ทว่าแผลภายในกลับสาหัสพอๆกัน
สิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับอุบัติเหตุรถชนก็คือแผลภายในนี้แหละ

ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...