ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2340
ถ้าหากอวัยวะภายในใดๆได้รับความสะเทือน ก็จะก่อให้เกิดอาการเลือดคั่งอย่างหนัก
ถ้าเอาแบบรวดเร็ว ภายในไม่กี่นาทีก็สามารถทำให้คนเสียชีวิตได้
แทบจะไม่มีโอกาสได้ยื้อชีวิตเอาไว้
ในตอนนี้ ตู้ไห่ชิงสูญสิ้นทุกสติการรับรู้แล้ว ทว่าซูจือหยูยังมีสติรับรู้อยู๋ครบถ้วน
เธอรู้สึกได้ถึงแรงกดหนักๆบริเวณหน้าอกของเธอ จนทำให้ลุกไม่ขึ้น พร้อมกันนั้น ทุกส่วนบนร่างกายยังเจ็บปานใจจะขาด ร่างกายของเธออ่อนแรงไปหมด เต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน
ในตอนนี้เอง ข้างหลังของเธอก็มีเสียงเปิดประตู
ส่วนหน้าของรถบรรทุกสองคันข้างหลังที่ขับพุ่งชนก็เละจนแทบจำภาพเดิมไม่ได้
แต่ว่าเนื่องจากเบาะคนขับอยู่สูง ดังนั้นคนขับจึงไม่ได้รับบาดเจ็บอะไร
ตอนนี้เอง คนขับสองคนนั้นก็เปิดประตูรถออก แล้วกระโดดลงมาตรวจเช็กสภาพของรถโรลด์รอยซ์
ด้านคนขับรถที่จอดขวางทางเอาไว้ก็กระโดดลงมาเช่นเดียวกัน
ทั้งสี่คนเดินมาดูรถโรลด์รอยซ์พร้อมกัน หนึ่งในนั้นอุทานออกมาว่า “หัวหน้า คุณ...คุณหนูอยู่ในรถด้วย！”
“ว่าไงนะ?！คุณหนูมาอยู่ในรถได้ยังไง?！” คนที่ถูกเรียกว่าหัวหน้า คือหม่าฉงซิงที่คุณท่านใหญ่ซูไว้ใจมากที่สุด
พ่อของหม่าฉงซินเคยเป็นคนคุ้มกันประจำตัวของคุณท่านใหญ่ซู
ต่อมา เนื่องจากพ่อของเขาอายุมากขึ้น ไม่สะดวกทำหน้าที่คนคุ้มกันต่อ ดังนั้นเขาจึงรับช่วงต่อจากพ่อ กลายมาเป็นคนคุ้มกันประจำตัวของคุณท่านใหญ่ซู
พร้อมกันนั้น เขายังเป็นนักฆ่าในตลาดมืดของคุณท่านใหญ่ซูอีกด้วย
ทุกเรื่องที่เกี่ยวกับสิ่งสกปรกและเหตุการณ์นองเลือด ล้วนแล้วแต่เป็นเขาที่เป็นคนลงมือทำตามคำสั่งของคุณท่านใหญ่ซูจนสำเร็จ
หลิวตอนนี้ตอนนี้เข้าใกล้ความตายเต็มที เขาพยายามลืมตาสุดความสามารถ อ้าปากเหมือนกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง
หม่าฉงซินรีบยื่นหน้าเข้าไป ตะคอกอย่างดุดันว่า “แกจะพูดอะไร? พูดออกมาดังๆ!”
หลิวจ้านพูดออกมาเสียงเบาราวกับเสียงยุง “ฉัน…”
“ฉัน? ฉันอะไร?!” หม่าฉงซินหมดความอดทน ตะคอกด่าออกมาว่า “แกพูดสักทีสิ! ฉันอะไรของแก?!”
หลิวจ้านกำลังจะพูดต่อ แต่ยังไม่ทันเอ่ยพูด จู่ๆก็ส่งเสียงเฮือกอย่างรุนแรง พ่นเลือดสดๆเต็มหน้าหม่าฉงซิน
หม่าฉงซินไม่คิดที่จะเช็ดออก กำคอเสื้อของหลิวจ้าน กัดฟันแล้วพูดว่า “พูดมา!!! พูดออกมาเดี๋ยวนี้!!! ฉันอะไร?!”
หลิวจ้านใช้แรงเฮือกสุดท้าย พูดออกมาว่า “ฉัน...จะ...บอก...ว่า....แม่...มึง...ตาย!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...