ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2346
เมื่อพูดถึงนี้ เสียงของเย่เฉินก็ดังขึ้นเล็กน้อย และดุว่า:"สุนัขแก่ตัวนี้ซูเฉิงเฟิง มันยังเป็นมนุษย์อีกไหม เพื่อประโยชน์ของเขาเอง เพื่อปัญหาเล็กน้อยในครอบครัวของเขาเอง ถึงกับจะสร้างเหตุการณ์เลวร้ายที่มีอิทธิพลเลวร้ายเช่นนี้? ! เขาไม่มีประกันสังคม ความปลอดภัย ชีวิตและทรัพย์สินของประชาชนอย่างจริงจังอยู่ในสายตาของเขาเลยเหรอ!"
ทันทีที่เย่เฉินพูดแบบนี้ หม่าฉงซิงก็ตกใจทันที…...
"หมอนี้…...หมอนี้กำลังจะทำอะไร! เขาจะทำให้ตระกูลซูขุ่นเคืองถึงตายเลยเหรอ! ตอนนี้เขาเที่ยวชี้นิ้วว่าคุณท่านใหญ่ซูแบบนี้ พอวิดีโอนี้ถูกกระจายออกไป งั้น…...งั้นคุณท่านใหญ่ซูจะกลายเป็นคนพาลของประชาชนทั่วประเทศอย่างแน่นอน!"
"ถึงตอนนั้น คนข้างบนก็จะให้ตระกูลซูต้องรับผิดชอบอย่างแน่นอน และอาจถึงขั้นลงโทษอย่างรุนแรงต่อตระกูลซู……"
"มีโอกาสมากที่ตระกูลซูจะได้รับผลกระทบอย่างหนักจากเหตุการณ์นี้!"
เมื่อคิดเช่นนี้ หม่าฉงซิงก็พูดอย่างสั่นสะท้านทันทีว่า:"เอ่อ......คือ......คือฉัน…...ฉันก็…...ฉันก็พูดยาก......ฉัน...ฉันเป็นแค่คนทำตามคำสั่ง ไม่ควรคาดเดาสิ่งที่นายท่านพูด….."
หม่าฉงซิงพูดได้เพียงเท่านั้น
เขาไม่กล้าชี้นิ้วด่าคุณท่านใหญ่ซูแทนเย่เฉิน
แต่เขาก็ไม่กล้าแก้ต่างให้คุณท่านใหญ่ซูต่อหน้าเย่เฉิน
เมื่อหม่าฉงซิงได้ยินแบบนี้ เขาก็โพล่งออกมาด้วยความตกใจและตะโกนว่า:"ไม่! มันไม่ใช่อย่างนั้นนะ! นายท่าน…...นายท่านเขาไม่รู้ว่าคุณหนูใหญ่อยู่ในรถด้วย!"
เย่เฉินหยุดถ่ายวิดีโอโดยตรง เดินกลับมาตรงหน้าเขา แล้วตบลงไป:"แกยังปากดีอยู่อีกเหรอ? ในเวลานี้ยังจะหาข้อแก้ตัวให้หมาแก่ตัวนั้นอยู่อีก!"
หม่าฉงซิงพูดอย่างหมดหวัง:"ฉันไม่ได้หาข้อแก้ตัว...…ฉันพูดความจริง…...นายท่านเขาไม่อยากทำร้ายคุณหนูใหญ่จริงๆ คือหลิวจ้าน! หลิวจ้านพาคุณหนูใหญ่ขึ้นไปบนรถโดยไม่ได้รับอนุญาต!"
เย่เฉินเยาะเย้ยและพูดว่า:"ฉันไม่สนใจเรื่องพวกนี้ ซูเฉิงเฟิงสุนัขแก่ตัวนี้ชอบใส่ร้ายคนอื่นไม่ใช่เหรอ? วันนี้ฉันจะให้เขารู้สึกเหมือนถูกคนอื่นกดขี่ และถูกใส่ร้ายบ้าง!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...