ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2349
ในขณะนี้ ซูจือหยูไม่รู้ว่าเธออยู่ในความเป็นจริง หรือในความฝันกันแย่ หรือการคิดเพ้อเจ้อก่อนที่วิญญาณจะออกจากร่างของ และกำลังจะตาย
แต่ว่า เธอเห็นใบหน้าของเย่เฉินอย่างชัดเจน
"นี่คือผู้มีพระคุณที่เคยเป็นเทพตกจากฟ้า มาช่วยตัวเองและพี่ชายของตน จากมือของกลุ่มนินจาญี่ปุ่น!"
"นี่คือผู้มีพระคุณที่เคยดุฉันว่าความรู้น้อย และแค่เรื่องง่าย ๆ แต่คิดไม่ออกบนถนนในโตเกียว!"
เมื่อคิดเช่นนี้ ซูจือหยูก็ยกมือขึ้นโดยไม่รู้ตัว และไม่สนไม่ว่าทุกอย่างที่อยู่ข้างหน้าจะเป็นความฝันหรือไม่ก็ตาม
เมื่อปลายนิ้วที่เย็นชาของซูจือหยู สัมผัสหน้าของเย่เฉิน ทันใดนั้น เธอก็อดไม่ได้ที่จะอุทาน:"มาก...... จริงมาก...... "
เย่เฉินกำลังจะวางเธอไว้ข้างๆ ตู้ไห่ชิง แต่ไม่นึกเลยว่าซูจือหยูจะตื่นขึ้นมา ซึ่งทำให้เขาประหลาดใจ
ในเวลานี้ ซูจือหยูก็ตะโกนอย่างตื่นเต้น:"ผู้มีพระคุณ นั่นคุณจริงๆเหรอ! ? ! "
เย่เฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย:"ของปลอม! คุณกำลังฝัน! นอนต่อเถอะ!"
พูดจบ ก็เอื้อมมือไปแตะหน้าผากเธอเบาๆ
ปราณทิพย์เล็กน้อยแทรกซึมเข้าไปในสมองของซูจือหยู ทำให้เธอผล็อยหลับไปทันที
เย่เฉินมองไปที่ซูจือหยูที่กำลังหลับอยู่ และอดไม่ได้ที่จะจุ๊ปากตัวเอง:"ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงตื่นเร็วจัง"
เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็น เขาแตะหน้าผากตู้ไห่ชิงเบา ๆ เพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะไม่ตื่นขึ้นในเวลาอันสั้น
ยี่สิบนาทีต่อมา เฮลิคอปเตอร์ลงจอดบนลานจอดสนามมบิน ที่ชั้นบนสุดของโรงแรมของเฉินจื๋อข่าย
ในตอนนี้ ทั้งชั้นบนสุดถูกเก็บกวาดโดยสมบูรณ์แล้ว จากชั้นบนสุดไปจนถึงชั้นบริหารที่ปิดแยกออกมาแล้ว นอกจากลูกน้องที่เฉินจื๋อข่ายเชื่อถือที่สุด ก็ไม่มีเจ้าหน้าที่บริการแม้แต่คนเดียว
เย่เฉินพาดสองแม่ลูกไว้บนบ่าของเขา และตรงไปยังห้องที่เฉินจื๋อข่ายจัดไว้
เมื่อจัดการสองแม่ลูกเสร็จแล้ว เย่เฉินดูเวลา และพูดกับเฉินจื๋อข่ายว่า:"ฉันคาดว่า ก่อนสองทุ่ม พวกเธอสองคนคงยังไม่ตื่น คุณสั่งให้พนักงานหญิงที่น่าเชื่อถือสักสองสามคนเฝ้าพวกเธอเอาไว้"
เฉินจื๋อข่ายพยักหน้าทันทีและพูดว่า:"ได้ครับคุณชาย ไม่ต้องกังวล ผมจะจัดการให้เดี๋ยวนี้"
ในขณะนี้ จู่ๆมือถือของเย่เฉินก็ได้รับโพสต์แชร์ ที่มีประโยคสองสามบรรทัด:"เกิดอุบัติเหตุทางรถยนต์ครั้งใหญ่ในอุโมงค์ภูเขาต้องห้าม! สถานที่เกิดเหตุเละมาก! หลิวจ้านอาชญากรที่ระดับ A ถูกฆ่าตาย! ตัวประกันสองคนหายสาบสูญ!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...