ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2358
Steveรีบพูดว่า:"คุณซู ผมเป็นผู้รับผิดชอบของตระกูลHorowitzในอเมริกา ไม่ทราบว่าคุณเคยได้ยินชื่อตระกูลของเราบ้างไหม?"
ซูโสว่เต๋ออดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว
"ตระกูลHorowitzในสหรัฐอเมริกา? ดูเหมือนว่าผมจะไม่เคยได้ยินชื่อตระกูลนี้มาก่อน...…แข็งแกร่งมากเหรอ?"
ในตอนกำลังสงสัย Steveก็รีบเสริมว่า:"แม่ของผม อยู่ในตระกูลรอธส์ไชลด์!"
ในโลกนี้ ความนิยมของตระกูลรอธส์ไชลด์นั้นเป็นที่รู้จักของทุกคน
เมื่อซูโสว่เต๋อได้ยินเช่นนี้ ชาวอเมริกันก็แนะนำตัวเองว่ามีความสายพันธ์ทางสายเลือดกับตระกูลรอธส์ไชลด์ และเขาก็ให้ความสำคัญทันที
หลังจากนั้น ซูโสว่เต๋อเดินไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วต่อหน้าSteve และยื่นมือออกไปก่อน แล้วแนะนำตัวเองว่า:"สวัสดีครับ ผมซูโสว่เต๋อครับ"
Steveรีบจับมือกับซูโสว่เต๋ออย่างประจบสอพลอ และพูดว่า:"สวัสดีครับคุณซู ผมชื่อSteve Horowitz! เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้รู้จักคุณ!"
ซูโสว่เต๋อพยักหน้า ละถามด้วยความสงสัย:"คุณSteveมาจากไหนเหรอครับ?"
Steveรีบตอบอย่างรวดเร็ว:"ผมบินจากนิวยอร์กมาตลอดทาง และลงที่สนามบินจินหลิงในเมื่อกี้"
"อ๋อ"ซูโสว่เต๋อยิ้มเล็กน้อย:"เราสองคนมาตามๆกันเลย"
จากนั้นเขาก็ถามว่า:"คุณSteveมีธุรกิจครอบครัวอะไรในจินหลิงเหรอครับ?"
ซูโสว่เต๋อพยักหน้า"เป็นอย่างนี้จริงๆ!"
พูดจบ ซูโสว่เต๋อก็พูดขึ้นทันที:"Steve ผมคิดว่าเราสามารถแลกเปลี่ยนข้อมูลกันในเรื่องการตามหาคน บางทีเราอาจหาเบาะแสอันมีค่าก็ได้!"
"ใช่!"Steveตอบโดยไม่ลังเล:"ถ้าผมสามารถสืบเรื่องนี้กับคุณซูได้ งั้นผมคงจะสบายใจขึ้น!"
ซูโสว่เต๋อถามเขาว่า:"ที่คุณมาจินหลิงในครั้งนี้ คุณพักอยู่ที่โรงแรมไหน?"
Steveโพล่งออกมา:"ผมอาศัยอยู่ที่โรงแรมสากลจินหลิง ก่อนที่ลูกชายของผมหายไป ก็อาศัยอยู่ก่อนที่นี่!"
ซูโสว่เต๋อพยักหน้า:"บังเอิญจัง ผมก็จองที่โรงแรมสากลจินหลิงเหมือนกัน ถ้าอย่างนั้นเราไปด้วยกันเถอะ! เราจะได้พูดคุยกันระหว่างทาง!"
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...