ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2393

ซูรั่วหลีในฐานะที่เป็นลูกสาวของซูโสว่เต้า ภายในใจแน่นอนว่าเลือดข้นกว่าน้ำ

แต่เธอก็อดคิดในใจไม่ได้ว่า“เดิมทีฉันเป็นหนี้บุญคุณชีวิตของคุณชายเย่ อีกทั้งคุณชายเย่ ยังมอบโอกาสที่ดีให้กับฉัน ให้ฉันได้พัฒนาศิลปะการต่อสู้ของฉันอย่างรวดเร็ว ไม่ว่าจะด้วยความรู้สึกหรือเหตุผลใด ฉันก็ต้องเชื่อฟังคำสั่ง เพื่อตอบแทนบุญคุณของเขา”

“ถ้าคุณพ่อแบกรับความรับผิดชอบที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ ต่อการตายของพ่อแม่คุณชายเย่ ถ้าคุณชายเย่จะล้างแค้น ฉันก็พูดอะไรไม่ได้……”

“ดังนั้น จึงทำได้เพียงแค่ฝากความหวังไว้ที่คุณพ่อจะไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับ การตายของพ่อแม่เย่เฉิน……”

“สิ่งที่โชคดีคือ คุณชายเย่เป็นคนที่ เที่ยงตรงและยุติธรรม ในเมื่อเขาพูดมาแล้ว ว่าขอแค่คนที่ฆ่าพ่อของเขา จะไว้ชีวิตคุณพ่อ ถ้างั้นที่เหลือ ก็ต้องดูจากเรื่องนี้ว่า คุณพ่อบริสุทธิ์หรือไม่”

เมื่อคิดได้ดังนี้ เธอจึงพูดกับเย่เฉินอย่างนอบน้อมว่า“คุณชายเย่คะ ด้วยคำพูดของเขา รั่วหลีก็วางใจแล้วค่ะ！”

เย่เฉินพยักหน้าเบาๆ แล้วพูดกับหงห้าว่า“เอาล่ะ จับซูโสว่เต๋อ ไปที่ห้องวีไอพี่ที่เตรียมไว้ให้เขา แล้วพาSteveคนนี้ ไปพบลูกชายของเขาหน่อย”

Steveที่ได้ยินว่าเย่เฉินจะให้ตนไปพบกับลูกชาย ก็รีบพูดขึ้นมาว่า “ตอนนี้Walterอยู่ไหน？！”

เย่เฉินหัวเราะแล้วพูดว่า“ลูกชายสุดที่รักของคุณน่ะ ตอนนี้ผมเตรียมห้องวีไอพีพิเศษไว้ให้เขานอนแล้วล่ะ”

Steveโพล่งออกไปว่า “นอนที่ไหน？เขาไม่สบายงั้นหรอ？！”

เย่เฉินพูดอย่างใจเย็น“ในเมื่อลูกชายคุณมันเหลือเดนเกินไป ดังนั้นผมเลยเชิญเขามาที่นี่ นอนอยู่บนเตียงเพื่อเปลี่ยนตัวเองหน่อย สำหรับเรื่องที่เขาต้องนอนอยู่บนเตียง เดี๋ยวคุณไปพบเขา ให้เขาบอกคุณเองแล้วกัน”

พูดจบ เย่เฉินก็ลุกขึ้น แล้วสั่งการกับคนที่อยู่ข้างๆ“หิ้วพวกเขาออกไป！”

มีชายหนุ่มผิวสีเหลืองยืนอยู่ข้างๆของWalterคนหนึ่ง คนผู้นี้ยืนถือข้าวต้มเปล่าหนึ่งถ้วย ใช้ช้อนป้อนเข้าไปในปากของWalterอย่างหยาบโลน

ชายหนุ่มผู้นี้ ก็คือโคบายา ชิจิโร่ที่รับหน้าที่ทั้งหมดในฟาร์มสุนัข

Steveจึงพยายามตะโกนออกไปว่า “ Walter！my son！What happened to you？！”

หงห้าสอยไปที่ปากของเขาหนึ่งครั้ง แล้วสบถออกไปว่า“เxดแม่！พูดภาษาเหี้ยอะไรวะ？พวกแกสองคนพูดภาษาจีนได้ไม่ใช่หรอวะ？พูดภาษาจีนเดี๋ยวนี้！ขืนพูดอะไรนกพวกนี้ต่อหน้าพวกฉันอีกล่ะก็ ฉันตัดลิ้นแกแน่！”

Steveที่ถูกตบ รู้สึกเสียใจมาก แต่เขาไม่กล้าขัดขืนหงห้า ทำได้เพียงแค่ก้มหน้า แล้วพูดภาษาจีนอย่างสะอื้น “Walter ลูกชายของฉัน……ละ……ลูกเป็นอะไรไป？！”