ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2399

เช้าตรู่

ณ หมู่บ้านชุมชนในเมืองจินหลิง

เย่ฉางหมิ่นที่ผอมลงอย่างรวดเร็วอย่างน้อยหลายกิโล เดินออกจากตรอกมืดๆด้วยมือเปล่า

ห้านาทีก่อนหน้านี้ ลูกน้องของหงห้าได้เปิดห้องของเธอออก แล้วบอกกับเธอว่าเธอสามารถออกไปได้แล้ว

วินาทีนั้น เย่ฉางหมิ่นร้องไห้อย่างปวดใจ

เธอหมดความอดทนกับสถานที่ทั้งหนาวและทรุดโทรม แล้วยังมืดมิดเปียกชื้นอย่างหมู่บ้านชุมชนในเมืองจินหลิงแล้ว

เธออยู่ในสถานที่ทรุดโทรมมานานหลายวันขนาดนี้ ทั้งเนื้อทั้งตัวมีเต็มไปด้วยกลิ่นเหม็นอับ กลิ่นแบบนี้ ทำให้เธอรู้สึกพะอืดพะอมอยู่ตลอดเวลา

เดิมทีเธอสามารถออกจากที่นี่ได้ตั้งนานแล้ว แต่เย่เฉินกลับเลื่อนเวลาออกไปหลายวันให้เธออย่างไร้เหตุผล หลังจากนั้นก็เพิ่มเวลา จากเดิมเป็นเจ็ดวัน

ความจริงแล้ว ถ้านับขึ้นมาจริงๆ ตอนนี้ผ่านเช้าตรู่มาแล้ว เท่ากับว่าล่าช้าอีกแล้ว

แต่ว่า คราวนี้เย่ฉางหมิ่นได้เรียนรู้แล้ว จึงไม่กล้าโวยวายเย่เฉิน กระทั่งคนที่เฝ้าตัวเองพวกนั้นแม้แต่คำเดียว

ดังนั้น ในวินาทีที่ได้รับอนุญาต เธอแทบจะไม่คิดอะไรเลย รับออกมาทันที

หลังจากที่วิ่งออกมาแล้ว เธอพึ่งนึกขึ้นได้ว่า ดึกขนาดนี้ ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองควรไปที่ไหน

เธอจึงอยากรับกลับเย่นจิง แต่ว่าไม่มีเที่ยวบินในขณะนี้ ถ้าจะให้เครื่องบินส่วนตัวของครอบครัวตัวเองเดินทางจากเย่นจิงมาที่นี่ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสองสามชั่วโมง แล้วเวลาที่เหลืออีกสองสามชั่วโมงนี้ตนควรจะไปที่ไหนดีล่ะ？

เมื่อคิดได้ดังนั้น เธอจึงรีบโทรหาเฉินจื๋อข่ายทันที

เย่ฉางหมิ่นร้องไห้ไปด้วยพูดไปด้วยว่า“พ่อคะ！ไอ้สารเลวเย่เฉิน มันปล่อยหนูออกมาแล้วค่ะ แต่ตอนนี้หนูกลับเย่นจิงไม่ได้ เฉินจื๋อข่ายไอ้เหี้ยนั่นก็ปิดเครื่อง พ่อรีบส่งเครื่องบินมารับหนูสักลำเถอะค่ะ……”

เย่โจงฉวนตอบรับอ๋อ แล้วพูดว่า“ถึงเวลาที่เฉินเอ๋อกำหนดแล้วหรอ？เอาอย่างนี้นะ ลูกโบกแท็กซี่ไปที่สนามบินก่อนนะ เดี๋ยวพ่อจะส่งเครื่องบินสักลำไปรับหนูนะ”

เย่ฉางหมิ่นพูดอย่างสะอึกสะอื้น“พ่อคะ！พ่อคงจะไม่ได้ให้หนูโบกแท็กซี่ไปที่สนามบินเองหรอกใช่ไหมคะ หนูโตมาขนาดนี้ยังไม่เคยนั่งรถแท็กซี่เลย รถแท็กซี่มันทั้งเก่าและทรุดโทรมอยู่แล้ว รถทั้งคันยังสู้สี่ล้อของรถหนูไม่ได้เลย อีกทั้งไม่ว่าคนอะไรก็นั่งไปแล้ว มันสกปรกมากเลยนะคะ”

เย่โจงฉวนพูดอย่างเบื่อหน่าย“ฉางหมิ่น！ตอนนี้ลูกอยู่ในช่วงไม่ปกติ อาศัยอยู่ในหมู่บ้านชุมชนที่ทั้งสกปรกวุ่นวายมานานหลายวันขนาดนี้ ยังกลัวที่จะนั่งรถแท็กซี่อีกหรอ？”

เย่ฉางหมิ่นร้องไห้ออกมาทันที“พ่อคะ！ครั้งนี้หนูมาที่จินหลิงตามคำขอของคุณพ่อ หนูได้ผ่านความยากลำบากที่ทั้งชีวิตนี้ไม่เคยเจอมาหมดแล้ว……”

เย่โจงฉวนรู้สึกปวดหัวเล็กน้อย จึงเอ่ยปากพูดขึ้นมาว่า“เอาล่ะๆ มีอะไรลูกพูดดีๆได้ไหม อายุเยอะขนาดนี้แล้ว อย่าเอะอะอะไรก็ร้องไห้ได้ไหม การร้องไห้มันแก้ปัญหาอะไรไม่ได้”

พูดจบ เขาก็หาวหวอดๆ แล้วพูดอย่างไม่มีแรงว่า“เห้อ พ่อง่วงแล้ว คนเราน่ะ พออายุมากแล้ว ถ้ายังไม่นอนหลับพักผ่อนดีๆล่ะก็ จะมีผลต่อสุขภาพอย่างร้ายแรง ดังนั้นพ่อไม่อยากพูดอะไรกับลูกแล้ว หาโบกรถไปที่สนามบินนะ ผมนอนก่อนล่ะ”