ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2405

ซูเฉิงเฟิงเพราะว่ากระทบความรู้สึกมากเกินไป หายใจไม่ทัน ร่างกายก็แข็งทื่อล้มตะแคงลงไป

พ่อบ้านรีบก้าวไปข้างหน้าประคองเขาไว้ในทันที และเอ่ยปากพูดว่า: “คุณท่านคุณเป็นยังบ้าง? ไม่เป็นไรใช่มั้ยครับ?”

ซูเฉิงเฟิงโกรธจนพูดไม่ออก หน้าอกก็ขึ้นๆลงๆ เมื่อพ่อบ้านเห็นสภาพนี้ของเขา ก็รีบหยิบวิทยุสื่อสารออกมา และเอ่ยปากตะโกนว่า: “คุณหมอ ตอนนี้คุณท่านไม่สบาย รีบมาเดี๋ยวนี้!”

ซูเฉิงเฟิงสูดหายใจถี่ไปด้วย และเอ่ยปากพูดอย่างยากลำบากไปด้วยว่า: “รีบ…รีบพยุงฉันไปนั่งที่โซฟา…”

พ่อบ้านประคองเขาขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ประคองเขาไปที่โซฟาอย่างระมัดระวัง

หลังจากที่ซูเฉิงเฟิงนั่งลงมา พ่อบ้านก็เร่งรีบช่วยเขาผ่อนคลายหน้าอกและข้างหลัง

ในเวลานี้หมอประจำตระกูลก็มาอย่างรวดเร็ว ในมือยังถือถุงออกซิเจนและยาฉุกเฉิน

หมอและพ่อบ้านร่วมด้วยกัน หลังจากที่ซูเฉิงเฟิงทานยาฉุกเฉินไป เขาก็สูดดมออกซิเจนเข้าไปอีก ถึงได้ทำให้อาการของซูเฉิงเฟิงดีขึ้นเล็กน้อย

ซูเฉิงเฟิงที่ในเวลานี้เต็มไปด้วยความโกรธ เขากำหมัดทั้งสองแน่น และกัดฟันด่าว่า: “นี่มีคนตั้งใจทำให้ตระกูลซูตายตั้งใจจะทำให้ฉันตาย!”

พ่อบ้านรีบพูดว่า: “คุณท่าน คุณอย่าเพิ่งไปสนใจเรื่องพวกนี้เลย ไม่ว่ายังไงสุขสภาพของคุณเป็นสิ่งสำคัญที่สุด อย่าได้โกรธจนเสียสุขภาพ…”

ซูเฉิงเฟิงพูดด้วยความปวดร้าวว่า: “ฉันจบเห่แล้ว คราวนี้ฉันจบเห่แล้ว! วิดีโอนี้ ไม่เพียงแต่ประกาศเรื่องของซูรั่วหลีและตู้ไห่ชิงออกไป ยังทำให้ฉันเป็นแพะรับของจือหยูด้วย ยิ่งไปกว่านั้น บัญชีความผิดของหลิวจ้านที่มัดระเบิดพุ่งเข้าไปหอเพชรนิลจินดาจับตัวประกันไว้นี้ ก็นับว่าเป็นความผิดของฉัน นี่มัน…นี่มันจะทำให้ฉันเป็นศัตรูสาธารณะของประชาชนทั้งหมด!”

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ ในใจของซูเฉิงเฟิงก็รู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่ง!

เขารู้ดีถึงคุณสมบัติและอุปนิสัยที่เกลียดดั่งศัตรูของคนจีน

อย่างไรก็ตาม ซูเฉิงเฟิงฝันก็คาดไม่ถึงว่า เดิมทีสถานการณ์ที่คิดว่าตัวเองควบคุมได้แล้ว ทั้งหมดกลับก็พังทลายลงในชั่วพริบตา!

ในตอนนี้ผลกระทบที่เกิดจากวิดีโอนี้ ก็เหมือนกับเป็นสึนามิขนาดใหญ่ที่พุ่งเข้าหาตรงหน้า

เมื่อมนุษย์อยู่ตรงหน้าสึนามิภัยพิบัติแบบนี้ ก็ไม่มีโอกาสใดหนีรอดได้ด้วยซ้ำ

ซูเฉิงเฟิงในขณะนี้ก็เหมือนกัน ความคิดเห็นของสาธารณชนโกรธเป็นอย่างมาก แทบจะเหมือนราวกับทำลายพังพินาศไปอย่างง่ายดาย ไม่เหลือพื้นที่ให้เขาได้พลิกสถานการณ์ด้วยซ้ำ

ซูเฉิงเฟิงพึมพำกับตัวเองด้วยความเจ็บปวดว่า: “ความพยายามและการประชาสัมพันธ์ทั้งหมดที่ฉันทำมาก่อนหน้านี้ ทั้งหมดกลายเป็นไร้ผลในคราวเดียว…”

พูดถึงตรงหนี้ เขาก็พูดต่อด้วยความเศร้าโศกและโกรธเคืองว่า: “ไม่เพียงแต่กลายเป็นไร้ผล แต่กลับยังก่อให้เกิดผลข้างเคียง! ถ้ารู้ก่อนว่าจะเป็นสถานการณ์อย่างวันนี้ ตีฉันให้ตาย ฉันก็ไม่มีทางเลือกลงมือกับตู้ไห่ชิงที่เมืองจินหลิง…นั่นก็เหมือนกับทำร้ายตัวเองชัดๆ ฉันยกมีดขึ้นฟัน มือของตัวเองขาด…”