ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2414
ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าเขาจะเป็นห่วงความปลอดภัยของซูจือหยูเป็นอย่างมาก แต่ยังคงไม่กล้าออกจากออสเตรเลียไปครึ่งก้าว จนกว่าคุณท่านจะออกคำสั่ง
ถึงขนาด เขาไม่กล้าโทรไปถามไถ่คุณท่าน เพราะว่าเกิดทำให้คุณท่านไม่พอใจ จุดจบของเขาจะยิ่งแย่ลงตามที่มีอยู่เท่านั้น
ซูจือเฟยอายุไม่มาก ไม่เคยพบเจอเรื่องราวอะไรมาก่อน เรื่องราวที่ใหญ่ที่สุดร้ายแรงที่สุดที่เคยพบเจอมา ยังเป็นตอนที่ถูกลักพาตัวในประเทศญี่ปุ่น
อันที่จริงครั้งนั้นถูกลักพาตัว เขาก็ตื่นตระหนกไปแล้ว
กระบวนการทั้งหมดเป็นเหมือนคนขี้ขลาดคนหนึ่งที่ถูกทำให้หวาดกลัวเกือบตาย ยังห่างไกลความสงบสู้ซูจือหยูน้องสาวไม่ได้ ดังนั้นแรงกดดันทั้งหมดในขณะนี้รวมตัวกันอยู่บนไหล่ตัวของเขาเอง และกดดันจนเขาหายใจไม่ออกด้วยซ้ำ
เขาปรารถนาอย่างยิ่งที่พ่อจะกลับมาได้เป็นแกนนำสำคัญของเขา เพียงแต่น่าเสียดาย เขากล้าที่จะไม่เชื่อฟังคุณท่าน แต่พ่อของเขาไม่กล้า
เมื่อได้ยินพ่อพูดบอกว่ารอก่อน ซูจือเฟยก็ค่อนข้างควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ และตะโกนว่า: “ยังจะรอก่อนอีก? พ่อกำลังรออะไรกันแน่? พ่อจะรอหลังจากที่แม่และจือหยูตายแล้วกลับมางานศพเหรอ?!”
ซูโสว่เต้าในเวลานี้รู้สึกว่าทุกคำที่ลูกชายพูด ก็เหมือนกับดังก้องขึ้นในหู ตบลงบนแก้มของตัวเอง ทำให้เขารู้สึกว่าหัวใจของตัวเองมีเลือดไหลหยดอยู่
แต่ทว่า ในเวลานี้เขาจนปัญญา
เรื่องราวที่เขาเคยพบเจอ ห่างไกลกว่าซูจือเฟยมาก
เขารู้ว่าอะไรเรียกว่า“การทำตามอำเภอใจของความกล้าหาญของคนไม่มีสติปัญญา” ยิ่งรู้ดีว่าอะไรเรียกว่า“รู้ปลายทางถึงสามารถที่จะได้รับชัยชนะ”
แต่ทว่า หลังจากที่ใจเย็นลงมา เขาก็เข้าใจว่า พ่อพูดไม่ใช่ว่าไม่มีเหตุผล
ในตรงกันข้าม พ่อผ่านการคิดอย่างลึกซึ้งรอบคอบ กลับเป็นตัวเอง ค่อนข้างหุนหันพลันแล่นไปมากเกินไปจริงๆ
เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็พูดเบาๆว่า: “พ่อ ผมรู้แล้วว่า…พ่อก็ไม่ต้องเป็นห่วงผมแล้ว เดี๋ยวผมจะโทรหาคุณตา หากมีอะไรเกิดขึ้นผมค่อยติดต่อกับพ่อ”
ซูโสว่เต้าอือคำหนึ่ง และกำชับว่า: “คืนนี้อย่าโทรหาคุณตาของแก พ่อเดาว่าตอนนี้เขาน่าจะกำลังวางแผนว่าจะตามหาแม่ของแกและน้องสาวของแกยังไง แกอย่าไปรบกวนเขา พรุ่งนี้ค่อยว่ากันเถอะ!”
ขณะที่กำลังพูดอยู่ ทันใดนั้นโทรศัพท์ของเขาก็มีอีกหมายเลขหนึ่งเด้งขึ้นมาแจ้งเตือนว่ามีสายเข้า เขาก็อุทานว่า: “ปู่ของแกโทรมาหาฉัน!”
บทใหม่
ประวัติการอ่าน
ความคิดเห็น
ความคิดเห็นของผู้อ่านเกี่ยวกับนิยาย: ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน
ไอเซียวฉางควนไม่น่าเกิดมาเป้นผชอ่ะ ขี้ขลาดกว่าผู้หญิงเลยอะ...
เมื่อเย่เฉินอยุ่กะอีหว่านเฮ่อแล้ว พระเอกกุแม่งดูโง่ไปเลย 555...
บางทีก้ขัดใจไอหว่านเฮ่อน่ะ สำหรับเองมันอาจจะสมควร แต่กับคนยุคปัจจุบัน จะให้มาคุกเข่าตรงหน้าทั้ง3คนแล้วยิ่งผู้อาวุโสด้วย ตัวเองทำตัวสูงส่ง แต่กับเย่เฉินไม่ใช่ สมควรมันก้สมควร แต่ไม่นึกถึงใจเย่เฉินที่ลำบากบ้าง มีอายุ300-400ปีแล้วทำตัวสูงส่งว่างั้น...
ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหานเหมยชิงถึงเคยชอบไอขี้โม้อย่างเซียวฉางควน ดูไปดูมา ฉางชวนก้เหมาะกับหม่าหลันดี คู่ชีวิตชัดๆ ตัวเองความสามารถก้ไม่มี เขาดูถูกมึง หรือพูดแขวะก้ไม่แปลกแต่ไอฉางควนก้ยังหน้าด้านโชว์โง่ โชว์ว่าตัวเองมีความสามารถ เหมาะกับอีหม่าหลันล่ะ...
ทำไมตอนซ้ำเยอะ ตอนก้ขาดหาย...
เอาตรงๆผมอ่านมา ก้ไม่ได้สงสารหงเยนน่ะ แต่แค่ใจจริงผมให้เลือกว่าใครจะตาย อยากจะให้อีหม่าหลันตายห่าไปมากกว่าอีก ไม่มีหม่าหลันอยู่แม่จะอ่านสนุกกว่านี้มาก...
เองก้อยากให้หม่าหลันเสียสติไม่ใช่หรอเย่เฉิน ส่วนชูหรันมึงก้เข้าข้างแม่ตีวเองเกิ้น รู้ทั้งรู้นิสัย สันดานแม่เป้นงี้ก้ยังเลือกที่จะเข้าข้าง พระเอกทิ้งเองไปหานานาโกะหรือกู้ชิวอี้จะสมน้ำหน้าให้ ดีเกิน กตัญญูจนโง่...
กูไม่เข้าใจจริง ผู้เขียนมึงหลงรักหม่าหลันขนาดนั้นเลย ทำไมต้องให้อีนี่ มันสมหวังที่จะทำร้ายหงเย่นด้วยว่ะ ทำไมไม่ให้อีหม่าหนักใจจนตาย ทำร้านหงเย้นไม่สำเร็จด้วย คนเขี่ยไร อิจฉาตาร้อนขนาดนี้น เมื่อไหร่แม่งจะตายสักที อีท่าเนี่ย...
พาหลิวหม่านฉงชมมหาลัย ไรมันเกี่ยวไรกับการปรับแต่งแล้วสรรหาเพราะเย่เฉิน เย่เฉินไม่ได้สร้างมหาลัยสะหน่อย หรือเป้นเพราะที่ ที่เย่เฉินเคยมาเรียนหรอ...
สมน้ำหน้าไอฉางควน เหมาะกับหม่าหลันดี ขี้โม้เหมือนกัน ว่าคนที่มีความสามารถว่ากระจอกเหมือนกัน หลงตัวเองเหมือนกัน พูดมาได้ไงมึงกับหานเหมยชิงเป้นคู่ฟ้าประทาน 5555 สมล่ะที่คบกังหม่าหลันได้...