ผมได้สืบทอดมรดกร้อยพันล้าน นิยาย บท 2416

“คุณท่านมีอุบายนี้จริงๆ…”

“ทั้งๆที่เขาส่งฉันไปที่ออสเตรเลีย ต่อจากนั้นกักบริเวณอยู่ในบ้านเพื่อตบตา ตอนนี้ต้องการให้ฉันกลับไปช่วยเหลือ กลับบอกว่าตอนนี้ฉันสุขสบายอยู่ที่ออสเตรเลีย ฉันแม่งอยู่สถานที่บ้าแห่งนี้สุขสบายกะผีนะสิ?”

แม้ว่าจะคิดอย่างนั้น แต่ซูโสว่เต้าก็ทำตามคำพูดของคุณท่านในทันที และเอ่ยปากพูดว่า: “พ่อ ขอโทษจริงๆครับ ช่วงนี้ผมเจียดเวลาว่างมาพักผ่อนจริงๆ ถ้าหากพ่อต้องการให้ผมกลับไปช่วยเหลือ งั้นผมทำตามคำสั่งของพ่อได้ตลอดเวลา”

ซูโสว่เต้าอยากจะกลับไป แต่ไม่สามารถพูดแสดงท่าทีได้ในทันทีว่า ถ้าหากพ่อต้องการผม ถ้าอย่างนั้นผมก็จะออกทางเดี๋ยวนี้

แม้ว่าคุณท่านพูดถึงขั้นนี้ เขาก็ต้องเอาความคิดริเริ่มไว้ในมือของคุณท่าน สุดท้ายค่อยพูดอีกประโยคหนึ่ง ทำตามคำสั่งของคุณท่านได้ตลอดเวลา

แบบนี้ ด้านหนึ่งเห็นได้ชัดว่าตัวเองเคารพคุณท่านอย่างแท้จริง และในอีกด้านหนึ่งก็แสดงให้เห็นว่าตัวเองทำตัวถ่อมตนต่อหน้าคุณท่าน

ด้วยเหตุนี้ ก็สามารถลดความระวังใจที่คุณท่านมีต่อตัวเองได้

เมื่อคุณท่านได้ยินเช่นนี้ก็รู้สึกจิตใจสดชื่น และรีบพูดว่า: “เอาอย่างนี้นะ ฉันจะให้ทางออสเตรเลียเตรียมเครื่องบิน แกรีบกลับมาให้เร็วที่สุด!”

หลังจากที่พูดจบ เขาก็พูดเสริมอีกว่า: “ใช่แล้ว ฉันตั้งใจว่าจะออกจากเย่นจิงโดยเร็วที่สุด ไปที่ซูหางหลบสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานสักพัก ไม่อย่างนั้น รอจนฟ้าสว่าง ฝ่ายตำรวจและตระกูลตู้คงจะมาหาถึงที่ ถึงเวลานั้นคงจะเป็นปัญหาใหญ่อย่างแน่นอน”

ซูโสว่เต้ารีบถามว่า: “พ่อ พ่อออกจากเย่นจิงตั้งใจไปที่ไหน?”

ซูเฉิงเฟิงเอ่ยปากพูด: “ฉันตั้งใจไปซูหาง ที่นั่นมีอุตสาหกรรมบางส่วนของพวกเรา และก็มีคฤหาสน์ขนาดใหญ่หลังหนึ่ง ฉันอยากไปสงบเงียบที่นั่นก่อน นอกจากนี้ที่นั่นยังค่อนข้างใกล้กับเมืองจินหลิง ค่อนข้างสะดวกที่ฉันจะออกคำสั่ง”

พูดถึงตรงนี้ เขาพูดต่อไปว่า: “ดึกมากแล้ว แกรีบไปเตรียมตัว รายละเอียดของเรื่อง รอแกกลับมาพวกเราค่อยคุยกัน”

“ได้ครับ”ซูโสว่เต้าพูดอย่างเคารพว่า: “พ่อ พ่อรีบร้อนเดินทางตอนกลางคืน ดูแลสุขภาพให้มากๆด้วย!”

“ได้ ฉันรู้แล้ว”ซูเฉิงเฟิงตอบคำหนึ่ง นึกอะไรบางอย่างได้ ก็พูดว่า: “ใช่แล้วโสว่เต้า ตอนที่วิดีโอเพิ่งจะออกมา จือเฟยวิ่งมาโวยวายกับฉัน ต่อจากนั้นก็ไม่รู้ว่าไปไหนแล้ว ถ้าหากเขาติดต่อกับแก แกอย่าลืมขอโทษเขาแทนฉันด้วย ฉันที่เป็นปู่คนนี้ อารมณ์ร้อนมากไปหน่อยจริงๆ ให้เขาอย่าได้เอาไปใส่ใจ”

ซูโสว่เต้าคาดไม่ถึงจริงๆว่า คุณท่านจะเป็นคนขอโทษลูกก่อน และเร่งรีบพูดว่า: “พ่อ เมื่อกี้นี้จือเฟยยังโทรหาผม ปัญหาใหญ่ที่สุดของเด็กคนนี้ก็คือไม่โตพอและพบเจอกับเรื่องราวก็ไม่มากพอ จึงมึนงงกับข้อมูลภายนอกได้ง่ายดาย ดังนั้นมองไม่เห็นแก่นแท้ของเรื่อง พ่ออย่าได้ถือโทษโกรธเขาเลย รอหลังจากที่ผมกลับไป จะต้องพาเขามาคำนับยอมรับผิดต่อหน้าพ่ออย่างแน่นอน!”

ซูเฉิงเฟิงพอใจกับคำพูดของซูโสว่เต้าเป็นอย่างมาก และเอ่ยปากพูดว่า: “ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็วางใจแล้ว แกรีบกลับมาเถอะ ฉันรอแกอยู่ที่ซูหาง!”